ตอนที่ 22 วัยเด็กที่สมบูรณ์ของถังซาน

ตอนที่ 22 วัยเด็กที่สมบูรณ์ของถังซาน

นายน้อย นี่มันก็แค่ร้านตีเหล็กธรรมดาๆ ทำไมท่านถึงให้ความสนใจมันนักขอรับ? พรหมยุทธ์แรดพิโรธเอ่ยถามด้วยความฉงน

เขาเพิ่งจะตรวจสอบไปเมื่อครู่

ภายในร้านตีเหล็กแห่งนี้

มีเพียงช่างตีเหล็กที่ตัวเหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้ากับเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น

นอกนั้นก็ไม่มีอะไรที่ดูผิดปกติเลยสักนิด

สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือ ทำไมจินเหมียนถึงต้องลำบากตรากตรำเดินทางมาไกลถึงหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้

จินเหมียนเดินนำไปพลางเอ่ยว่า ร้านตีเหล็กน่ะธรรมดา แต่คนข้างในไม่ธรรมดาเลยสักนิด

เจ้ารู้ไหมว่าช่างตีเหล็กคนนั้นคือใคร?

คำถามนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของพรหมยุทธ์แรดพิโรธขึ้นมาทันที

เขาอยากรู้นักว่าช่างตีเหล็กในหมู่บ้านเล็กๆ จะมีฐานะอะไรที่น่าตกใจได้

เขาคือ ถังเฮ่า

คำตอบที่เรียบง่ายนี้ทำเอาพรหมยุทธ์แรดพิโรธถึงกับอึ้งกิมกี่

ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงราวกะดวงโคม จ้องเขม็งไปที่จินเหมียน

เมื่อกี้ว่าไงนะ?

สงสัยเมื่อกี้ลมแรงไปหน่อย ข้าคงหูฝาด

ท่านว่าช่างตีเหล็กสกปรกซอมซ่อคนนั้นคือใครนะ?

ถังเฮ่า!!!

ถังเฮ่าคนเดียวกับที่เคยอาละวาดหนักจนองค์สังฆราชองค์ก่อน เซียนซวินจี๋ พร้อมด้วยพรหมยุทธ์เบญจมาศและมารอสูรบาดเจ็บสาหัสคนนั้นน่ะรึ?!

เมื่อเห็นสีหน้าของพรหมยุทธ์แรดพิโรธที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อแปดส่วน และความมึนงงอีกสิบส่วน

จินเหมียนก็พยักหน้ายืนยัน เจ้าฟังไม่ผิดหรอก ถังเฮ่าที่ข้าพูดถึง ก็คือพรหมยุทธ์เฮ่าเทียนคนนั้นนั่นแหละ

ตูม!

ข้อมูลที่ได้รับการยืนยันนี้ระเบิดขึ้นในหัวของพรหมยุทธ์แรดพิโรธราวกับเสียงกัมปนาท

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

ถังเฮ่าที่สำนักวิญญาณยุทธ์ตามหาตัวมาอย่างยาวนาน จะมาแฝงตัวใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลขนาดนี้

ในขณะเดียวกัน คำถามใหม่ก็ผุดขึ้นในใจเขา

จินเหมียนรู้ได้อย่างไรว่าถังเฮ่าอยู่ที่นี่?

ชั่วเวลาเพียงจิบชา

ทั้งสองก็มาถึงบริเวณด้านนอกร้านตีเหล็ก

ทว่าพวกเขาไม่ได้เข้าไปใกล้ เพียงแต่ยืนนิ่งสงบอยู่ภายในป่าละเมาะรอบๆ เท่านั้น

ท้ายที่สุดแล้ว คู่ต่อสู้คือถังเฮ่า หากไปยั่วยุเขาเข้า พวกเขาคงไม่มีแม้แต่เวลาจะวิ่งหนี

ขณะที่จินเหมียนกำลังสังเกตการณ์อยู่นั้น ถังซานที่เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อก็บังเอิญเดินออกมาจากประตูบ้านพอดี

ด้วยความที่รู้เนื้อเรื่องล่วงหน้า

จินเหมียนเดาได้ทันทีว่าเจ้าเด็กนี่คงเพิ่งจะฝึกวิชาลับของสำนักถังเสร็จมาหมาดๆ

ทันใดนั้นเอง เสียง 'เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!' ของโลหะกระทบกันก็ดังมาจากในร้านตีเหล็ก

น่าจะเป็นเสียงของถังเฮ่าที่กำลังตีเหล็กอยู่

นายน้อย ให้ข้าเข้าไปรวบตัวถังเฮ่าเลยดีไหมขอรับ? พรหมยุทธ์แรดพิโรธเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมาและเข้าสู่สภาวะสถิตร่างในทันที

เขาดูท่าทางพร้อมจะพุ่งเข้าไปทุกเมื่อ

หยุดนะ! คลายวิญญาณยุทธ์เดี๋ยวนี้!

เจ้ารู้ไหมว่าฝั่งตรงข้ามเราคือใคร? นั่นคือถังเฮ่า ชายที่เอาชนะองค์สังฆราชองค์ก่อนเซียนซวินจี๋ พร้อมด้วยพรหมยุทธ์เบญจมาศและมารอสูรมาแล้วนะ

ขนาดมหาปุโรหิตไล่ล่าเขาตั้งเดือนนึง เขายังหนีรอดมาได้เลย

เจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะไปจับเขาได้?

อีกอย่าง เป้าหมายการเดินทางของเราในครั้งนี้ ไม่ใช่การมาจับเจ้านี่เสียหน่อย

จินเหมียนรู้สึกเหนื่อยใจกับความวู่วามของลูกน้องคนนี้จริงๆ

เจ้านี่ช่างบ้าระห่ำเกินไปแล้ว

ใครกันนะที่มอบความกล้าให้เขาคิดว่าจะจัดการถังเฮ่าได้ด้วยตัวคนเดียว?

เลียงจิ้งหรู หรือไง?

เมื่อได้ยินดังนั้น

พรหมยุทธ์แรดพิโรธก็ยอมคลายสภาวะสถิตร่างวิญญาณยุทธ์ แล้วถามด้วยความงงงวย ไม่จับรึขอรับ? แล้วนายน้อยมาที่นี่เพื่ออะไรกัน?

แค่มาดูให้เห็นกับตาเงียบๆ เท่านั้นแหละ

เอาล่ะ ไปกันเถอะ ถังเฮ่าน่าจะรู้ตัวแล้วว่าเราอยู่ที่นี่

อย่าไปกระตุกหนวดเสือคนพรรค์นั้นจะดีกว่า

พูดจบ จินเหมียนกับพรหมยุทธ์แรดพิโรธก็รีบเดินทางออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้

ภายในบ้าน ถังเฮ่ากำลังถือค้อนเฮ่าเทียนไว้ในมือ

เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้เรียบร้อยแล้ว

เขาสัมผัสได้ตั้งแต่วินาทีที่จินเหมียนและพรรคพวกมาถึงด้านนอก

โดยเฉพาะเมื่อสัมผัสได้ว่าในบรรดาสองคนที่อยู่ด้านนอกนั้น มีคนหนึ่งที่มีกลิ่นอายของราชทินนามพรหมยุทธ์แถมยังเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมาด้วย

นั่นทำให้เขาปักใจเชื่อว่าอีกฝ่ายคือคนที่สำนักวิญญาณยุทธ์ส่งมาจับกุมเขา

ทว่า สิ่งที่ถังเฮ่ารู้สึกดูแคลนคือ

สำนักวิญญาณยุทธ์คงจะประเมินเขาต่ำเกินไปจริงๆ

ถึงขนาดส่งราชทินนามพรหมยุทธ์แค่คนเดียวกับอัคราจารย์วิญญาณเด็กน้อยมาจับเขาเนี่ยนะ

นี่มันดูถูกกันชัดๆ

ขณะที่เขากำลังจะชิงลงมือก่อน

เขาก็พบว่าอีกฝ่ายได้จากไปแล้ว

เรื่องนี้ทำให้เขามึนตึ๊บไปชั่วขณะ

เดี๋ยวนะสหาย ข้าชักค้อนออกมาตั้งท่ารอแล้วนะ

แล้วเจ้าก็เดินจากไปเฉยเลยเนี่ยนะ

เล่นตลกอะไรกัน?

หรือว่าข้าจะคิดมากไปเอง?

สองคนนั้นไม่ใช่คนของสำนักวิญญาณยุทธ์งั้นรึ?

ก็จริง ถ้าเป็นสำนักวิญญาณยุทธ์จริงๆ คงไม่ส่งราชทินนามพรหมยุทธ์คนเดียวกับเด็กมาจับข้าหรอก

แล้วทำไมสองคนนั้นถึงมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าบ้านข้าล่ะ?

ขณะที่กำลังครุ่นคิด เขาก็เห็นถังซานที่กำลังทำอาหารอยู่

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าถังซานเพิ่งจะเดินกลับมาจากข้างนอก

เขาก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที

ต้องเป็นเพราะเจ้าเด็กนี่ไปฝึกวิชาบ้าๆ นั่นแน่ๆ ถึงได้ไปเตะตาคนพวกนั้นเข้า

ไอ้ลูกหมีเอ๊ย!

หาเรื่องให้พ่อทุกวี่ทุกวันจริงๆ!

ถังเฮ่าเก็บวิญญาณยุทธ์ แล้วเริ่มมองหาอาวุธที่พอจะหยิบใช้ได้แถวๆ นั้น

มีดรึ? ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวเผลอตัวฆ่าถังซานตายจะยุ่ง

ค้อน? กระบอง? จอบ? ดูเหมือนอาวุธพวกนี้จะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่

หลังจากหาอยู่พักใหญ่

เขาก็เหลือบไปเห็นไม้เรียวที่วางอยู่ตรงมุมห้อง

ดีล่ะ เอาอันนี้แหละ

หลังจากหยิบไม้ขึ้นมา

ถังเฮ่าก็กระชากม่านเปิดออกแล้วเดินรี่เข้าไปหาถังซานด้วยโทสะ

จากนั้น โดยที่ถังซานยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็รวบตัวลูกชายแล้วกดลงกับม้านั่ง

พ่อ! พ่อจะทำอะไรน่ะ?

ทำไมพ่อต้องถอดกางเกงข้าด้วย?

ถังซานมึนตึ๊บ รู้สึกเย็นวาบที่ท่อนล่างอย่างกะทันหัน

ถังเฮ่าไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกไม้ขึ้นแล้วฟาดลงบนก้นของถังซานอย่างแรง

อ๊าก! โอ๊ย! ฮือ...

ชั่วพริบตา เสียงร้องโหยหวนก็ดังลั่นบ้าน

ในวันนี้นี่เอง วัยเด็กของถังซานจึงได้รับการเติมเต็มจนสมบูรณ์... ในขณะเดียวกัน จินเหมียนและพรหมยุทธ์แรดพิโรธก็ได้เดินทางออกจากหมู่บ้านวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ด้วยรถม้า

ภายในรถม้า

พรหมยุทธ์แรดพิโรธเอ่ยถามอย่างร้อนรน นายน้อย เราควรรีบกลับสำนักวิญญาณยุทธ์แล้วแจ้งเรื่องถังเฮ่าให้ปุโรหิตรองทราบไหมขอรับ?

จินเหมียนยกมือขึ้นห้าม เรื่องนี้ไม่ต้องรีบ

เรื่องที่ถังเฮ่าอยู่ที่หมู่บ้านวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ให้รู้กันแค่เราสองคนไปก่อน

ถ้าเราแหวกหญ้าให้เสือตื่นจนถังเฮ่าหนีไป คราวนี้คงตามตัวยากยิ่งกว่าเดิม

อีกอย่าง ก่อนจะกลับสำนักวิญญาณยุทธ์ เรายังมีอีกที่หนึ่งที่ต้องไป

สถานที่ลงชื่อเข้าใช้ที่ระบบกำหนดไว้คราวนี้คือ โรงเรียนนั่วติง

ประจวบเหมาะกับที่ตำแหน่งปัจจุบันของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากเมืองนั่วติงพอดี

เมื่อเห็นว่าจินเหมียนต้องการไปที่อื่นต่อ พรหมยุทธ์แรดพิโรธจึงถามว่า ไปที่ไหนหรือขอรับ?

โรงเรียนนั่วติง!

...

เมืองนั่วติง

นี่คือเมืองเล็กๆ บริเวณชายแดนภายใต้การปกครองของปริมณฑลฟาสนั่วในจักรวรรดิเทียนโต่ว

เนื่องจากมีอาณาเขตติดกับสามประเทศ ที่นี่จึงกลายเป็นศูนย์กลางการค้าชายแดน

เหล่าพ่อค้าวานิชจากหลากหลายประเทศมักจะเดินทางผ่านเมืองนี้เสมอ

นั่นจึงทำให้เศรษฐกิจของเมืองนั่วติงดีกว่าเมืองเล็กๆ แห่งอื่นมาก

ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดที่ประจำการอยู่ที่นี่คือท่านเจ้าเมือง ซึ่งเป็นปรมจารย์วิญญาณระดับสี่วงแหวน

จินเหมียนเดินทางมาถึงเมืองด้วยรถม้าในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

ในระหว่างที่พรหมยุทธ์แรดพิโรธไปสอบถามเส้นทางไปโรงเรียนนั่วติง เขาก็ถือโอกาสสังเกตสถาปัตยกรรมของเมืองนั่วติงไปด้วย

โดยรวมแล้ว สถาปัตยกรรมที่นี่จะเน้นสไตล์ตะวันตกเป็นหลัก

สิ่งอำนวยความสะดวกบนกำแพงเมืองค่อนข้างครบถ้วน และมีทหารประจำการอยู่ประปราย

แต่น่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งโดยรวมของทหารเหล่านี้อ่อนแอมาก

คาดว่าแค่มหาวิญาณจารย์ระดับสองวงแหวนเพียงคนเดียว ก็สามารถเก็บพวกเขากองรวมกันได้ทั้งหมด

ไม่นานนัก พรหมยุทธ์แรดพิโรธก็กลับมา นายน้อย ข้าพบที่ตั้งของโรงเรียนนั่วติงแล้วขอรับ

จบตอน