บทที่ 9 - ฮินะ

บทที่ 9 - ฮินะ

"นักเรียนอิเคดะ คุณต้องการจะทำอะไรกันแน่ครับ?" ฮารุกิกัดฟันกรอดถามขึ้นกลางห้องเรียน

ซูเหยียนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำหน้าตาเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"ก็ตอบคำถามไงครับ"

"จากการวิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วนของผม ข้อนี้ ตอบข้อ C ครับ!"

"นี่มันโจทย์เติมคำในช่องว่างโว้ย!!!" ฮารุกิตะเบ็งเสียงลั่น

"เธอตอบผิด ไอ้เด็กเวร!"

[เปิดใช้งานผลลัพธ์ของทักษะสำเร็จ]

[คุณเคลียร์ 'การบ้าน' สำเร็จหนึ่งครั้ง ความคืบหน้า: 1%]

[รางวัล: พลังจิตเพิ่มขึ้นเล็กน้อยมาก]

ทักษะถูกใช้งานอีกครั้ง ซูเหยียนดูมีความสุขจนหุบยิ้มไม่อยู่

ถึงจะน้อยนิด แต่ก็ถือว่าเป็นประโยชน์ทั้งนั้นแหละน่า

"นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอกครับคุณครู ประเด็นคือ ผมอยากจะเตือนคุณครูว่า"

"คุณครู ลืมสั่งการบ้านอีกแล้วนะครับ"

ซูเหยียนยิ้มแฉ่ง

"แก... แก..." ริมฝีปากของฮารุกิสั่นระริก วินาทีถัดมา แววตาของเขาก็ฉายแววหวาดผวา ร่างกายขยับไปหยิบชอล์กแล้วเดินไปที่กระดานดำอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

"ข้อนี้ตอบข้อ B ครับ!"...

"ข้อนี้ต้องเป็นโจทย์ถูกผิดแน่ๆ เลือกตอบผิดก็แล้วกันครับ!"...

"ข้อนี้ดูเหมือนจะให้เลือกตอบหลายข้อ ผมขอตอบ A B C D เลยละกันครับ"...

...

ลูกไฟวิญญาณทั้งห้องเรียนเข้าสู่สภาวะช็อกไปแล้ว

มองดูโจทย์นับสิบข้อที่อัดแน่นอยู่บนกระดานดำ ไม่รู้ว่าควรจะสิ้นหวัง หรือตกตะลึงดี

ส่วนตรงหน้าโพเดียม ฮารุกิเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งครึ่งตัวกับพื้น กำลังพยายามยัดเยียดโจทย์ลงไปในพื้นที่ว่างเล็กๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย

"สำหรับข้อนี้ ผมคิดว่าคำตอบคือ 114514 ครับ"

ซูเหยียนกระปรี้กระเปร่าสุดๆ คอยเร่งเร้าฮารุกิไม่หยุด

"คุณครู รีบบอกสิครับว่าผมตอบถูกหรือเปล่า?"

"พอได้แล้ว!!!" เสียงของฮารุกิแหบพร่า เขาหันหน้ามามองซูเหยียนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

"แกต้องการอะไรกันแน่ห้ะ?"

ซูเหยียนทำหน้าซื่อตาใส "ผมก็แค่จะตอบคำถามไงครับ"

ตุ้บ!

ประโยคนี้เหมือนจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ฮารุกิสติแตก เขาขยี้ผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

"ปล่อยฉันไปเถอะ แกตอบถูกแล้ว แกตอบถูกแล้ว พอใจหรือยัง?"

[ภารกิจรองเสร็จสิ้น]

สิ้นเสียงนั้น

เสียงแจ้งเตือนที่รอคอยมาแสนนานก็ดังขึ้นในที่สุด

[ความคืบหน้าของโลกในเกม: 43% เริ่มการประเมินฉาก]

[ประเมินฉาก: ยอดเยี่ยม]

[ระดับความกลัวที่ 'สิ่งนั้น' มีต่อคุณเพิ่มขึ้น 27% ระดับความกลัวปัจจุบัน: 64%]

ซูเหยียนอึ้งไปเลย ไม่คิดว่าจะผ่านภารกิจรองด้วยวิธีแบบนี้

ด้วยความที่ยังรู้สึกค้างคา เขาจึงลองหยั่งเชิงฮารุกิดู

"เอาล่ะ เรามาทำแบบทดสอบกันอีกสักนิดไหมครับ?"

"หุบปาก!!!" จู่ๆ ฮารุกิก็แหงนหน้าขึ้น ดวงตาสองข้างแดงก่ำ บริเวณหน้าผากกลับมีดวงตาสีดำสนิทโผล่ขึ้นมาถึงสามคู่!

เพียงชั่วพริบตา ขาแมงมุมที่เต็มไปด้วยขนน่าสะอิดสะเอียนก็แทงทะลุหน้าท้องออกมา พยายามจะดันห้องเรียนให้แตกกระจาย!

หัวของฮารุกิถูกบิดกลับด้าน ดวงตาทั้งสี่คู่จ้องมองซูเหยียนอย่างเย็นชา พร้อมกับแผดเสียงคำรามกึกก้อง!

"เวรเอ๊ย ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนี้เลยนี่หว่า ไม่ต้องเลยนะ!"

ซูเหยียนเสียวสันหลังวาบ รีบถอยกรูดไปด้านหลัง แต่แผ่นหลังก็ชนเข้ากับกำแพงห้องเรียนจนหมดทางหนี

"ใจเย็นๆ นะครับคุณครู เอาเป็นว่าเรามาเล่นพ่อแม่ลูกกันดีไหม... ผมยอมเป็นพ่อให้คุณก็ได้?"

"หรือผมจะเล่าเรื่องตลกให้ฟัง กาลครั้งหนึ่งมีภูเขา บนภูเขามีวัด ในวัดมีตัวร้าย หึหึหึหึหึหึ..."

เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดที่ฮารุกิกลายร่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ แถมทักษะของตัวเองก็ใช้ไม่ได้ผลเลยสักอย่าง ซูเหยียนก็กลืนน้ำลายเอื้อก

"หรือว่า... เราจะสั่งการบ้านเพิ่มอีกนิดดีครับ?"

"โฮก—!!!" ฮารุกิแผดเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด

"งะ งั้น ลาก่อนครับคุณครู"

ซูเหยียนหัวเราะเจื่อนๆ เอามือคลำกำแพงฝั่งขวา แล้วออกแรงทุบจนกำแพงทะลุเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่

ยังดีที่นี่เป็นประเทศหมู่เกาะที่เกิดแผ่นดินไหวบ่อยครั้ง เพื่อความปลอดภัย วัสดุก่อสร้างทั่วไปจึงมักใช้วัสดุน้ำหนักเบา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านชนบทอย่างหมู่บ้านสิ้นเทพเลย

ฮารุกิตะครุบเหยื่อพลาด ซูเหยียนมุดลอดรูโหว่บนกำแพงออกไปได้อย่างคล่องแคล่ว

วินาทีถัดมา ห้องเรียนทั้งห้องก็พังครืนลงมาอย่างย่อยยับ

ฮารุกิยืนหยัดด้วยขาแมงมุมทั้งแปดข้างอยู่บนกองซากปรักหักพัง พุ่งทะยานตามซูเหยียนมาติดๆ

เขาวิ่ง มันไล่ตาม เขาสับตีนแตก

ซูเหยียนถอนหายใจในใจ

ทำไมฉากนี้มันดูคุ้นๆ พิกล

แต่ฝีเท้าของเขากลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีบเผ่นหนีลงเขาไปอย่างรวดเร็ว

ภารกิจดำเนินมาถึงตอนนี้ ซูเหยียนรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจับเค้าโครงเรื่องราวได้ลางๆ แล้ว

แต่เหตุการณ์หลังจากนี้จะดำเนินไปอย่างไร ก็คงขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาเองแล้วล่ะ

ดันเจี้ยนของแต่ละคนในเกมสยองขวัญแทบจะไม่เคยซ้ำกันเลย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาซูเหยียนเคยศึกษากรณีศึกษามาแล้วเป็นร้อยเป็นพันเคส

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันหมดก็คือ การขุดคุ้ยเนื้อเรื่องของดันเจี้ยน จะส่งผลกระทบอย่างมหาศาลต่อผลลัพธ์ในตอนท้ายของเกม!

"สลัดหลุดแล้ว!"

ซูเหยียนวิ่งหนีลงมาจนถึงตีนเขา เขามองเห็นเมฆหมอกทะมึนบนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองยามเย็น และดูเหมือนกำลังจะค่อยๆ จางหายไป

ในตำนานเทพเจ้าของญี่ปุ่น ช่วงเวลาโพล้เพล้มักจะเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างกลางวันกับกลางคืน

เพราะมัวแต่ 'ลากคลาส' ซูเหยียนเลยเสียเวลาอยู่ที่ห้องเรียนของฮารุกินานเกินไปหน่อย

น่าแปลกที่ตั้งแต่เข้ามาในหมู่บ้านสิ้นเทพจนถึงตอนนี้ ซูเหยียนยังไม่เห็นนาฬิกาหรือแม้แต่นาฬิกาทรายที่เป็นเครื่องบอกเวลาเลย

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ซูเหยียนรู้สึกว่าอากาศรอบตัวเริ่มเหนียวหนืดขึ้น ทำให้วิ่งลำบากกว่าเดิม

"ฟู่ ยังดีที่กลับมาทัน"

ในที่สุด ก่อนที่แสงสีเหลืองหม่นบนเส้นขอบฟ้าจะมอดดับลง ซูเหยียนก็กลับมาถึงหน้า 'ร้านดอกไม้ไฟอิเคดะ' ได้สำเร็จ

"จะว่าไป ตั้งแต่เข้ามาในดันเจี้ยนจนถึงตอนนี้ ฉันก็สวมรอยใช้ชื่อ 'อิเคดะ' มาตลอดเลยนี่นา"

"ไม่ว่าจะเป็นคุราชิมะหรือฮารุกิ ก็ไม่มีใครแสดงท่าทีแปลกใจกับรูปลักษณ์ของฉันในตอนนี้เลย แสดงว่าตัวตนของฉันในดันเจี้ยนนี้ไม่มีปัญหาอะไร"

ซูเหยียนเอามือทาบประตู จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

"แล้ว 'ตัวฉัน' หรือตระกูลอิเคดะ มีบทบาทอะไรในหมู่บ้านสิ้นเทพกันแน่ล่ะ?"

ซูเหยียนส่ายหน้า

น่าเสียดายที่เขาหาเบาะแสที่เกี่ยวข้องในร้านดอกไม้ไฟแห่งนี้ไม่พบเลย

บางทีตัวตนนี้อาจจะไม่ได้มีความหมายอะไรเลยก็ได้

แถมในหมู่บ้านสิ้นเทพ ก็ไม่ได้มีสัตว์ประหลาดอย่างคุราชิมะหรือฮารุกิแค่สองตัวเสียหน่อย

ซูเหยียนผลักประตูเดินเข้าไปในบ้าน จู่ๆ ร่างกายก็แข็งทื่อ

ตรงบริเวณทางเข้า มีตุ๊กตาผ้าขนาดเท่าเด็กยืนอยู่

ตุ๊กตาผ้าตัวนั้นมัดผมแกละชี้ฟ้าสองข้างที่ดูสะดุดตา ปากของมันถูกเย็บติดกันด้วยเข็มและด้าย ดวงตากลวงโบ๋สองข้างกำลังจ้องมองมาที่เขา

มือและเท้าของซูเหยียนเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งในเสี้ยววินาที

เขาจำได้แม่นว่า ก่อนออกจากบ้านเมื่อตอนกลางวัน มันไม่มีตุ๊กตาผ้าตัวนี้วางอยู่เลย

"พี่เหยียน..."

เส้นด้ายขาดผึงออกต่อหน้าต่อตา มุมปากของตุ๊กตาผ้าฉีกกว้างไปถึงแก้ม พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะสยดสยองออกมา

"พี่มาหาฮินะเพื่อเล่นด้วยกันเหรอ...?"

ความมืดมิดเข้าปกคลุมในเสี้ยววินาทีนั้น

...

[จบแล้ว]