มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 31 ‘ราชินียาเสพติด’ แห่งนิวยอร์ก สิ้นชื่อ

มหาวายร้ายแห่งจักรวาลมาร์เวล ตอนที่ 31 ‘ราชินียาเสพติด’ แห่งนิวยอร์ก สิ้นชื่อ

ตำรวจลงมือเร็วเกินไปในครั้งนี้!

เร็วจนมาดามเกาแทบจะขอความช่วยเหลือไม่ทัน

เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยที่เธอติดต่อไว้เพิ่งจะบินขึ้น ตำรวจหน่วยพิเศษก็พังประตูเข้ามาแล้ว

เห็นได้ชัดว่านี่คือหน่วยรบพิเศษที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี เทียบกับพวกตำรวจสวะ NYPD ที่จ้องแต่จะเอาผลประโยชน์ไม่ได้เลย

ฉันไปล่วงเกินใครเข้า? ทำไมถึงดึงดูดหน่วยรบพิเศษมาได้?

เจสันปรากฏตัวจากหลังโล่ ถอดหมวกกันน็อคและหน้ากากออก “สแตน นายไปเฝ้าหน้าประตู อย่าให้ใครเข้ามา”

“ได้ครับบอส ระวังตัวด้วยนะครับ”

สแตนรีบออกไปและปิดประตู

ในสำนักงานกว้างใหญ่ เหลือเพียงสิ่งมีชีวิตสองคนในขณะนี้

มาดามเกาอ้าปากค้าง ริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

“เจ . . . เจสัน ที่แท้แกก็เป็นสายลับตำรวจเหรอ?”

ด้วยความตื่นตระหนก เธอถามคำถามที่ค่อนข้างโง่ออกไป

เจสันอดหัวเราะไม่ได้ “แกเคยเห็นสายลับที่แฝงตัวมาเป็นสิบปี แถมยังฆ่าคนไปหลายร้อยศพไหมล่ะ?”

มาดามเกาคิดดูสักพัก ก็รู้สึกว่าที่เขาพูดมีเหตุผล

ถ้าคนอย่างเจสันเป็นตำรวจได้ อเมริกาก็คงถึงคราวล่มสลายจริง ๆ แล้วล่ะ

“แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ฉันนึกว่าแกเป็นคนบอกที่อยู่โรงงานให้ตำรวจรู้ แต่ไม่นึกเลยว่าแกจะร่วมปฏิบัติการกับตำรวจด้วย เมื่อกี้มันเรียกแกบอส! เจสัน บ้าเอ๊ย สรุปมันเรื่องอะไรกันแน่! แกเป็นใครกันแน่?”

มาดามเกามีคำถามมากมาย และเธอกระหายที่จะรู้คำตอบ

เจสันเดินเข้าไปช้า ๆ หยิบปืนพกออกมาจ่อที่เธอ แสร้งทำเป็นลึกลับ “แกรู้ไหม ความลับทำให้ผู้ชายดูแมนขึ้นนะ”

มาดามเกาไม่พอใจกับคำตอบนี้อย่างมาก และจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

สักพัก สีหน้าของเธอก็ผ่อนคลายลง เธอนั่งตัวตรงและพูดว่า “ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นความลับของแก ฉันก็จะไม่ถาม เจสัน เรามาต่อรองกันดีกว่า ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไม แต่ดูเหมือนแกจะมีอิทธิพลในกรมตำรวจไม่น้อยเลยนะ”

เจสันยิ้มโดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

“ปล่อยฉันไป ฉันให้แกได้ 100 ล้านดอลลาร์ ช่วงนี้แกร้อนเงินไม่ใช่เหรอ? เงินจำนวนนี้พอให้แกเสวยสุขไปทั้งชาติในประเทศไหนก็ได้ โดยไม่ต้องมานั่งกังวลหน้าพะวงหลัง”

เจสันชำเลืองมองไปที่ตู้เซฟไม่ไกล

มาดามเกามองตามสายตาเขา และรอยยิ้มบนหน้าเธอก็กว้างขึ้น

หึ ที่แท้ก็ผีพนันเข้าสิง!

โลภเงินน่ะดี แต่กลัวว่าจะไม่โลภอะไรเลยมากกว่า

มาดามเกาเดินไปเปิดตู้เซฟ ซึ่งมีเงินสดกองเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

“ในนี้มีทั้งหมด 1.9 ล้านดอลลาร์ ถ้าแกตกลงตามข้อเสนอ เงินนี้ถือเป็นมัดจำ หลังจากแกส่งฉันหนีไปได้ ฉันจะโอนส่วนที่เหลือให้”

เจสันไม่ตอบ เขาเดินสำรวจรอบสำนักงานแล้วถามว่า “ไม่ถึง 2 ล้าน สำนักงานใหญ่โตขนาดนี้ เก็บเงินสดได้แค่นี้เองเหรอ?”

มาดามเกาพูดไม่ออก “เจสัน นี่ศตวรรษที่ 21 แล้วนะ เงินสดมันล้าสมัยแล้ว เงินสดพวกนี้เป็นแค่เศษเสี้ยวของทรัพย์สินฉัน ฉันมีบัญชีไม่ระบุชื่อในธนาคารสวิสเป็นร้อยบัญชี เงินส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น”

“ธนาคาร . . .” เจสันถอนหายใจอย่างผิดหวังราวกับหมดแรง

มาดามเกาไม่เข้าใจ “เงินสดกับเงินฝากมันต่างกันตรงไหน ก็เงินเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

เจสันส่ายหัวและพูดว่า “ไม่! ต่างกันราวฟ้ากับเหว”

ปัง!

ทันทีที่พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นและยิง

กระสุนหมุนควงด้วยความเร็วสูงเจาะทะลุศีรษะของมาดามเกา

‘ราชินียาเสพติด’ แห่งนิวยอร์กไม่มีโอกาสตอบโต้ เธอลืมตาค้างและล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าตกใจ

[ติ๊ง! ฆ่ามาดามเกา (ตัวละครตามเนื้อเรื่อง) ได้รับ 500 คะแนนตัวร้าย ความคืบหน้าปัจจุบัน 2915/5000]

เจสันก้าวเข้าไปและแปลงเงินสดทั้งหมดในตู้เซฟเป็นคะแนน

[ติ๊ง! เติมคะแนนสำเร็จ คะแนนคงเหลือ 193]

เขาสวมหมวกและหน้ากากอีกครั้งเดินออกจากสำนักงาน

สแตนที่เฝ้าหน้าประตูเดินเข้ามาถาม “จัดการมาดามเกาแล้วเหรอ?”

เจสันยิ้มและพยักหน้า

ในขณะนี้เสียงใบพัดดังมาจากเหนือหัว นาวิกโยธินมาถึงในที่สุด

สองกองกำลังระดับเอซประสานงานกันทั้งในและนอก สมาชิกแก๊งที่เสียเปรียบอยู่แล้ว บาดเจ็บล้มตายเป็นเบือในพริบตา

พวกแก๊งสเตอร์ถูกกองทัพถล่มจนขวัญหนีดีฝ่อ ทิ้งปืนทีละคน และนอนหมอบลงกับพื้นเอามือกุมหัวยอมจำนน

การต่อสู้ที่กินเวลาไม่ถึงสามสิบนาทีสิ้นสุดลงในที่สุด

สแตนมอบหมายให้ลูกน้องจัดการเรื่องที่เหลือ และขับรถตำรวจพาเจสันกลับอพาร์ตเมนต์ด้วยตัวเอง

. . .

ดึกสงัด

แฟรงคลินนอนดูทีวีอยู่บนโซฟา

เขาทำหน้าบึ้งและเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าใจลอยไปที่อื่น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

“ใคร!”

เขาหยิบปืนพกออกมาและถามอย่างระมัดระวัง

“ฉันเอง”

เมื่อได้ยินเสียงเจสัน หัวใจที่แขวนอยู่ก็ตกลงสู่พื้น

เมื่อเปิดประตู เขาก็เห็นว่าชุด SWAT ของเจสันไม่มีรอยเลือดแม้แต่หยดเดียว

ลูกพี่ไม่ได้ไปถล่มรังยาของมาดามเกาเหรอ? ทำไมไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลยล่ะ?

แฟรงคลินรินน้ำให้เขาแก้วหนึ่งและถามข้อสงสัย

เจสันเล่าเหตุการณ์คืนนี้ให้เขาฟัง

“การต่อสู้จบลงภายในครึ่งชั่วโมง!”

แฟรงคลินตกใจกับประสิทธิภาพการรบของหน่วย SWAT ของ DEA

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นมาทันที และดูเหมือนจะคิดว่า ถ้าในอนาคตเขาต้องเจอกับหน่วยรบพิเศษที่เก่งกาจขนาดนี้ เขาจะทำอย่างไร

“จริงสิลูกพี่ แล้วสแตนฟิลด์ล่ะ?”

เจสันชี้ไปที่ทีวี “ปปส. ทำผลงานชิ้นโบแดงขนาดนี้ นักข่าวสื่อดัง ๆ ทั่วเมืองแห่กันไปที่นั่นหมด เขาต้องรีบกลับไปให้สัมภาษณ์”

แฟรงคลินร้อง ‘อ๋อ’ อย่างเข้าใจ

[ติ๊ง! ภารกิจ [การแก้แค้นของวายร้าย] เสร็จสิ้น รางวัล 2000 คะแนนตัวร้าย ความคืบหน้าปัจจุบัน 4915/5000]

เจสันนอนอยู่บนเตียง จ้องมองตัวเลข 193 คะแนนบนม่านแสงอย่างเหม่อลอย

[ความชำนาญอาวุธปืน] เลเวล 7 ต้องใช้ 300 คะแนน ตอนนี้ขาดไปเกือบครึ่ง

เจสันกำลังคิดว่าจะเก็บคะแนนไว้ หรือเอาไปซื้อทักษะอื่นดี

ถ้าจัดการกับมนุษย์ธรรมดา ความชำนาญอาวุธปืนเลเวล 6 ก็เพียงพอแล้ว

ถ้าศัตรูมีความสามารถพิเศษ ต่อให้ความชำนาญอาวุธปืนถึงเลเวล 10 ก็อาจไม่มีผลมากนัก

ท้ายที่สุดอานุภาพของกระสุนก็มีขีดจำกัด ต่อให้ฝึกยิงปืนจนเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางเทียบพลังของ RPG ได้

เจสันคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจใช้คะแนน

อย่างที่โบราณว่า อย่าใส่ไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียว

ในฐานะอาชญากรที่ถูกประกาศจับทั่วสหรัฐอเมริกา เจสันต้องเผชิญอันตรายตลอดเวลา ยิ่งเรียนรู้ทักษะมากเท่าไหร่ โอกาสรอดชีวิตก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

เขาเปิดมอลล์ระบบและตัดสินใจใช้คะแนนกับ [ความชำนาญการต่อสู้] และอัปเกรดสองขั้นรวด

[ติ๊ง! ใช้ 50 คะแนน ซื้อ [ความชำนาญการต่อสู้ 5] สำเร็จ คะแนนคงเหลือ 143]

[ติ๊ง! ใช้ 100 คะแนน ซื้อ [ความชำนาญการต่อสู้ 6] สำเร็จ คะแนนคงเหลือ 43]

ในชั่วพริบตา ความทรงจำเกี่ยวกับทักษะการต่อสู้มากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง

ในขณะเดียวกันกล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายก็หดและคลายตัวซ้ำ ๆ

เจสันนอนราบกับเตียง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บปวดและคันยุบยิบนี้มันทรมานสุด ๆ แทบจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น