บทที่ 10 - คู่หมั้น

บทที่ 10 - คู่หมั้น

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ขอบคุณค่ะ" รวอปี้ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร หลังจากวางสายไปไม่นาน อูเยวี่ยก็โอนเงินหนึ่งแสนเหรียญดวงดาวมาให้จริงๆ

ลมยามค่ำคืนพัดมาวูบหนึ่งพาให้รู้สึกหนาวเย็น รวอปี้นั่งพิงเก้าอี้ในลานบ้านเหม่อมองท้องฟ้ายามราตรีอันกว้างใหญ่ ตอนนี้เป็นเดือนพฤษภาคม ปีดวงดาวที่ 8054 หนึ่งปีไม่ได้มีสิบสองเดือนอีกต่อไป แต่ยาวนานถึงสิบแปดเดือน โดยแบ่งเป็นฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว

ฤดูใบไม้ผลิเป็นฤดูที่สั้นที่สุด มีเพียงสองเดือน ฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงมีระยะเวลาฤดูละสี่เดือน ส่วนฤดูหนาวนั้นยาวนานที่สุดถึงแปดเดือน เป็นช่วงเวลาที่ทรมานและยาวนานเหลือเกิน

ตอนนี้เพิ่งเข้าสู่ต้นฤดูร้อน พอตกดึกอากาศจึงเริ่มเย็นลง รวอหางตะโกนเรียกเธอจากหน้าต่าง "ดึกแล้ว รีบกลับไปนอนเถอะ"

"รู้แล้วน่า" เธอรับคำอย่างรำคาญแล้วเดินกลับเข้าห้อง

รวอปี้นอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงข่มตาไม่ลง พอคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันความโกรธก็ปะทุขึ้นมา ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห บางครั้งเธอก็ฉลาดเป็นกรด แต่บางทีก็ความรู้สึกช้า พูดง่ายๆ คือหัวช้ากว่าชาวบ้านเขา ตอนนี้เธอเพิ่งจะตั้งสติได้

ฮวาเฉินถอนหมั้นกับเธอเพื่อผลประโยชน์เธอพอรับได้ ต่อให้แอบไปนอนกับคนอื่นลับหลังเธอก็พอเข้าใจ ผู้ชายมันก็เป็นสิ่งมีชีวิตพรรค์นี้แหละ อย่างน้อยหลังจากทำเรื่องงามหน้า เขาก็ยังมาขอถอนหมั้นด้วยตัวเอง ไม่ได้ปล่อยคาราคาซังให้ขยะแขยงใจ แต่คนที่ฮวาเฉินไปนอนด้วยดันเป็นรวอเหยียน ลูกพี่ลูกน้องจากบ้านลุงใหญ่ของเธอเนี่ยสิ แม่เจ้าโว้ย คิดแล้วมันน่าโมโหชะมัด

มัวแต่นอนโมโหทั้งคืน วันรุ่งขึ้นรวอปี้เลยตื่นเช้าเป็นประวัติการณ์ ไม่ได้นอนตื่นสายเหมือนทุกที เธอมานั่งหน้ามืดทะมึนอยู่ริมหน้าต่าง ฮวาเฉินไปคว้ารวอเหยียนทำเมียก็เพราะยัยนั่นดันปลุกพลังจิตได้ มีโอกาสจะได้เป็นผู้ทำพันธสัญญาพนันหินหรือผู้ทำพันธสัญญาพลังงานสินะ เหอะ ผู้ทำพันธสัญญามันวิเศษวิโสตรงไหน ใครอยากได้ก็เอาไปสิ

เธอก็ปลุกพลังได้เหมือนกัน แถมยังเป็นการตื่นรู้เองตามธรรมชาติ ไม่ได้พึ่งยาด้วยซ้ำ เธอแค่ไม่อยากคุยโวก็เท่านั้น

มีเสียงดังแว่วมาจากด้านนอก รวอปี้มองออกไปทางหน้าต่าง เห็นรถลอยฟ้าของกองทัพแล่นเข้ามาจอด จากนั้นชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารก็ก้าวลงมาจากรถ รวอปี้กวาดตามองแวบหนึ่ง รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา จัดว่าเป็นชายงามที่หาตัวจับยากคนหนึ่ง

คนนี้คงจะเป็นคู่หมั้นคนใหม่ของเธอสินะ เฟิ่งหลิง

รวอปี้กำลังพิจารณาเฟิ่งหลิงอยู่ เสียงของกวนจู๋ถิงก็ดังขึ้นที่หน้าประตู "อาปี้ รีบออกมาเร็วเข้า ที่บ้านมีแขกมา"

รวอปี้ส่งเสียง "อ้อ" รับคำแล้วเปิดประตูออกไป

กวนจู๋ถิงดูมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย พอเห็นรวอปี้เดินเอื่อยเฉื่อยออกมาก็เตือนว่า "รองหัวหน้าเฟิ่งมาแน่ะ รออยู่ข้างล่างแล้ว"

ที่ชั้นล่าง รวอหางกับเฟิ่งหลิงคุยกันถูกคอ ฮวาหรานฝืนสังขารนั่งอยู่เป็นเพื่อน รวอปี้เพิ่งเปลี่ยนคู่หมั้นกะทันหันเลยยังปรับตัวไม่ค่อยถูก พอฮวาหรานแนะนำให้รู้จักกัน เธอก็นั่งเงียบไม่พูดไม่จาอยู่ข้างๆ

พอเฟิ่งหลิงรู้ว่าฮวาหรานต้องการเงินไปซื้อยาจิตวิญญาณ เขาถามเลขบัญชีของฮวาหรานแล้วโอนเงินให้หนึ่งล้านเหรียญดวงดาวทันที

ฮวาหรานหันไปมองรวอปี้ เธอจึงหันไปพูดกับเฟิ่งหลิงประโยคหนึ่ง "ขอบคุณค่ะ"

เฟิ่งหลิงยิ้มบางๆ "คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจ"

รวอปี้ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ คนกันเองที่ว่านี่เปลี่ยนเร็วจริงๆ เมื่อวานยังเป็นฮวาเฉิน วันนี้กลายเป็นเฟิ่งหลิงไปเสียแล้ว

เฟิ่งหลิงไม่ได้อยู่นาน นั่งต่ออีกครู่หนึ่งก็ขอตัวกลับ ก่อนไปเขาทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้รวอปี้

หลังจากส่งเฟิ่งหลิงกลับไป รวอหางก็รีบไปที่บ้านใหญ่ทันที รวอปี้เรียกกวนจู๋ถิงที่กำลังจะเดินเข้าบ้านไว้ "แม่ ไปเป็นเพื่อนหนูที่ถนนหินเสี่ยงโชคหน่อยสิ"

"ลูกจะไปทำอะไรที่นั่น" กวนจู๋ถิงถามด้วยความแปลกใจ

"ที่บ้านเราต้องใช้เงิน หนูจะไปลองเสี่ยงดวงดู แม่ก็รู้ว่าหนูดวงดีมาตลอด" ยังขาดเงินอีกเป็นล้าน ไม่รู้ว่าพ่อกับฮวาหรานจะหาได้แค่ไหน รวอปี้ตัดสินใจจะใช้พลังจิตที่ตื่นรู้ของเธอไปกอบโกยเงินที่ถนนหินเสี่ยงโชคสักหน่อย

[จบแล้ว]