บทที่ 04 - ออร่าที่สะกดทุกสายตา

บทที่ 04 - ออร่าที่สะกดทุกสายตา

บล็อกเกอร์คนหนึ่งบนเวยป๋อตั้งโพสต์ว่า ขอร้องล่ะ มีใครบ้างที่ร่วมเฟรมกับซุปตาร์เวินแล้วจะไม่ถูกรัศมีกลบจนมิดบ้าง

ในช่องคอมเมนต์มีคนจำนวนมากเข้ามาขายตรงไอดอลหน้าฟ้าประทานของตัวเอง หรือไม่ก็ศิลปินที่ตัวเองชื่นชอบ

พูดตามตรง ผู้กำกับลู่เองก็เคยติดตามโพสต์นี้อยู่เหมือนกัน ตัวเลือกหลายๆ คนก็มีส่วนมาจากการอ้างอิงรูปตัดต่อที่ชาวเน็ตทำขึ้นมา

แต่รูปถ่ายพวกนั้นมันไม่มีจิตวิญญาณ

อย่างเช่นซูเหยียน

ซูเหยียนคือคนที่ทีมผู้กำกับลงความเห็นตรงกันว่าเหมาะสมที่สุด แต่ทว่า... (:з」∠)

หลังจากที่ผู้กำกับลู่ถามคำถามนั้นจบ ทีมงานคนอื่นๆ ต่างก็เบิกตากว้างรอดู

ในวินาทีนั้นเวินฉือเยวียนกลับลังเลขึ้นมา จู่ๆ เขาก็ไม่อยากให้คนพวกนี้เห็นชายหนุ่มแล้ว

เพียงเพราะอีกฝ่ายงดงามจนเกินไป

แต่ทำไงได้ เจียงเซี่ยนไม่ใช่พวกชอบอยู่นิ่งๆ "คุณเวิน ลงไปได้หรือยังครับ"

เมื่อมีเสียงดังมาจากในรถ ผู้กำกับและทีมงานทุกคนก็พากันเบนสายตาไปที่ด้านหลังของซุปตาร์เวิน

ชายหนุ่มในชุดคลุมผ้าไหมสีขาวสะอาดตากำลังเดินตรงมาหาพวกเขาอย่างเชื่องช้า ราวกับคุณชายสูงศักดิ์ในยุคโบราณ

ไฝสีแดงใต้หางตาช่างดึงดูดสายตายิ่งนัก มันตัดกับชุดสีขาวอย่างลงตัว และยังเข้ากันได้ดีกับนัยน์ตาสีแดงคู่นั้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ราวกับว่าไฝเม็ดนี้เกิดมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดด เครื่องหน้าที่คมชัดและสง่างามก็สะกดทุกคนในที่นั้นให้ตกตะลึง

หางตาของเจียงเซี่ยนตวัดขึ้นเล็กน้อย เขายิ้มบางๆ "สวัสดีครับทุกคน"

พวกทีมงานแทบจะคลั่งตายกันอยู่แล้ว

"กรี๊ดดดดดดดดด"

"อย่าหยิกฉัน หยิกตัวเองสิ"

"เชี่ยยยย เชี่ยยยย แม่เจ้าโว้ยยย ฉันว่าฉันกำลังมีความรัก"

หลังจากพี่สาวคนสวยที่บอกว่าตัวเองกำลังมีความรักพูดจบได้ไม่นาน เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่นัก

แต่พอพี่สาวคนนั้นเงยหน้าขึ้น สายตานั้นกลับหายไป สิ่งที่เห็นมีเพียงใบหน้าเรียบเฉยของซุปตาร์เวินเท่านั้น

เอ๊ะ

ทำไมเมื่อกี้ถึงรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องเขม็งมาที่ตัวเองเลยนะ

ช่างเถอะ เสพความหล่อสำคัญที่สุด คนอะไรจะหล่อตะลึงได้ขนาดนี้

สุดยอดไปเลย

ไม่นานนัก ความสนใจของพี่สาวคนนั้นก็ถูกเจียงเซี่ยนดึงกลับไปอีกครั้ง

คนที่ตกตะลึงไม่แพ้กันก็คือผู้กำกับลู่

เวินฉือเยวียนยืนตัวตรงนิ่งอยู่กับที่ ต่อให้เจียงเซี่ยนจะสร้างความประหลาดใจให้ผู้คนได้มากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถทำให้ใครมองข้ามเวินฉือเยวียนไปได้เลย

ทั้งคู่ดูสูสีและมีรัศมีที่ทัดเทียมกัน

เสียงทุ้มกังวานของเวินฉือเยวียนดังขึ้น "ผู้กำกับลู่ ผู้กำกับหลักของการถ่ายทำครับ ส่วนท่านนี้คือ..."

ตอนที่เวินฉือเยวียนเริ่มแนะนำตัว พอถึงคิวของเจียงเซี่ยน เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่รู้ชื่อของอีกฝ่ายเลย

ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขามีความเข้าใจที่ตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก แม้แต่ตอนชวนมาถ่ายแบบก็พูดกันแค่สองสามประโยค

เสียงกลั้วหัวเราะของเจียงเซี่ยนดังแว่วมาให้ได้ยิน "เจียงเซี่ยนครับ"

"อ้อ สวัสดีครับคุณเจียง" ผู้กำกับลู่ยิ้มตาหยี พึงพอใจเป็นอย่างมาก "คุณเจียงกับคุณเวินมาถ่ายแบบคู่กันนี่เหมาะสมที่สุดเลยครับ"

เจียงเซี่ยน

เจียงเซี่ยน

เวินฉือเยวียนท่องชื่อนี้ในใจเงียบๆ สองสามรอบ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แววตาถึงได้ปรากฏรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมา

แทนที่จะยืนมองปลาแหวกว่ายอยู่ริมสระน้ำ สู้ถอยกลับมาโอบกอดคุณไว้เสียยังจะดีกว่า

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ช่างแต่งหน้าก็ถูกเรียกตัวมา "ผู้กำกับลู่ครับ ต้องเติมหน้าหน่อยไหมครับ"

แต่ผู้กำกับลู่กลับโบกมือปฏิเสธทันที "ไม่ต้อง เอาแบบนี้แหละ"

ซุปตาร์เวินก็ไม่ได้แต่งหน้า เพียงแค่จัดแต่งทรงผมง่ายๆ เจียงเซี่ยนเองก็หน้าสดเหมือนกัน

แบบนี้สิถึงจะให้ความรู้สึกที่ตรงไปตรงมาและกระแทกใจผู้ชมได้มากที่สุด

การถ่ายทำเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เจียงเซี่ยนมองดูฉากที่จัดเตรียมไว้ มันดูหรูหรายิ่งกว่าในโรงแรมเสียอีก

"ท่าแรกไม่มีข้อกำหนดอะไรมาก นอนลงแล้วสบตากันก็พอ ส่วนที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของช่างภาพเลยครับ"

มือของเจียงเซี่ยนลูบไล้ไปบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด ก่อนจะหันไปมองเวินฉือเยวียนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วกะพริบตาให้ "ผู้กำกับครับ ขออิมโพรไวส์เองได้ไหมครับ"

ทั้งที่ปากกำลังพูดกับผู้กำกับ แต่สายตาของเจียงเซี่ยนกลับจ้องมองไปที่เวินฉือเยวียน

ความหมายแฝงในคำพูดนั้นราวกับจะบอกว่า ฉันจะด้นสดแล้วนะ

ส่วนจะด้นสดไปถึงขั้นไหนก็ยังไม่แน่ใจนัก เลยต้องบอกกล่าวผู้กำกับไว้ล่วงหน้าก่อน

มีหรือที่ซุปตาร์เวินจะไม่รู้ทันความคิดของเจียงเซี่ยน

ตอนนี้ผู้กำกับลู่ยังคงชื่นชมในความกล้าและเป็นธรรมชาติของเจียงเซี่ยน "ได้เลยครับ แสดงอารมณ์ได้เต็มที่ ช่างภาพจะคอยจับภาพเอง"

นอกจากมุมกล้องที่หินสุดๆ แล้ว ทีมช่างภาพของ King ก็ถือว่ามีประสบการณ์สูงมากเช่นกัน

การถ่ายทำในครั้งนี้จะเป็นการถ่ายจากมุมสูงลงมา เพื่อเก็บภาพทั้งสองคนที่กำลังนอนสบตากัน

ผู้กำกับลู่วางโครงร่างไว้สวยงามมาก กะว่าตอนหลังจะเลือกเอาใบหน้าครึ่งหนึ่งของทั้งสองคนมาต่อกัน เพื่อสร้างความแตกต่างที่รุนแรงทางสายตา

แต่ใครจะไปคิดว่าเจียงเซี่ยนยังสามารถเติมแต่งความสมบูรณ์แบบนี้ให้โดดเด่นขึ้นไปอีก

เจียงเซี่ยนเอนตัวนอนลงไปอย่างเป็นธรรมชาติ ฝ่ายเสื้อผ้าเดินเข้าไปจัดระเบียบชายเสื้อให้เล็กน้อย ก่อนจะถอยออกมา

เวินฉือเยวียนเอนตัวลงนอนตามเขา

"เอาล่ะครับอาจารย์ทั้งสองท่าน พร้อมไหมครับ"

"ทุกฝ่ายเตรียมตัว"

แสงไฟและกล้องถ่ายรูปพร้อมทำงาน

คนหนึ่งชุดดำ คนหนึ่งชุดขาว

คนหนึ่งแสนสุภาพ คนหนึ่งเจ้าเสน่ห์

เจียงเซี่ยนเอาแต่จ้องมองซุปตาร์เวินตั้งแต่ผู้กำกับยังไม่ได้สั่งให้เริ่มด้วยซ้ำ

ภายใต้ความเงียบสงบที่ดูเหมือนไร้อารมณ์ แท้จริงแล้วกลับซ่อนการเผชิญหน้าที่ดุเดือดเอาไว้มากมาย

ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ไม่มีใครยอมใคร

เจียงเซี่ยนสายด้นสด

แค่เริ่มช็อตแรก เจียงเซี่ยนก็วางแขนพาดลงบนไหล่ของเวินฉือเยวียนโดยตรง

ทำเอาช่างภาพถึงกับตกตะลึง

นี่ นี่มันไม่ค่อยเหมือนกับที่คุยกันไว้นี่นา

ช่างภาพหันไปมองผู้กำกับอย่างขอความช่วยเหลือ เสียงที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจของผู้กำกับก็ดังทะลุหูฟังเข้ามา "ถ่ายต่อไป ถ่ายต่อไป ไม่เป็นไร ด้นสดแบบนี้ดูเป็นธรรมชาติกว่า ผลลัพธ์ก็ออกมาดีมากด้วย"

หลังจากถ่ายไปได้สองช็อต เสียงควบคุมสถานการณ์ของผู้กำกับก็ดังผ่านโทรโข่งออกมา

"ดีมากครับ ท่าต่อไปขอให้อาจารย์ทั้งสองท่านทำตัวตามสบายอีกนิด ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นนะครับ"

"ทีมงานเข้าไปจัดเสื้อผ้าหน่อยครับ"

ชุดย้อนยุคของเจียงเซี่ยนไม่จำเป็นต้องจัดอะไรมากนัก เขาเลยขัดจังหวะคำสั่งของผู้กำกับ

"เดี๋ยวฉันช่วยจัดการให้คุณเวินเองครับ ไม่ต้องรบกวนคนอื่นหรอก"

"เอ่อ... งั้นคุณเวินครับ ให้คุณเจียงช่วยจัดให้หน่อยนะครับ" ผู้กำกับถามหยั่งเชิงด้วยความระมัดระวัง กลัวว่าเวินฉือเยวียนจะไม่ยอม

จะไม่มีทางยอมได้ยังไงล่ะ

เวินฉือเยวียนตอบรับในลำคอเบาๆ หันหน้าเข้าหาเจียงเซี่ยน

ตั้งแต่เนกไท ไปจนถึงกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดแรก และเม็ดที่สอง

ในขณะที่เจียงเซี่ยนตั้งใจจะปลดกระดุมเม็ดต่อไป ข้อมือของเขาก็ถูกซุปตาร์เวินคว้าเอาไว้

เจียงเซี่ยนชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองซุปตาร์เวินด้วยสายตาที่ดูไร้เดียงสาเอามากๆ

ซุปตาร์เวินจ้องมองเขาด้วยสายตาลึกล้ำ "พอแล้ว"

ถ้าปลดมากกว่านี้ ก็จะเห็นกล้ามหน้าท้องแล้ว

เวินฉือเยวียนยังไม่คิดจะคืนกำไรให้แฟนคลับชุดใหญ่ขนาดนี้ด้วยการถ่ายแบบแค่ครั้งเดียวหรอกนะ

"ทำไมล่ะ คุณเวินหวงเหรอครับ"

เวินฉือเยวียนใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม น้ำเสียงทุ้มต่ำ "เพื่อความยุติธรรม เสื้อผ้าพวกนี้มันดูเกะกะไปหน่อยหรือเปล่า"

ความหมายแฝงก็คือ

ถ้าจะทำต่อก็ทำได้ แต่จะให้เวินฉือเยวียนเป็นคนคืนกำไรให้แฟนคลับอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอกนะ

นาย เอง ก็ ต้อง ปลด ออก ให้ ฉัน ดู เหมือน กัน

แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนไม่มีทางยอม

คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องอยู่รอบๆ ตั้งเยอะแยะ จิ้งจอกพันปีอย่างเขาไม่ใช่คนที่ใครนึกอยากจะดูก็ดูได้สักหน่อย หึ

แค่คำพูดประโยคเดียวของเวินฉือเยวียน ก็ทำให้เจียงเซี่ยนยอมให้ความร่วมมือในการถ่ายทำอย่างว่าง่าย สรุปก็คือ เขาไม่ได้ทำท่าทางอะไรนอกลู่นอกทางอีก ซึ่งเวินฉือเยวียนก็ยังพอรับได้

เมื่อมองดูรูปถ่ายที่ถูกส่งเข้าคอมพิวเตอร์ทีละรูป ผู้กำกับถึงกับหัวใจเต้นแรง

เจียงเซี่ยนและซุปตาร์เวินถึงขั้นเปลี่ยนท่าทางต่อไปอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องรอให้ผู้กำกับสั่งด้วยซ้ำ

ประเด็นหลักคือ พอมีกล้องจับอยู่ ก็เลยไม่สามารถทำอะไรตามใจชอบได้มากนัก

แม้ว่าจะไม่มีรูปไหนเป็นไปตามที่ผู้กำกับตั้งใจไว้แต่แรกเลย แต่ในทุกๆ ท่าทางก็ล้วนสอดแทรกความเป็นเจียงเซี่ยนเข้าไปไม่มากก็น้อย

[จบแล้ว]