บทที่ 3 เตะประตูรอบสอง ฉันนี่แหละเจ้าของห้อง

"พ่อมึงสิ!!!"

เดิมทีสวี่หลางไม่อยากสนใจ แต่พอเห็นข้อความของเฉาหย่าเสวียนแล้ว ใจก็อดสั่นสะท้านไม่ได้

เตียงฝันร้ายให้ค่าความสบายแค่ 10 แต่คุณเธอเล่นพุ่งไปถึง 96 เลยเรอะ?!

ตอนนี้เขาเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งแล้ว

มีหมอนวด เตียงแคบครึ่งเมตรก็มีค่าดั่งทองคำพันชั่ง!

ไม่มีหมอนวด ต่อให้เป็นที่นอนซิมมอนส์ก็งั้นๆ!

"รุ่นพี่เฉา มีธุระอะไรเหรอครับ?" สวี่หลางไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นอะไรมากนัก แต่ถามกลับไปเรียบๆ

พอได้ยินสวี่หลางเรียกตัวเองด้วยคำเรียกที่ดูแก่แบบนี้ เฉาหย่าเสวียนหน้าตึงไปทันที

เฉาหย่าเสวียนเป็นคนดังมากในมหาวิทยาลัยฉิงกง เป็นลูกคุณหนูไฮโซที่ขับมายบัคมาเรียน แถมยังกว้างขวางในสังคม ถือเป็นตัวแม่ระดับไฮเอนด์

สาวสไตล์นี้มีดาเมจรุนแรงต่อนักศึกษารุ่นน้องมาก

แค่นักศึกษาปีหนึ่ง ใครๆ ก็อดใจไม่ไหวต้องเรียกเฉาหย่าเสวียนว่ารุ่นพี่เฉากันทั้งนั้น

"อาจารย์หลิวฝากให้ฉันมาถามว่าแพ็กเกจมือใหม่ของนายเปิดได้ไอเท็มอะไรบ้าง พวกเราตั้งกลุ่มพันธมิตรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จะได้แบ่งปันทรัพยากรกันอย่างทั่วถึง" เฉาหย่าเสวียนข่มอารมณ์แล้วเอ่ยปาก

แบ่งปันทั่วถึง?

สวี่หลางแทบหลุดขำ

ในสภาพแวดล้อมเลวร้ายขนาดนี้ ภายใน 24 ชั่วโมง คิดจะให้คนสองร้อยกว่าคนแบ่งปันทรัพยากรกันอย่างทั่วถึงเนี่ยนะ!

นึกว่าตัวเองเป็นหลี่ซื่อหมินกลับชาติมาเกิดหรือไง?

ทุกคนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ไม่ใช่คนโง่!

ในสถานการณ์ที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด จะยอมแบ่งอาหารให้เพื่อนร่วมชั้นเหรอ? ต่อให้เพื่อนคนนั้นกำลังจะอดตายก็เถอะ!

"ขอโทษที ผมไม่สนใจกลุ่มพันธมิตรช่วยเหลืออะไรนั่นของพวกคุณ" สวี่หลางส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

เฉาหย่าเสวียนขมวดคิ้วเรียวสวยมุ่น "งั้นฉันขอซื้อด้วยเงิน นายจะเอาเท่าไหร่?"

"เงินอะไร?"

"หนึ่งล้าน พอจบเกมฉันจะโอนให้ทันที—"

"รุ่นพี่ ถ้ายังพูดจาไร้สาระพวกนี้อีก ก็ไสหัวไปไกลๆ" สวี่หลางพูดแทรกอย่างไม่เกรงใจ

จะมาไถของจากหัวฉันเหรอ?!

อย่าว่าแต่มีสูตรโกงเลย ต่อให้ไม่มี เขาก็จะตอบแบบนี้เหมือนกัน!

เรื่องเน่าเฟะระหว่างนักศึกษาด้วยกัน อย่าคิดว่าเขาไม่รู้!

พวกคนหัวอ่อนที่จำยอมตามสถานการณ์ เริ่มบ่นในห้องแชตแล้วว่าไม่น่าส่งมอบเสบียงให้ส่วนรวมเลย

ถึงสวี่หลางจะนอนตลอด แต่เขาก็อ่านทุกข้อความในห้องแชต

ใบหน้าของเฉาหย่าเสวียนดูแย่ลงทันตา แทบจะเก็บอาการไม่อยู่

อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ จะมีสักกี่คนที่จิตใจไม่พังทลาย?

การที่เธอพูดคุยกับสวี่หลางอย่างใจเย็นได้ขนาดนี้ ถือว่าความอดทนสูงมากแล้ว

"ก็ได้ ฉันขอพูดตรงๆ ฉันอยากแลกห้องกับนาย!" เฉาหย่าเสวียนสูดหายใจลึกแล้วพูดเสียงขรึม

นี่แหละจุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอ

สวี่หลางอยู่ชั้นสิบ แถมยังเป็นหอพักเดี่ยวที่อยู่ด้านในสุดของทางเดิน

ทำเลทองชัดๆ!

ต้องรู้ก่อนว่า เกมเอาชีวิตรอดครั้งนี้มีคนเกือบสี่ร้อยคน แต่ผู้โชคดีที่มีห้องพักเดี่ยวมีไม่เกินสิบคน

"ฝันไปเถอะ" สวี่หลางเบะปาก

"อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ทำเลห้องนายมีคนหมายตาไว้แล้ว ถ้าโอนสิทธิ์เจ้าของห้องให้ฉันตอนนี้ ฉันยังให้นายอยู่เป็นผู้เช่าได้ แต่ถ้าพวกนั้นมา นายจะไม่มีแม้แต่สิทธิ์ซุกหัวนอนข้างในด้วยซ้ำ!" เฉาหย่าเสวียนร้อนรน รีบพูดรัวเร็ว

คำขู่ชัดเจนไม่ต้องแปลความ

สีหน้าสวี่หลางเปลี่ยนไปทันที เขาเปิดประตูห้อง

เฉาหย่าเสวียนดีใจ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ข้อมือขาวผ่องก็ถูกสวี่หลางคว้าหมับแล้วกระชากเข้าไปในห้อง

ปัง!

ประตูปิดลง

"นาย..." เฉาหย่าเสวียนตกใจระคนโกรธ

ปกติเธอเล่นปีนผาและเข้ายิม ร่างกายแข็งแรงพอตัว แถมใจกล้า แขนสองข้างเกร็งกำลังจะขัดขืน

วินาทีต่อมา!

มือใหญ่บีบคอเธอไว้ แรงเหวี่ยงกระแทกร่างเธออัดกับผนังเสียงดังสนั่น

"ไม่อยากตายก็อยู่นิ่งๆ!" ดวงตาสีดำสนิทที่ดูไร้ชีวิตชีวาของสวี่หลางฉายแววอำมหิตลึกล้ำ

เฉาหย่าเสวียนขนลุกซู่ ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังจนหนาวสะท้าน

ความแตกต่างทางสรีระระหว่างชายหญิงวัยผู้ใหญ่ยังไงก็ห่างชั้นกันมาก ถ้าสวี่หลางตัดสินใจจะฆ่าเธอจริงๆ...

พอคิดได้แบบนี้ เฉาหย่าเสวียนก็รู้สึกหายใจไม่ออก นึกเสียใจที่มาคนเดียว

ไหนว่ารุ่นน้องคนนี้เป็นไอ้หนุ่มไตพร่องไง ปกติก็ไม่ค่อยแสดงออกอะไร ทำไมถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้!?

เธอไม่รู้หรอกว่า ความกลัวของเธอนั้นไม่ได้เกิดจากความกลัวของผู้ที่อ่อนแอกว่าที่มีต่อผู้แข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว

สีหน้าท่าทางของสวี่หลางถอดแบบมาจากภูตผีปีศาจในฝันร้าย จะดูน่ากลัวสยดสยองหน่อยก็เรื่องปกติ บวกกับบรรยากาศวังเวงในหอพักและจุดตายถูกยึดกุม จะกลัวจนฉี่ราดก็ไม่แปลก

สวี่หลางจ้องมองประตูไม้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่สนใจเฉาหย่าเสวียนอีก

โดนคนบุกมาถึงหน้าห้องแล้ว ถ้ายังมัวโอ้เอ้ ก็ไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย

[เหรียญฝันร้าย -10]

ประตูไม้เปล่งแสงวูบวาบ อัปเกรดเสร็จสิ้นในพริบตา

...

[ประตูเหล็ก]

[ประเภท: สิ่งปลูกสร้าง]

[เลเวล: 1]

[พลังป้องกัน: 12]

[ความทนทาน: 30/30]

[ย่อยสลายได้รับ: เหล็ก x18, ไส้กุญแจ x1]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 100 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ฟ้ามีตา! ในฐานะประตู ในที่สุดฉันก็ยืนหยัดบนโลกนี้ได้อย่างสง่าผ่าเผยเสียที เข้ามาเลยที่รัก กระแทกฉันสิ!]

ทันทีที่สวี่หลางอัปเกรดสำเร็จ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากระเบียงทางเดิน

"ห้ามพูด ห้ามใช้ห้องแชต รุ่นพี่ ผมเชื่อว่าคุณเป็นคนฉลาด" สวี่หลางกระซิบข้างหูเฉาหย่าเสวียน ข่มขู่อย่างเปิดเผย

ขณะพูดก็เพิ่มแรงบีบมือ เฉาหย่าเสวียนหน้าเขียวคล้ำ ทำให้เธอตระหนักว่าสวี่หลางไม่ได้ล้อเล่น

สวี่หลางจ้องตาเฉาหย่าเสวียนแวบหนึ่งเหมือนจะยืนยันอะไรบางอย่าง ก่อนจะปล่อยมือทันที ร่างของเธอจึงทรุดฮวบลงในอ้อมอกเขา

เรือนร่างของเฉาหย่าเสวียนสั่นเทา ดูหวาดกลัวสุดขีด แต่เพราะไร้เรี่ยวแรง จึงจำต้องพิงร่างชายหนุ่มไว้

เธอกลอกตามอง เห็นประตูไม้กลายเป็นประตูเหล็กอย่างน่าฉงน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววตื่นตะลึง

"สวี่หลาง เปิดประตูหน่อย พวกเรามาหา... เอ๊ะ ประตูเหล็ก?!" ข้างนอก โจวเทากำลังจะเคาะประตู แต่คำพูดกลับชะงักค้าง

"พี่เทา หรือว่าแพ็กเกจมือใหม่ของไอ้สวี่หลางเปิดได้แบบแปลนสิ่งปลูกสร้าง?" หวงฮ่าวตะโกนถาม

นักศึกษาอีกคนรีบตะโกน "สวี่หลาง เปิดประตูเร็ว ตอนนี้วันสิ้นโลกแล้ว เราต้องสามัคคีกันนะ!"

"ใช่แล้วสวี่หลาง ฉันกับพี่เทาจะเข้าไปปกป้องนายเอง พวกเรามีเสบียงมาด้วย ตอนนี้มีของกิน บวกกับประตูเหล็กของนาย พวกเราชนะใสๆ!" หวงฮ่าวรีบเสริม

"สวี่หลาง นายยังโกรธเรื่องที่ฉันแย่งที่นั่งนายอยู่อีกเหรอ ขี้งกไปหน่อยมั้ง!" โจวเทาตบประตูพลางตะโกนเสียงดัง "ฉันขอโทษนายตรงนี้เลยก็ได้ พอใจยัง"

น้ำเสียงของเขาแฝงความลำพองใจปนยินดี ราวกับหอพักของสวี่หลางตกเป็นของเขาแล้ว

ทั้งสามคนพยายาม "เกลี้ยกล่อม" อยู่พักใหญ่ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ น้ำเสียงจึงเริ่มเปลี่ยนไป

สุดท้าย โจวเทากับพวกก็ด่าทอสาปแช่ง พร้อมกับพยายามพังประตู แต่ประตูกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

อย่าเห็นว่าประตูเหล็กกับประตูไม้ต่างกันแค่เลเวลเดียว แต่ผลลัพธ์การป้องกันนั้นคนละเรื่อง คนธรรมดาพุ่งชนเต็มแรง ค่าความทนทานอาจจะไม่ลดสักแต้มด้วยซ้ำ

ครู่ต่อมา ก็มีเสียงฝีเท้าคนเดินจากไป

จู่ๆ แขนเสื้อสวี่หลางก็ถูกกระตุก

เฉาหย่าเสวียนกำลังส่ายหน้าส่งสัญญาณบอกเขาว่า คนข้างนอกอาจจะยังไม่ไปไหน

"ผู้หญิงคนนี้ฉลาดใช้ได้ ปล้นไม่สำเร็จก็รีบย้ายฝั่งทันที"

สวี่หลางลอบยิ้ม

ผู้หญิงอย่างเฉาหย่าเสวียนไม่เหมือนนักศึกษาสาวทั่วไป!

ในบัญชีติ๊กต่อกของเธอ ถ้าไม่ใส่ชุดราตรีไปงานโรงเรียน ก็บินไปเที่ยวรอบโลกตามฤดูกาล หูตากว้างไกล หัวไว เรียนจบไปเป็น CEO ได้สบายๆ อย่างแย่สุดก็ได้เป็นคุณนายเศรษฐี

สวี่หลางชี้ไปที่รอยช้ำบนคอเธอ แล้วลูบหัวเธอเบาๆ

เฉาหย่าเสวียนส่ายหน้า ฝืนยิ้มออกมา บอกใบ้ว่าไม่เป็นไร

ความจริงเธอขยะแขยงจะแย่

เห็นฉันเป็นเด็กน้อยหรือไง?

ดูการ์ตูนมากไปแล้วมั้ง!

ไอ้โอตาคุ!

ถ้าเป็นเมื่อก่อนสวี่หลางมาลูบหัวเธอ เธอคงตบหน้าหงายไปแล้ว

แต่ตอนนี้จำต้องฝืนยิ้มตามสถานการณ์ เหมือนพวกหมาเลียที่มาตามจีบเธอ แล้วโดนเธอดูถูกแบบ "ไม่ได้ตั้งใจ" เป๊ะ!

เวลาผ่านไปทีละน้อย เฉาหย่าเสวียนแอดเฟรนด์สวี่หลาง ทั้งสองคุยกันนิดหน่อยแล้วก็เงียบไป

สาเหตุเพราะเฉาหย่าเสวียนถามเรื่องประตูเหล็ก

ตั้งแต่นั้นมา สวี่หลางก็ไม่ตอบข้อความเธอแม้แต่คำเดียว เอาแต่จ้องเธอเขม็งด้วยสายตาน่ากลัว

เฉาหย่าเสวียนได้แต่ยิ้มเจื่อน เอาอกเอาใจ พร่ำบอกขอโทษ แทบจะก้มกราบ

โกหก? แก้ตัว? เลี่ยงประเด็น?

เสียใจด้วย!

ไม่อยู่ในตัวเลือกของสวี่หลาง!

เข้าใจสถานการณ์ซะใหม่ ที่นี่หอพักของเขา เขาคือเจ้าของห้อง คนที่ต้องอธิบายคือเฉาหย่าเสวียนต่างหาก!

—เธอมีสิทธิ์อะไรมาถามความลับของฉัน? ใครให้ความกล้าเธอมา!