บทที่ 11: เข้าเยี่ยมผู้ป่วย

บทที่ 11: เข้าเยี่ยมผู้ป่วย

เย่ว์สือพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของหลิงซวิน เขารู้ดีกว่าใครว่าผู้มีพลังพิเศษก็คือ 'วัตถุดิบ' ชั้นยอด

เจ้าหน้าที่สำนักงานสืบสวนค้นหาความผิดปกติในอพาร์ตเมนต์ไม่พบ หลิงซวินจึงรีบนำทีมกลับไป แต่ก่อนไปก็ยังไม่ลืมกำชับเย่ว์สือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ถ้าพบอะไรผิดปกติ ต้องรีบแจ้งฉันทันที ต่อให้จะเป็นแค่การตื่นตูมไปเองก็ช่าง ความปลอดภัยของคุณสำคัญที่สุด"

คำพูดนั้นดูใส่ใจและห่วงใย เย่ว์สือจึงแสร้งทำหน้าซาบซึ้งใจตอบกลับไปอย่างแนบเนียน

วันนี้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นมากมาย กว่าทุกอย่างจะสงบลงก็ปาเข้าไปช่วงค่ำแล้ว

ในตู้เย็นเหลือวัตถุดิบที่พอจะกินได้ไม่มากนัก เย่ว์สือเกิดไอเดียปิ๊งแว้บ จับไข่ไก่ มันฝรั่ง และส้มที่เหลืออยู่มาผัดรวมกันเป็นเมนูเดียว

และข้อเท็จจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่า ไอเดียปิ๊งแว้บในห้องครัวมักจะให้กำเนิดอาหารสูตรนรกจานใหม่เสมอ

หลังจากฝืนกลืนผลงานชิ้นเอกระดับเปิบพิสดารลงท้อง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาปรายตามองหน้าจอ ยอดเงินโอนเข้าบัญชี 150,000 เครดิต ยอดคงเหลือที่ใช้ได้คือ 252,364.15 เครดิต

นี่คือรายได้จากการจัดการนางพญาผึ้งตัวที่สอง

จากนั้น โจวจื้อเหิงก็โทรสายตรงเข้ามา

"บริษัทมีแผนจะสืบสวนคดี 'โจรขโมยหัวใจ' อย่างละเอียด และต้องการผู้มีพลังพิเศษมาคอยคุ้มกันทีมสืบสวน ไม่ว่าจะได้เบาะแสหรือไม่ จะมีค่าเหนื่อยขั้นต่ำให้วันละ 1,000 เครดิต พร้อมเบิกค่ากินอยู่ได้เต็มที่ แต่ถ้าจับโจรขโมยหัวใจได้ โบนัสจะงามมาก... นายจะรับงานนี้ไหม?"

"ตกลง เริ่มเมื่อไหร่?" เย่ว์สือถามกลับเสียงเรียบ

"พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า เดี๋ยวฉันไปรับ" โจวจื้อเหิงตอบ

เย่ว์สือตอบรับในลำคอสั้นๆ แล้วกดวางสาย

นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าค่อยๆ มืดมิดลง แสงสลัวจากไฟถนนสาดส่องลงบนพื้นคอนกรีตที่ว่างเปล่า

หลังมื้อเย็น เขาเกยคางทิ้งตัวลงบนโซฟา ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนเปลือกตาหนักอึ้ง

เย่ว์สือไม่ได้ฝืนตัวเอง เขาเดินโซเซเข้าห้องนอน เรียกอีกาสองตัวออกมาจากเงาให้คอยเฝ้ายาม หัวถึงหมอนก็หลับสนิทไปทั้งที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า

จ๊อก... จ๊อก...

เช้าวันรุ่งขึ้น ความหิวปลุกเย่ว์สือให้ตื่นขึ้นมา

เขาลืมตาด้วยความรู้สึกสดชื่น แต่กลับหิวโหยกว่าปกติ คงเป็นเพราะอีกาเงาทั้งสองตัวสแตนด์บายเฝ้ายามตลอดทั้งคืนจนสูบพลังงานไปไม่น้อย

เขารีบต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยัดลงท้องเพื่อประทังหิว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา 7:43 น. เขาแทบไม่คิดทบทวน ล้มตัวลงนอนต่อทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา นาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ก็แผดเสียงร้อง เย่ว์สือลุกขึ้นล้างหน้าและเดินออกจากห้อง

ตอนเดินลงบันได เขาบังเอิญเจอลุงฉิน จึงพยักหน้าทักทายสั้นๆ ตามมารยาท

หลังจากยืนรอหน้าอพาร์ตเมนต์ได้สักพัก รถของโจวจื้อเหิงก็แล่นมาจอดเทียบท่า

เย่ว์สือก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลัง ปรายตามองจ้าวหลินที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ แล้วเอ่ยถาม "ไปกันแค่สามคน?"

"เราแบ่งกันทำงานเป็นกลุ่ม กลุ่มเรามีหน้าที่สืบสวนคนที่ชื่อ ไช่เจ๋อเทา" โจวจื้อเหิงเหยียบคันเร่ง รถพุ่งทะยานออกไปตามท้องถนน

"ไช่เจ๋อเทา? เพื่อนบ้านฉันน่ะเหรอ?" เย่ว์สือเลิกคิ้ว

"ใช่ หมอนั่นแหละ" โจวจื้อเหิงพยักหน้า

"ไช่เจ๋อเทาเพิ่งถูกปนเปื้อนและเกือบจะกลายร่างเป็นสิ่งวิปลาส หลังจากนั้นไม่นานก็มีหัวใจประหลาดโผล่มาที่บ้านของเขา เท่าที่ฉันรู้ หมอนี่อยากเป็นผู้มีพลังพิเศษจนตัวสั่น เพื่อให้ได้พลังมา เขาอาจจะตั้งใจไปสัมผัสกับสิ่งวิปลาสด้วยตัวเอง ถึงจะยังไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ฉันคิดว่าหมอนี่มีปัญหาแน่ และน่าจะเชื่อมโยงกับโจรขโมยหัวใจด้วย"

ได้ยินดังนั้น แววตาของเย่ว์สือก็ลึกล้ำขึ้น "แต่ไช่เจ๋อเทาถูกสำนักงานสืบสวนพาตัวไปแล้ว เราจะเข้าเยี่ยมเขาได้เหรอ?"

โจวจื้อเหิงหัวเราะหึๆ "ไม่ต้องห่วง บริษัทเรามีเส้นสาย อีกอย่าง ผลกระทบจากคดีโจรขโมยหัวใจมันรุนแรงมาก แต่ทางการก็ยังจับตัวไม่ได้ สำนักงานสืบสวนยินดีอยู่แล้วที่จะให้องค์กรเอกชนเข้ามาช่วยสืบ เพื่อจะได้รีบกำจัดมันให้เร็วที่สุด"

เส้นสาย? เส้นสายระดับไหนกัน? เย่ว์สือหลุบตาลงต่ำ ชีวิตมักเต็มไปด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์เสมอ ตอนแรกเขาคิดว่าบริษัททิวลิปเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย แต่ตอนนี้ดูเหมือน... จะไม่ธรรมดาซะแล้ว?

"ทางเหนือของเมืองมี 'ศูนย์ควบคุมและกักกันอาการวิปลาส' พลเรือนที่ได้รับผลกระทบจากสิ่งวิปลาสประเภทติดเชื้อหรือแพร่กระจายได้ จะถูกส่งไปกักตัวรอดูอาการที่นั่น ไช่เจ๋อเทาก็อยู่ที่นั่นแหละ"

พูดจบ โจวจื้อเหิงก็เร่งความเร็วรถขึ้นอีก

การเดินทางราบรื่นไร้อุปสรรค กว่าสิบนาทีต่อมา ทั้งสามคนก็มาถึงศูนย์กักกัน

พวกเขาต้องผ่านด่านตรวจหลายชั้น โจวจื้อเหิงยื่นเอกสารบางอย่างให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนจะได้รับอนุญาตให้ผ่านเข้าไปได้

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพาพวกเขาทั้งสามไปเปลี่ยนชุดป้องกันเชื้อโรค แล้วพาเดินตรงไปยังห้องกักกันของไช่เจ๋อเทา

ระหว่างทาง เจ้าหน้าที่อธิบายว่า "ไช่เจ๋อเทาถูกสิ่งวิปลาสปนเปื้อนเพียงเล็กน้อย ญาติและเพื่อนสามารถเข้าเยี่ยมได้ ร่างกายของเขายังไม่กลายพันธุ์ จิตใจก็ยังปกติดี สภาพโดยรวมถือว่าดีมาก ถ้ากักตัวรอดูอาการอีกสักเดือนแล้วไม่มีอาการแทรกซ้อน เขาก็สามารถกลับไปใช้ชีวิตตามปกติได้"

คุยกันได้ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงโซนกักกันและขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสี่

เมื่อก้าวออกจากลิฟต์ ซ้ายขวาคือทางเดินที่เงียบสงัด เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิดและเครื่องตรวจจับสิ่งวิปลาสติดตั้งอยู่ถี่ยิบ

ไช่เจ๋อเทาอยู่ในห้องกักกันหมายเลข 13 บุคคลภายนอกห้ามเข้าใกล้โดยเด็ดขาด ทำได้เพียงพูดคุยผ่านเครื่องอินเตอร์คอมข้ามกระจกใสเท่านั้น

ก่อนที่โจวจื้อเหิงจะทันได้อ้าปากพูด เย่ว์สือก็ชิงหยิบอินเตอร์คอมขึ้นมาเสียก่อน

แม้โจวจื้อเหิงจะงุนงงเล็กน้อย แต่ตราบใดที่ล้วงข้อมูลมาได้ ใครจะเป็นคนถามก็ไม่สำคัญ

"ผ่อนคลายซะ" เย่ว์สือเปิดใช้งานสกิล [เสียงกระซิบแห่งอีกา] ทันที

ไช่เจ๋อเทาได้ยินเสียงก็ทำหน้าสับสน "คุณเป็นใคร?"

"ฉันคือเพื่อนบ้านของนาย มีเรื่องอยากจะถามนิดหน่อย" น้ำเสียงของเย่ว์สือราบเรียบแต่นุ่มนวล

อีกฝ่ายดูมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนที่รอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า "อยากรู้อะไรล่ะ?"

เย่ว์สือถามเข้าประเด็น "เล่าสถานการณ์ปัจจุบันของนายให้ฟังหน่อย"

"ฉันสบายดี สบายดีมากๆ" รอยยิ้มของไช่เจ๋อเทากว้างขึ้นอีกนิด

เย่ว์สือถามต่อ "นายรู้จักโจรขโมยหัวใจไหม?"

ไช่เจ๋อเทาพยักหน้าช้าๆ

"บอกข้อมูลเกี่ยวกับโจรขโมยหัวใจมาให้หมด!" น้ำเสียงของเย่ว์สือแฝงด้วยมนต์สะกดที่เย้ายวน

ไช่เจ๋อเทาขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังต่อต้านอยู่ภายใน หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ ขยับปากพูดออกมา

"ฉันอยากมีพลังพิเศษ... แต่พวกผู้มีพลังส่วนใหญ่ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองปลุกพลังขึ้นมาได้ยังไง ส่วนสำนักงานสืบสวนก็ไม่มีทางเอาความลับมาบอกคนธรรมดาหรอก ฉันทุ่มเงินเก็บทั้งหมดไป แต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย"

"จนกระทั่ง... ฉันคิดได้ ตราบใดที่ฉันได้พลังวิเศษนั่นมา ตราบใดที่ฉันแข็งแกร่งขึ้น จะเป็นมนุษย์หรือตัวประหลาดมันสำคัญตรงไหน? ในเมื่อมนุษย์ช่วยฉันไม่ได้ ฉันก็จะไปหาสิ่งวิปลาสเอง!"

"ฮี่ฮี่ฮี่... ฉันเห็นพวกมัน เถาวัลย์แห่งชีวิต นางพญาผึ้ง อสูรควักหัวใจ แล้วก็พวกสิ่งวิปลาสในคราบมนุษย์... ฮี่ฮี่ฮี่..."

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของไช่เจ๋อเทาก็ค่อยๆ บ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง

เย่ว์สือกำลังจะอ้าปากถามต่อ แต่จู่ๆ เจ้าหน้าที่หลายคนก็วิ่งกรูกันเข้ามา

"สภาพจิตใจของผู้ถูกกักกันหมายเลข 13 เกิดความผันผวนอย่างรุนแรง!"

"พวกคุณทำอะไรกับเขา?!"