ตอนที่ 2 จอมมารแห่งความโกลาหล

ตอนที่ 2 จอมมารแห่งความโกลาหล

ภายในตำหนักอาวุโส

เจ็ดมหาปุโรหิตพรหมยุทธ์ที่ปกติมักเก็บตัวเงียบ วันนี้ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า เพราะวันนี้คือวันปลุกวิญญาณยุทธ์ของจินเหมียน

พวกเขาต่างอยากรู้ว่า เจ้าเด็กเหลือขอ ที่ชอบขี่คอเล่นหัวพวกเขามาตั้งแต่เล็ก จะปลุกวิญญาณยุทธ์แบบใดออกมา

และผู้ทำหน้าที่ประกอบพิธีปลุกวิญญาณยุทธ์ให้จินเหมียน ก็ย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก พรหมยุทธ์จระเข้ทองคำ

ความจริงจะให้คนอื่นทำแทนก็ได้ แต่จระเข้ทองคำไม่วางใจ ยืนกรานที่จะลงมือด้วยตัวเอง

ทว่าเมื่อรออยู่นาน เจ้าเด็กเหลือขอ ประจำตระกูลก็ยังไม่โผล่หัวมา แม้แต่เชียนเหรินเสวี่ยที่อาสาไปตามก็หายเงียบไปอีกคน

เรื่องนี้ทำเอาเขาโกรธจนปากแทบเบี้ยวเหมือนราชามังกรปากเบี้ยวในตำนาน

เจ้าเด็กเหลือขอนี่ไม่มีความตรงต่อเวลาเอาเสียเลย คอยดูนะ ถ้ามาเมื่อไหร่ข้าจะตีให้ก้นลาย

จริงหรือ เยี่ยมเลย! ข้าอยากสั่งสอนเจ้าหนูจินเหมียนมานานแล้ว พี่รอง เดี๋ยวให้ข้าใช้พลองมังกรขดฟาดเขาสักทีได้ไหม

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของพรหมยุทธ์พิชิตมารก็เป็นประกายวาวโรจน์

นับตั้งแต่จินเหมียนเดินได้ เขาก็เป็นดั่ง จอมมารแห่งความโกลาหล ที่คอยป่วนหอบูชาพรหมยุทธ์จนวุ่นวายไปหมด

วันดีคืนดีก็ขี่หลังพรหมยุทธ์ราชสีห์เล่นม้าหมุน วันต่อมาก็เกาะหลังพรหมยุทธ์วิหกเพลิงบินว่อนไปทั่ว

และผู้ที่น่าสงสารที่สุดในหมู่พวกเขา ก็คือคู่พี่น้องร่วมชะตากรรม พรหมยุทธ์พันจวินและพรหมยุทธ์พิชิตมาร

ครั้งหนึ่ง จินเหมียนไปเอาสีมาจากไหนไม่รู้ แอบไปวาดรูปเต่าเขียวตัวเบ้อเริ่มบนหน้าพรหมยุทธ์พันจวินตอนกำลังหลับ

แต่นั่นยังไม่เจ็บแสบเท่าตอนที่พันจวินตื่นขึ้นมา เจ้าเด็กจินเหมียนกลับเอากระจกมาส่องให้ดูหน้าตัวเองเสียอีก

เดิมทีพันจวินคิดจะล้างออกด้วยน้ำเปล่า แต่พอล้างจนหน้าแทบถลอก ก็พบว่าสีบ้านั่นล้างไม่ออก

ต้องรู้ก่อนนะว่าเขาคือปุโรหิตลำดับหกแห่งหอบูชาพรหมยุทธ์ อัครพรหมยุทธ์ระดับเก้าสิบหก หากผู้อาวุโสคนอื่นเห็นเต่าเขียวบนหน้า เขาคงกลายเป็นตัวตลกไปตลอดชีวิต

เพื่อรักษาชื่อเสียง พรหมยุทธ์พันจวินจึงขังตัวเองอยู่ในห้องไม่ออกไปไหนเป็นเดือน

พรหมยุทธ์พิชิตมารนั้นยิ่งหนักกว่า ตอนจินเหมียนสี่ขวบ เขาเคยยกน้ำแกงมาให้ถ้วยหนึ่ง

ตอนนั้นเขาเพิ่งฝึกวิชาเสร็จ จึงดื่มรวดเดียวหมดโดยไม่คิดอะไร

ผ่านไปสักพัก พิชิตมารก็รู้สึกผิดปกติ ท้องไส้ปั่นป่วน ตามด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจกลั้นได้พวยพุ่งขึ้นมา

เขารีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที

พรหมยุทธ์พิชิตมารต้องสิงอยู่ในห้องน้ำถึงสามวันเต็ม

สามวันให้หลัง เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย เหงื่อเม็ดเท่าถั่วผุดพรายเต็มหน้าผาก

ขาแข้งอ่อนแรง ต้องเดินตัวสั่นพิงพลองมังกรขดออกมา

ยังไม่หมดแค่นั้น ขณะที่พิชิตมารเดินมาได้ครึ่งทาง จินเหมียนก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ เตะพลองมังกรขดกระเด็น จนเขาหน้าทิ่มพื้น

ทำเสร็จ จินเหมียนยังยิ้มร่าแล้วพูดว่า ปู่พิชิตมาร ท่านนี่อ่อนแอจัง ยาถ่ายแค่ห้าชั่งก็หมดสภาพขนาดนี้แล้ว

ได้ยินดังนั้น พิชิตมารตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

บ้าเอ๊ย!

เจ้าเด็กนี่พูดว่าอะไรนะ

ยาถ่ายห้าชั่ง!!!

ขนาดวัวในหมู่บ้านยังไม่กินเยอะขนาดนั้นเลย

นี่เจ้าเห็นข้าเป็นปศุสัตว์รึไง!

ตั้งแต่นั้นมา พรหมยุทธ์พิชิตมารก็ไม่เคยรับของกินจากมือจินเหมียนอีกเลย

วีรกรรมของจินเหมียนยังไม่หมดแค่นั้น ตั้งแต่เขาสนิทกับเชียนเหรินเสวี่ย...

เจ้าเด็กนี่ก็ยิ่งเหิมเกริมหนักข้อขึ้นทุกวัน

คืนหนึ่ง เขาถึงขั้นลากเชียนเหรินเสวี่ยย่องเข้าไปในห้องนอนของเชียนเต้าหลิว

ทั้งสองพนันกันว่าใครจะถอนหนวดเชียนเต้าหลิวได้มากกว่ากัน

ตอนนั้นเชียนเหรินเสวี่ยยังไร้เดียงสามาก จึงตอบตกลงโดยไม่ทันคิด

ทำเอาเชียนเต้าหลิวที่แกล้งหลับอยู่ถึงกับคิ้วกระตุกด้วยความโกรธ

นวมตัวน้อย ที่แสนน่ารักและใสซื่อของเขา ถูกจอมมารแห่งตระกูลจระเข้ทองคำชักจูงไปในทางที่ผิดเสียแล้ว

เดิมทีเขาอยากจะลืมตาขึ้นมาสั่งสอนเจ้าเด็กเหลือขอจินเหมียนเดี๋ยวนั้น แต่พอเห็นเชียนเหรินเสวี่ยเล่นสนุกอย่างมีความสุข เชียนเต้าหลิวก็ใจอ่อน ยอมหลับตาต่อ แกล้งทำเป็นหลับสนิท ปล่อยให้สองแสบถอนหนวดเล่นต่อไป

ส่วนจะระบายความโกรธที่อัดอั้นอย่างไร? เขาวางแผนจะจับเข่าคุยกับจระเข้ทองคำในวันรุ่งขึ้น

เมื่อได้ยินว่าพิชิตมารคิดจะใช้พลองมังกรขดตีหลานรัก จระเข้ทองคำจะยอมได้อย่างไร เขารีบออกโรงปกป้องทันที เจ้าเจ็ด ช่วงนี้หนังเหนียวคันไม้คันมือรึ? หรือไม่อยากได้พลองนั่นแล้ว?

เชื่อหรือไม่ ข้าจะจับเจ้าแขวนแล้วเอาพลองมังกรขดของเจ้านั่นแหละเฆี่ยนให้?

พิชิตมารรีบหุบยิ้ม โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน พี่รอง ข้าแค่ล้อเล่นน่า ข้าเห็นเสี่ยวเหมียนมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย รักยิ่งกว่าไข่ในหิน จะไปตีลงได้ยังไง

ได้ยินดังนั้น ปุโรหิตคนอื่นต่างมองหน้ากันแล้วอมยิ้ม

เวลาล่วงเลยไปจนฟ้าเริ่มมืด

ในที่สุด จินเหมียนกับเชียนเหรินเสวี่ยก็เดินเอื่อยเฉื่อยมาถึงตำหนักอาวุโส

เมื่อเห็นเจ็ดมหาปุโรหิตพรหมยุทธ์รออยู่นานแล้ว จินเหมียนก็ยิ้มพลางกล่าวว่า ท่านปู่ทั้งหลาย มากันเร็วจัง พระอาทิตย์เพิ่งขึ้นแท้ๆ ก็มารอกันแล้ว

พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ดวงจันทร์นอกหน้าต่าง

เจ็ดมหาปุโรหิตพรหมยุทธ์: ...

เชียนเหรินเสวี่ยยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก

เห็นหลานชายชี้ดวงจันทร์บอกเป็นดวงอาทิตย์ จระเข้ทองคำก็พุ่งเข้าไปบิดหูจินเหมียนทันที เจ้าเด็กเหลือขอ ให้ปู่รอตั้งนาน ดูซิข้าจะไม่สั่งสอนเจ้าได้ยังไง

จินเหมียนไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เอาสิปู่ หลานคนเดียวในตระกูลนะ ถ้าข้าเป็นอะไรไป ใครจะเลี้ยงดูท่านตอนแก่

เจ้า... จระเข้ทองคำทำท่าจะพูดต่อ

เชียนเต้าหลิวรีบขัดขึ้น ช่างเถอะเจ้ารอง รีบทำพิธีปลุกวิญญาณให้เสี่ยวเหมียนก่อนดีกว่า

เชียนเหรินเสวี่ยช่วยเสริม ท่านปู่รอง เบามือหน่อยนะคะ อย่าทำเสี่ยวเหมียนเจ็บล่ะ

ได้ยินเช่นนั้น เชียนเต้าหลิวที่เพิ่งห้ามทัพจระเข้ทองคำ ก็เริ่มรู้สึกเสียใจตะหงิดๆ

บ้าจริง!

นวมตัวน้อย ของข้าถูกจอมมารลักพาตัวไปเสียแล้ว

เขากลีดร้องอย่างเกรี้ยวกราดในใจ จระเข้ทองคำ ตีมัน ตีมันแรงๆ! ถ้าเจ้าไม่ตี ข้าจะตีเอง ดาบทูตสวรรค์ ของข้ากระหายจนสั่นไปหมดแล้ว!

เมื่อเห็นเชียนเต้าหลิวเอ่ยปาก และมีเชียนเหรินเสวี่ยคอยปกป้อง จระเข้ทองคำก็ไม่พูดอะไรต่อ ที่จริงเขาก็แค่ขู่ไปอย่างนั้น ไม่คิดจะตีหลานรักจริงๆ หรอก

เจ้าเด็กเหลือขอ ตามข้ามา

จระเข้ทองคำอุ้มจินเหมียนไปวางกลางค่ายกลบนแท่นปลุกวิญญาณ

นี่คือค่ายกลสำหรับปลุกวิญญาณยุทธ์โดยเฉพาะ ประกอบขึ้นจากอัญมณีสีดำหกเม็ด

ตั้งสมาธิ ผ่อนคลาย อย่าเกร็ง

สั่งจบ แววตาของจระเข้ทองคำก็ฉายแววเคร่งขรึม พลังออร่ามหาศาลระเบิดออกมา

พริบตาถัดมา ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยเกล็ดสีทองหนาทึบ ผมสีขาวแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง

ทันใดนั้น วงแหวนวิญญาณเก้าวงหลากสีสันก็ปรากฏขึ้นเรียงรายจากบนลงล่าง

เหลืองสอง ม่วงสอง ดำสี่ และแดงหนึ่ง พร้อมกันนั้น ภาพมายาจระเข้ทองคำขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังจระเข้ทองคำ

กายแท้วิญญาณยุทธ์ — จระเข้ทองคำราชันย์!

จากนั้น จระเข้ทองคำก็ยื่นมือออกไป เริ่มถ่ายเทพลังวิญญาณอันกล้าแข็งลงสู่ค่ายกล

เชียนเหรินเสวี่ยถามเชียนเต้าหลิวด้วยความสงสัย ท่านปู่ เสี่ยวเหมียนจะปลุกวิญญาณยุทธ์อะไรออกมาคะ?

จะเป็นอะไรไปได้ ก็ต้องเป็นสายเลือดจระเข้ทองคำราชันย์อยู่แล้ว เพียงแต่ยากจะบอกว่าเจ้าเด็กนี่จะปลุกจระเข้ทองคำราชันย์ที่ยอดเยี่ยมเท่าของตาแก่จระเข้ได้หรือไม่

ทว่า ทันทีที่สิ้นเสียงของเชียนเต้าหลิว

กลิ่นอายดุร้ายก็ระเบิดออกมาจากร่างของจินเหมียน

สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจากตัวจินเหมียน จระเข้ทองคำก็หัวเราะลั่น ดีมาก สมกับเป็นหลานข้า! เจ้าพึ่งพาได้มากกว่าพ่อเจ้าเยอะ!

จบตอน