บทที่ 3 กลับบ้าน
บทที่ 3 กลับบ้าน
“หยางไป่ แกนี่มันใจคออำมหิตจริงๆ”
จางเฉวียนชี้หน้าหยางไป่ นี่หยางไป่ฆ่าหลินหลิงอวิ๋นไปแล้วจริงๆ หรือ?
หยางเสี่ยวฟางมองน้องชายด้วยอาการสั่นเทา เธอถูกข่าวนี้ทำให้ขวัญเสีย น้องชายแท้ๆ ฆ่าคนงั้นหรือ? นี่มันคดีอุกฉกรรจ์เชียวนะ
“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านจินตนาการเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?”
“หลินหลิงอวิ๋นไม่ได้อยู่ที่นี่เลยสักนิด”
“โกหก! เก้อเอ้อร์ฮั่วพี่เขยสี่ของแกเห็นมากับตา”
“เขาบอกว่าเห็นก็คือเห็นงั้นเหรอ?”
หยางไป่แค่นหัวเราะ ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องจัดการไอ้พี่เขยสี่คนนี้ให้ราบคาบ
ทันใดนั้น บนทางขึ้นเขา สมาชิกหน่วยป้องกันภัยที่เฝ้าหมู่บ้านอยู่ก็วิ่งหน้าตั้งมาแต่ไกล
“หัวหน้าหมู่บ้าน! เจ้าหน้าที่หลินกำลังแจกหนังสือพิมพ์อยู่ที่ที่ทำการหมู่บ้านครับ!”
“แกพูดว่าอะไรนะ?”
จางเฉวียนอึ้งไปทันที ส่วนเก้อเอ้อร์ฮั่วสะดุ้งสุดตัว พุ่งเข้าไปหาชายคนนั้น
“แกพูดบ้าอะไรของแก?”
“ฉันเห็นหยางไป่อยู่กับหลินหลิงอวิ๋นจริงๆ นะ!”
“เก้อเอ้อร์ฮั่ว ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้!”
คนแถวป่าหิมะทางเหนืออารมณ์ดุดันกันทั้งนั้น เก้อเอ้อร์ฮั่วกล้าหลอกทุกคน แถมยังหาว่าน้องเมียตัวเองเป็นพวกประพฤติเสื่อมเสียเนี่ยนะ?
“เจ้าหน้าที่หลินเขาสบายดี กำลังแจกหนังสือพิมพ์อยู่โน่น”
“แกใส่ความหยางไป่แบบนี้ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?”
เก้อเอ้อร์ฮั่วถูกผลักออกไป ใบหน้าเขาซีดเผือดลงทันตา
จางเฉวียนชี้ไปที่สมาชิกหน่วยป้องกันภัย “แกแน่ใจนะ?”
“แน่ใจสิครับ เขาปกติดีทุกอย่าง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”
“เก้อเอ้อร์ฮั่ว!”
ทันใดนั้น หยางเสี่ยวฟางก็พุ่งออกมา ถีบเข้าไปที่ร่างของเก้อเอ้อร์ฮั่วเต็มแรง
“แกยังเป็นคนอยู่ไหม? กล้าทำลายชื่อเสียงน้องชายฉัน!”
“เห็นแกเป็นแบบนี้แล้ว พี่สี่ช่างตาบอดจริงๆ ที่ยอมแต่งงานกับคนอย่างแก!”
หยางเสี่ยวฟางใช้เรียวขายาวๆ เตะซ้ำไม่หยุดราวกับแส้
“หัวหน้าหมู่บ้านช่วยด้วย ผมทำตามที่คุณ...”
เก้อเอ้อร์ฮั่วยังพูดไม่ทันจบ จางเฉวียนก็ด่าสวนทันที “เก้อเอ้อร์ฮั่ว แกพูดอะไรของแก? เมาจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง? รีบขอโทษหยางไป่ซะ!”
“เสี่ยวฟาง อย่าตีเลย”
“ไปดึงเขาออกมา!”
จางเฉวียนพยายามจะให้คนมาดึงหยางเสี่ยวฟางออกไป แต่เธอสะบัดเปียผมแล้วจ้องจางเฉวียนด้วยสายตาเอาเรื่อง
“หัวหน้าหมู่บ้าน มันใส่ความน้องชายฉัน แค่ขอโทษก็จบงั้นเหรอ?”
หยางเสี่ยวฟางในหมู่บ้านถือเป็นคนหัวแข็งและดุดัน ยิ่งมีหนุ่มๆ หลายคนแอบชอบเธออยู่ พอคนอื่นๆ เห็นเธอระเบิดโทสะ ประกอบกับหยางไป่ไม่ได้ทำผิดจริง พวกเขาจึงเริ่มเอนเอียงไปทางหยางเสี่ยวฟาง
“เอาน่า เรื่องนี้มันคือเรื่องเข้าใจผิด อีกอย่างพวกแกก็คนครอบครัวเดียวกัน!”
“เข้าใจผิดงั้นเหรอ?”
หยางเสี่ยวฟางมองเก้อเอ้อร์ฮั่ว แล้วจู่ๆ ก็คว้าตะบองไม้จากมือคนข้างๆ ขึ้นมา
เธอง้างตะบองจะฟาดเข้าที่ขาของเก้อเอ้อร์ฮั่ว แต่มีมือข้างหนึ่งคว้าตะบองไว้ได้ทัน
หยางเสี่ยวฟางอึ้งไป คนที่คว้าตะบองไว้คือหยางไป่ น้องชายของเธอเอง
หยางไป่แย่งตะบองมา แล้วฟาดลงไปเองเต็มเหนี่ยว!
เสียงร้องโหยหวนดังสนั่น ขาของเก้อเอ้อร์ฮั่วถูกหักสะบั้น
“น้องเล็ก!”
ถึงจะโกรธยังไงแต่ก็ยังถือเป็นญาติกัน หยางเสี่ยวฟางแค่กะจะขู่พี่เขยเท่านั้น
แต่หยางไป่ไม่ได้ขู่ เขาจัดการหักขาเก้อเอ้อร์ฮั่วจริงๆ
เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่า ตอนนี้หยางไป่สงสัยว่าการผูกคอตายของพี่สี่ในชาติก่อนเกี่ยวข้องกับเก้อเอ้อร์ฮั่ว เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงต้องลงมือก่อนเพื่อไม่ให้พี่สี่ถูกรังแกได้อีก
หยางไป่โยนตะบองทิ้ง แล้วพูดกับหยางเสี่ยวฟางเรียบๆ “คนแบบนี้ ไม่คุ้มที่พี่จะลงมือหรอก อีกอย่าง เบื้องหลังมันต้องมีคนบงการแน่”
“เรื่องของพี่สี่ เดี๋ยวผมไปคุยเอง”
หยางไป่พูดพลางจ้องเขม็งไปที่จางเฉวียน ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ต่างพากันหันไปมองหัวหน้าหมู่บ้านเป็นตาเดียว
จางเฉวียนหน้าถอดสี พยายามเค้นยิ้มแห้งๆ ออกมา “หยางไป่ เรื่องนี้... เดี๋ยวฉันจะให้ความเป็นธรรมกับแกเอง”
“งั้นเหรอ?”
หยางไป่เหยียบลงบนมือของเก้อเอ้อร์ฮั่วโดยไม่รอให้จางเฉวียนพูดจบ เสียงกระดูกแตกดังกร๊อบสลับกับเสียงร้องโหยหวน
หยางไป่เคยเป็นถึงเทพสงครามชุดขาว โทสะของเทพสงครามย่อมหมายถึงการนองเลือด
เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ ต่อให้เขายังไม่มีพลังเท่าเดิม แต่หยางไป่จะไม่มีวันปล่อยให้เก้อเอ้อร์ฮั่วย่ำยีได้อีก
นี่คือการฆ่าไก่ให้ลิงดูที่เด็ดขาดและเลือดเย็นที่สุด
ทุกคนมองหยางไป่ด้วยความหวาดผวา หยางไป่คนนี้ทั้งดุร้ายและอำมหิตนัก
จางเฉวียนหลบสายตาหยางไป่ด้วยความหวั่นใจ
“พี่ห้า กลับบ้านกันเถอะ!”
หยางไป่เก็บสายตาอันเย็นชา แล้วหันมายิ้มสดใสให้หยางเสี่ยวฟาง
“ชาติที่แล้ว ฉันไม่ติดค้างต่อประเทศชาติ”
“ชาตินี้ ฉันจะชดเชยให้คนในครอบครัว”
“ใครที่บังอาจมาแตะต้องคนในครอบครัวของฉัน มันต้องตาย!”
หยางไป่สาบานในใจว่า ชาตินี้เขาจะปกป้องคนในครอบครัวทุกคนให้ดีที่สุด และจะทำให้พวกเขามีชีวิตที่ดีที่สุดให้ได้
“กลับบ้านกัน!”
หยางเสี่ยวฟางยิ้มออกมาพลาจูงมือหยางไป่เดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านไป๋ไช่
เส้นทางบนเขานั้นเขียวขจี ไกลออกไปมีแม่น้ำใสสะอาดทอดตัวยาวราวกับสายริบบิ้นคริสตัล
บ้านหลังคามุงกระเบื้องสีน้ำตาลตั้งอยู่สองฝั่งแม่น้ำราวกับหมากรุกที่วางไว้อย่างเป็นระเบียบ
แต่ละบ้านตั้งอยู่ห่างกันพอสมควร ที่ริมป่าแห่งหนึ่งมีบ้านหลังใหญ่ที่ดูค่อนข้างเก่า รั้วทำจากไม้สนไซปรัส สีดำที่ทาประตูไว้เริ่มหลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้
ข้างกำแพงมีฟืนกองโต ที่หน้าประตูมีล่อตัวหนึ่งถูกล่ามไว้
เจ้าล่อตัวนั้นพอเห็นหยางไป่ก็พ่นลมหายใจฟืดฟาดใส่อย่างนึกรำคาญ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไม่สนใจเขาอีก
หยางไป่มองประตูบ้านหลังนี้... นี่คือบ้านของเขา สถานที่ที่อ่อนโยนที่สุดในหัวใจ
เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็เห็นชายชราวัย 50 ปีคนหนึ่งกำลังเงื้อขวานผ่าฟืนอยู่
ชายชราผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่ สวมกางเกงสีดำที่พับขากางเกงขึ้น รองเท้าผ้าใบเก่าๆ
เสื้อท่อนบนมีรอยปะชุนหลายจุด ในปากคาบกล้องยาสูบ
สองข้างของลานบ้านปลูกพืชผักสวนครัวไว้ ทั้งต้นหอม ผักกาดขาว และพริก
“พ่อ!”
สิ้นเสียงเรียก หยางไป่ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างสุดจะกลั้น
หยางเจี้ยนหลินเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นลูกชายกลับมา สีหน้าเดิมที่ดูขรึมลงกลับเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจที่เห็นหยางไป่คุกเข่าลงแบบนั้น
“แกไปก่อเรื่องมาอีกแล้วล่ะสิ?”
หยางเจี้ยนหลินกำขวานแน่น ลมหายใจเริ่มติดขัดด้วยความโกรธ
ในสายตาของหยางเจี้ยนหลิน ลูกชายคนนี้เป็นพวก ‘ไม่ได้เรื่อง’ วันๆ ไม่ยอมทำมาหากิน อายุขนาดนี้แล้วยังเอาแต่ฝันอยากจะเป็นนักขี่ม้า
เขามีลูกชายเพียงคนเดียวคนนี้เท่านั้น
นี่ยุคสมัยไหนแล้ว หัวเซี่ยมีรถยนต์แบรนด์หงส์เหินเป็นของตัวเองแล้ว แม้แต่นายพรานในป่ายังลดน้อยลง แล้วจะไปเป็นนักขี่ม้าเพื่ออะไร
หยางไป่รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เขาเพิ่งจะขืนใจหลินหลิงอวิ๋นไป ถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูพ่อผู้เที่ยงธรรมและเถรตรงคนนี้เข้า มีหวังเขาคงถูกขวานจามตายแน่ๆ
“พี่ห้า!”
ทุกครั้งที่หยางไป่รู้สึกผิด เขามักจะตะโกนเรียกตัวช่วยเสมอ
“พ่อ!”
หยางเสี่ยวฟางยิ้มร่าเดินเข้ามา เธอหยิบถ้วยชาข้างๆ ส่งให้พ่อ
“เสี่ยวไป่เขาคิดถึงพ่อน่ะค่ะ”
“อย่างมันเนี่ยนะ?”
หยางเจี้ยนหลินรักลูกสาวคนที่ห้าคนนี้มาก เขาไม่เคยแม้แต่จะใช้ปลายนิ้วตีเธอเลยสักครั้ง ต่างกับหยางไป่ที่โดนเขาซ้อมมาตั้งแต่เด็ก
“พ่อคะ เที่ยงนี้เราทำปลานึ่งกับแผ่นแป้งข้าวโพดดีไหม?”
“เดี๋ยวหนูไปรินเหล้ามาให้พ่อสักสองเหลียงนะ?” หยางเสี่ยวฟางไม่กล้าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อฟัง และไม่กล้าบอกด้วยว่าหยางไป่เพิ่งจะไปอัดพี่เขยสี่จนปางตาย
หยางเจี้ยนหลินยิ้มออกมาในที่สุด อย่างไรเสียลูกสาวก็รู้ใจที่สุด ในบรรดาลูกๆ ทั้งหมดตอนนี้ก็เหลือแค่ลูกสาวคนนี้ที่คอยดูแลเขา ส่วนคนอื่นๆ ก็แต่งงานออกเรือนไปบ้าง ไปทำงานต่างถิ่นบ้าง
และปีนี้ ก็ถึงเวลาที่ต้องตกลงเรื่องคู่ครองของลูกสาวคนที่ห้าคนนี้แล้ว
หยางไป่รีบเดินเข้าไปเค้นยิ้มซื่อๆ แล้วแย่งขวานมาจากมือพ่อก่อน เพื่อไม่ให้ตาแก่ลงมือกับเขาได้ จากนั้นเขาก็รับหน้าที่ผ่าฟืนต่อโดยไม่ต้องรอให้หยางเจี้ยนหลินสั่ง
เมื่อเห็นลูกชายยอมทำงาน หยางเจี้ยนหลินก็เริ่มพอใจขึ้นมาบ้าง
“เมื่อกี้ข้างนอกมีเรื่องอะไรกัน เอะอะโวยวายเชียว?”
“ได้ยินมาว่าแกไปดื่มเหล้ากับเขามางั้นเหรอ?”
“ครับ ดื่มไปนิดหน่อย เหล้าข้าวของบ้านเจ้าสองห่วยนั่นรสชาติแย่ชะมัด” หยางไป่รูม่านตาหดเกร็ง เรื่องที่เขาถูก ‘มอมเหล้า’ เขาต้องจัดการมันในภายหลังแน่
หยางไป่ไม่ได้เล่าเรื่องเก้อเอ้อร์ฮั่วให้ฟัง เพราะเพิ่งจะได้เจอพ่ออีกครั้ง เขาอยากให้คนแก่มีความสุขไปก่อนสักสองสามวัน
หยางเสี่ยวฟางวุ่นวายอยู่ในครัว เธอเอาปลาเงินจากแม่น้ำจินเหอมาล้างให้สะอาด ใส่ลงในหม้อใบใหญ่แล้วปรุงรสด้วยเต้าเจี้ยว ขนาบข้างหม้อเหล็กด้วยแผ่นแป้งข้าวโพด และไม่ลืมใส่พริกหมักลงไปเพิ่มรสชาติ
การหาวัตถุดิบในชนบทนั้นสะดวกกว่าในเมืองมาก ไม่จำเป็นต้องใช้คูปองอาหารใดๆ เพราะทุกอย่างหาเลี้ยงตัวเองได้
หยางไป่ได้กลิ่นหอมโชยมาก็แทบจะทนไม่ไหว
เขาถอดเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำแข็งแรง
‘ไว้หาเงินได้เมื่อไหร่ ต้องไปหาสมุนไพรมาบำรุงร่างกายเพื่อฝึกวิชาสักหน่อย’
ในชาติก่อนหยางไป่ได้รับถ่ายทอดวิชาจากยอดคนจนรู้วิธีการฝึกกายา เขาอาศัยวิชาฝึกกายาไร้นามนี้เองที่ทำให้เขาก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งกลายเป็นเทพสงครามชุดขาว
เมื่อยามโพล้เพล้มาเยือน ควันไฟจากเตาหุงหาอาหารก็เริ่มลอยกรุ่นขึ้นมาจากทุกหลังคาเรือน
หยางไป่นั่งลงบนคั่ง พลางรินเหล้าให้ผู้เป็นพ่อก่อนเป็นอันดับแรก
“รินให้พี่ห้าของแกด้วย”
“ได้เลยครับ!”
หยางไป่รีบรินเหล้าให้พี่สาวทันที จากนั้นก็จ้องมองพ่อตาละห้อย หวังว่าพ่อจะแบ่งเหล้าให้เขาดื่มบ้างสักนิด
ทว่าหยางเจี้ยนหลินกลับทำนิ่งเฉย ทำให้หยางไป่ได้แต่ทำหน้ามุ่ย
“กินเถอะ!”
หยางเสี่ยวฟางคลี่ยิ้มพลางส่งแผ่นแป้งข้าวโพดให้หยางไป่ ก่อนจะยกจานปลานึ่งเข้ามาวาง
“หอมจังเลย!”
กลิ่นหอมของปลานึ่งที่คลุกเคล้ากับเต้าเจี้ยวเข้มข้น เป็นรสชาติที่หยางไป่ไม่ได้ลิ้มลองมานานหลายสิบปี เขาเริ่มขยับตะเกียบรัวเร็วและสวาปามอาหารตรงหน้าอย่างตะกละตะกลาม
“ค่อยๆ กินก็ได้” หยางเสี่ยวฟางมองน้องชายด้วยความเอ็นดูและสงสาร
“เสี่ยวลิ่วจื่อ!”
หยางเจี้ยนหลินจิบเหล้าพลางเคี้ยวพริกหมัก หรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์
“ช่วงนี้แกวางแผนจะทำอะไรต่อไป? ถ้ายังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ฉันจะส่งแกไปเป็นทหารดีไหม?”
“พ่อครับ... ผมอยากแต่งงาน!”
จบบท