บทที่ 03 - ความประทับใจแรกรัก

บทที่ 03 - ความประทับใจแรกรัก

เจียงเซี่ยนกระตุกยิ้มที่มุมปาก "ท่านเทพสูงสุดของนาย หล่อใช้ได้เลยนะ"

ระบบทำหน้าภูมิใจสุดๆ "ใช่ไหมล่ะ ไม่ได้โกหกโฮสต์เลยนะ เศษเสี้ยวจิตวิญญาณแต่ละชิ้นของท่านเทพสูงสุดน่ะยอดเยี่ยมมากเลยนะ"

"คุณเวิน เสื้อผ้าเตรียมเสร็จแล้วครับ" ผู้ช่วยรีดเสร็จก็เอาขึ้นมาส่งให้

นัยน์ตาของเวินฉือเยวียนดูลึกล้ำ น้ำเสียงแหบพร่า "ติดต่อไปที่กองถ่าย บอกว่าได้คนแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงจะไปถึง"

หลังจากที่เขาออกไป เจียงเซี่ยนก็ลุกขึ้นตามไปติดๆ

ตอนที่เดินไปถึงก็บังเอิญได้ยินคำพูดประโยคนี้พอดี และยังรับเสื้อผ้ามาจากมือของผู้ช่วยด้วย

สไตล์ย้อนยุค สีขาวบริสุทธิ์

ดังนั้นเมื่อครู่นี้ที่หน้าลิฟต์ การที่เขาสั่งให้ผู้ช่วยไปรีดเสื้อผ้า ก็หมายความว่าเขามั่นใจอยู่แล้วว่าตัวเองจะตกลงงั้นเหรอ

ปัง เสียงประตูห้องปิดลง

เวินฉือเยวียนหันกลับมา ก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เจือรอยยิ้ม

เจียงเซี่ยนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองเสื้อผ้าในมือของอีกฝ่าย "ให้ฉันเหรอ"

"ชุดถ่ายแบบ เปลี่ยนซะสิ"

เจียงเซี่ยนรับมา "ตกลง"

ก่อนจะเดินไป เจียงเซี่ยนยังหันกลับมามองชายหนุ่มในชุดสูทสุดเนี้ยบตรงหน้า น้ำเสียงแผ่วเบา

"คุณเวินมั่นใจว่าฉันจะตอบตกลง หรือว่ามั่นใจในตัวเองมาก ถึงได้เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าล่ะ"

เจียงเซี่ยนไม่รู้ว่าชื่อของเขาคืออะไร เพียงแค่ได้ยินผู้ช่วยข้างๆ เรียกเขาว่าคุณเวิน ก็เลยเรียกตาม

เดิมทีมันก็เป็นแค่คำธรรมดาๆ ผู้กำกับหรือนักแสดงที่ร่วมงานด้วยบางคนก็เรียกเขาแบบนี้เหมือนกัน

แต่พอเขาเป็นคนเรียก มันกลับไม่เหมือนกับคนพวกนั้น

คำที่หลุดออกมาจากปากของเจียงเซี่ยนราวกับถูกขยี้ให้แหลกสลาย วนเวียนอยู่ตรงริมฝีปากและฟันนับร้อยนับพันครั้ง ชวนให้รู้สึกตราตรึงใจอย่างไม่รู้จบ

ในแววตาของเวินฉือเยวียนยังคงมีความอ่อนโยนเล็กๆ ที่ยังไม่ทันจางหายไปจากก่อนหน้านี้ เขาเอ่ยเสียงเรียบ "มีทั้งสองอย่างครับ"

เขาจะต้องตอบตกลง

เขาจะต้องทำให้เขาตอบตกลง

มีทั้งสองอย่าง

เจียงเซี่ยนไม่ได้สัมผัสกับเสื้อผ้าสไตล์ย้อนยุคมานานมากแล้ว

ระบบได้ส่งเขามายังมิติแรก เพื่อให้เขาทำความคุ้นเคยและปรับตัวเข้ากับการใช้ชีวิตในโลกยุคปัจจุบันด้วยฐานะใหม่

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ มองตัวเองในกระจก เจียงเซี่ยนก็ยกยิ้มมุมปาก

เขาชอบมัน

ปลายนิ้วของเวินฉือเยวียนเคาะเบาๆ บนโต๊ะ แต่ในหัวกลับปรากฏภาพเหตุการณ์บนเตียงเมื่อครู่นี้ขึ้นมาเป็นฉากๆ

เขามีความสามารถในการควบคุมตัวเองที่ดีเยี่ยมมาโดยตลอด

รอบตัวแทบไม่มีใคร และเขาก็เคยปฏิเสธของขวัญที่พวกนักลงทุนและโปรดิวเซอร์ส่งมาให้เพื่อบรรลุข้อตกลงในการร่วมงานกันมาแล้วมากมาย

คำว่าหวั่นไหว แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลย

แต่ทว่าวันนี้

กริ๊ก เสียงประตูห้องเปิดออก

เจียงเซี่ยนก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ชายเสื้อสีขาวอ่อนระทิ้งตัวลงบนพื้น ราวกับเทพเซียนที่ถูกเนรเทศลงมาบนโลกมนุษย์

นัยน์ตาสีแดงอ่อน ผิวพรรณขาวผ่อง แต่กลับไม่ได้ดูซีดเซียวราวกับคนป่วย

สรุปแล้ว ทุกการเคลื่อนไหว ทุกสัดส่วน ล้วนกำลังยั่วยวนให้คนทำผิดศีลธรรม

เวินฉือเยวียนจ้องมองเขาอยู่นาน

เขาคงจะเริ่มมีใจเสียแล้วล่ะ

ผู้กำกับยังคงติดต่อหาคู่หูคนใหม่อย่างไม่หยุดหย่อน หวังว่าจะหาคนที่มีคิวงานตรงกันและสามารถเทียบชั้นกับนักแสดงนำยอดเยี่ยมคนนี้ได้

แต่วงการบันเทิงในประเทศผ่านมาตั้งหลายปี เพิ่งจะมีคนกวาดรางวัลใหญ่ไปได้ถึงสามรางวัลปรากฏตัวขึ้นมาคนหนึ่ง การจะหาคนที่ทัดเทียมกับเขาและมีบุคลิกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงนั้น ไม่ใช่เรื่องยากแบบธรรมดาๆ เลย

ต่อให้เป็นไอดอลตัวท็อปจากรายการเซอร์ไววัลอย่างซูเหยียน ก็ยังต้องพิจารณาแล้วพิจารณาอีกถึงจะตกลงเลือกมา

แต่ผลลัพธ์หน้ากล้องก็ยังดูไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจนัก

"ผู้กำกับลู่ครับ ติดต่อได้แล้ว อีกฝ่ายบอกว่ามาได้ แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในเมืองเจียง ต่อให้นั่งเที่ยวบินที่เร็วที่สุด ก็ต้องไปถึงพรุ่งนี้ตอนสิบโมงเช้าครับ"

"ไม่ได้สิ คุณเวินให้คิวถ่ายแบบมาแค่วันนี้วันเดียว พรุ่งนี้เขามีงานอื่นแล้ว"

ผู้กำกับลู่ร้อนรนเป็นมดบนกระทะร้อนเดินวนไปวนมา "รายชื่อคนที่ทาบทามไว้ล่ะ เอามาให้ฉันดูซิ"

ผู้ช่วยยื่นรายชื่อให้ผู้กำกับลู่ "อยู่นี่ครับ ติดต่อไปกว่าครึ่งแล้ว"

ทีมงานทุกคนรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยโดยสิ้นเชิง "ผู้กำกับลู่ครับ ธีมการถ่ายทำในครั้งนี้มีปัญหาตั้งแต่แรกแล้ว ในวงการบันเทิงแทบจะหาคนที่จับคู่กับคุณเวินไม่ได้เลยนะครับ"

ผู้กำกับลู่จะไม่รู้ได้ยังไง

แต่ทั้งการแต่งหน้าทำผม เสื้อผ้า สถานที่ และการจัดฉากจริงอีกมากมาย ล้วนถูกกำหนดไว้หมดแล้ว

ตอนแรกก็คิดว่าซูเหยียนจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้ได้ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า

เซอร์ไพรส์ไม่มี มีแต่อุบัติเหตุ

สาเหตุที่ผู้กำกับลู่ยอมปล่อยให้ซูเหยียนไป ไม่ใช่แค่เพราะซูเหยียนเข้าไม่ถึงบทบาทเท่านั้น แต่ที่มากกว่านั้นคือเขามองเห็นว่าเมื่ออยู่ในกล้อง ออร่าของคนทั้งคู่มันเข้ากันไม่ได้เลยสักนิด

แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว สู้ไม่ถ่ายซะเลยจะดีกว่า

"เอาโทรศัพท์มา ฉันจะติดต่อคุณเวินเอง"

ในเมื่อตอนนี้ยังหาคู่หูดีๆ ไม่ได้ การถ่ายทำก็คงต้องเลื่อนออกไปก่อน หรือไม่ก็ต้องแก้ไขแผนงานและธีมหลัก แล้วค่อยนัดเวลากันใหม่อีกครั้ง

โทรศัพท์ถูกโทรตรงไปหาซีซี ผู้จัดการของคุณเวิน

วินาทีที่สายเชื่อมต่อ ยังไม่ทันที่ผู้กำกับลู่จะเอ่ยปาก ซีซีก็ประหลาดใจเล็กน้อยแล้วหัวเราะออกมา "ฉันกำลังจะติดต่อหาผู้กำกับลู่พอดีเลย ใจตรงกันเลยนะคะเนี่ย"

เป็นอะไรไป

จะติดต่อมาเพื่อขอยกเลิกการถ่ายทำเหรอ

อย่าเชียวนะ

หัวใจของผู้กำกับลู่แตกสลายดังเพล้งออกเป็นเสี่ยงๆ

ถึงจะใจสลาย ผู้กำกับลู่ก็รู้ดีว่าเวลาของอีกฝ่ายนั้นมีค่ามาก จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษจริงๆ นะครับ ที่วันนี้ทำให้คุณเวินต้องเสียเวลา เอาอย่างนี้ดีไหมครับ เราลองปรับแก้ธีมใหม่ ถ่ายแค่เดี่ยวๆ ไปเลย จะได้ไหมครับ"

ซีซีเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังทำความเข้าใจว่าคำพูดเหล่านี้ของผู้กำกับลู่หมายความว่ายังไง สุดท้ายก็หลุดขำออกมา "ผู้กำกับลู่ยังหาคู่หูมาถ่ายแบบไม่ได้ใช่ไหมคะ ทางคุณเวินมีคนแนะนำค่ะ น่าจะไปถึงกองถ่ายในอีกประมาณครึ่งชั่วโมง เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ ตั้งใจจะถ่ายยังไงก็ถ่ายตามนั้นเลยค่ะ"

"คุณเวินเป็นคนแนะนำเองเหรอครับ ใครกันน่ะ"

"ไม่ใช่คนในวงการหรอกค่ะ แต่เหมาะสมกว่าใครหน้าไหนในวงการทั้งนั้นแหละ"

ผู้จัดการของเขาเองก็เป็นถึงตัวแม่ระดับท็อปของวงการ เป็นผู้จัดการที่มีประสบการณ์ล้นเหลือ คนที่เธอถูกใจ ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ผู้กำกับลู่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"ได้เลยครับ งั้นเดี๋ยวผมจะไปแจ้งทางกองถ่ายให้เตรียมตัว รอรับคุณเวินเลยนะครับ"

รถของคุณเวินจอดอยู่หน้าสตูดิโอ ผู้กำกับเป็นคนออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง

ถึงยังไงก็เป็นความผิดของทีมงานผลิตที่จัดการไม่ดี

ในทางกลับกัน ผู้กำกับเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าคู่หูที่ผู้จัดการระดับท็อปของวงการเอ่ยปากชมเปาะคนนั้นจะเป็นใคร หน้าตาเป็นแบบไหน

"เหมาะสมกว่าใครหน้าไหนในวงการทั้งนั้น นี่มันวงการบันเทิงเลยนะ พี่ซีพูดจาโอหังไปหน่อยหรือเปล่า"

"ใช่ ถึงพี่ซีจะเป็นรุ่นพี่ที่ยิ่งใหญ่ แต่ถ้าคำพูดนี้หลุดออกไป คนที่เธอจะล่วงเกินมันไม่ได้มีแค่สามสี่คนนะ แต่มันคือคนทั้งวงการบันเทิงต่างหาก"

"ก็ไม่แน่อาจจะมีจริงๆ ก็ได้ สายตาการมองคนของพี่ซีนั้นแม่นยำมากนะ คนในสังกัดของพี่ซีมีแต่นักแสดงชายที่เคยได้รางวัล ไม่ก็ดาวรุ่งพุ่งแรงในวงการทั้งนั้น"

"ยังไงฉันก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้อยู่ดี ประโยคเมื่อกี้มันเกินจริงไป ไม่น่าจะถึงขั้นนั้นหรอก"

คนในกองถ่ายต่างกำลังถกเถียงกันเรื่องคำพูดของซีซี ที่แทบจะไม่เห็นหัวใครเลย

ความจริงก็โทษพวกเขาไม่ได้หรอก เพราะขนาดผู้กำกับลู่ในตอนนี้ก็ยังมีท่าทีเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งอยู่เลย

"ผู้กำกับครับ รถของคุณเวินมาแล้ว"

"รู้แล้วน่ารู้แล้ว ฉันไม่ได้ตาบอดสักหน่อย จะตื่นเต้นอะไรนักหนา" ผู้กำกับลู่บ่นกระปอดกระแปดอย่างนึกรำคาญ แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็พุ่งตัวออกไปอยู่ข้างหน้าสุดทันที

ประตูรถเปิดออก เพราะอยู่ค่อนข้างไกล จึงมองเห็นแค่สีดำกับสีขาว

คนที่ลงมาก่อนคือเวินฉือเยวียน

"คุณเวิน ขอโทษจริงๆ นะครับ เป็นเพราะผมจัดการไม่ดีเอง"

"ไม่เป็นไรครับ"

ผู้กำกับลู่น้ำเสียงยังคงมีความลังเลอยู่บ้าง "ผมได้ยินจากพี่ซีมาว่า คุณเวินเตรียมคู่หูสำหรับถ่ายแบบมาเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ"

[จบแล้ว]