ตอนที่ 21 ถังเฮ่าคือราชทินนามพรหมยุทธ์!

ตอนที่ 21 ถังเฮ่าคือราชทินนามพรหมยุทธ์!

ซูไป๋กลับเข้าห้องของตนและปิดประตูลงอย่างสบายอารมณ์

เขาไม่สนใจถังซานที่กำลังหมดอาลัยตายอยากอยู่นอกประตู แล้วหันไปมองเสียวอู่ที่เดินตามเขาเข้ามา

ซูไป๋ดึงตัวเสียวอู่ให้ลงมานั่งบนตักของเขา

เสียวอู่ผู้ไม่ทันตั้งตัวหลุดเสียงอุทานออกมาเบาๆ ร่างกายของนางแข็งทื่อไปชั่วขณะ

เรียวขาที่ยาวและสมส่วนของนางปรากฏแก่สายตาของซูไป๋โดยไร้การปิดบัง

ชุดสีชมพูรัดรูปเน้นให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเด็กสาวที่เริ่มผลิบาน ขณะที่เปียแมงป่องสีดำห้อยพาดอยู่ที่ช่วงเอว เพิ่มความขี้เล่นเย้ายวนใจ

"พี่ซูไป๋... ท่าน..."

เสียงของเสียวอู่สั่นเครือเล็กน้อย รอยริ้วแดงระเรื่อพาดผ่านพวงแก้ม

"ชู่ว... อย่าพูดเลย"

ปลายนิ้วของซูไป๋ลูบไล้ไปตามหน้าแข้งอันเนียนนุ่ม สัมผัสถึงความละเอียดอ่อนและความยืดหยุ่นของผิวพรรณ

ร่างกายของเสียวอู่นั้นนุ่มนิ่มมาก แต่เรียวขาคู่นี้กลับเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง

"ด้วยเรียวขาคู่นี้ หากเจ้าฝึกโยคะล่ะก็ ย่อมต้องได้เปรียบกว่าใครเพื่อนแน่นอน"

เสียงของซูไป๋ดังกระซิบที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ทำให้นางรู้สึกจั๊กจี้จนต้องหดคอหนี

เสียวอู่หดคอตามสัญชาตญาณ แม้นางจะไม่รู้ว่าโยคะคืออะไร แต่ก็ฟังออกถึงคำชมเชยในน้ำเสียงของซูไป๋

นางลดเสียงลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

"อืม... ท่านแม่เคยบอกว่า หลังจากที่เผ่าพันธุ์กระต่ายอรชรของพวกเราแปลงกายเป็นมนุษย์แล้ว เพลงเตะคือสิ่งที่ทรงพลังที่สุด"

"อย่างนั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องหาโอกาสพิสูจน์ด้วยตาตัวเองเสียแล้ว"

ซูไป๋หัวเราะเบาๆ มือของเขาโอบรอบเอวคอดกิ่วของเสียวอู่

เสียวอู่ขยับตัวนั่งคร่อมบนตักของซูไป๋ เรียวขายาวคู่นั้นหนีบกระชับร่างของเขาไว้

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวอันใกล้ชิดของกระต่ายน้อย ซูไป๋ก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง

นี่สิถึงจะเรียกว่าการข้ามภพที่คุ้มค่า!

ชีวิตมันต้องแบบนี้!

...ในห้องพักที่ห่างออกไปเพียงกำแพงกั้น บรรยากาศกลับเงียบสงัด

ถังซานพิงแผ่นหลังเข้ากับกำแพงอันเย็นเฉียบ เสียงอุทานสั้นๆ ของเสียวอู่ราวกับเข็มเหล็กที่ทิ่มแทงหัวใจของเขา

เขากำหมัดแน่น ในใจพลุ่งพล่านไปด้วยโทสะและความอัปยศ

ถังซานจินตนาการได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องข้างๆ เมื่อชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง จะทำอะไรได้อีกล่ะ?

เด็กสาวที่เขาเฝ้าปกป้องมาตลอดหกปี บัดนี้กลับไปอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่น

ลมหายใจของถังซานเริ่มหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขาสั่งตัวเองให้ใจเย็นลง

ความโกรธแค้นไม่อาจแก้ไขสิ่งใดได้ มีแต่จะทำให้เขาสูญเสียสติสัมปชัญญะ

ถังซานฉุกนึกถึงสิ่งที่เขาเคยได้ยินระหว่างคุยกับเอ้าซือข่าและหม่าหงจวิ้น

โรงเรียนสื่อไหลเค่อมีธรรมเนียมปฏิบัติอย่างหนึ่ง นั่นคือเมื่อใดที่มีนักเรียนต้องการวงแหวนวิญญาณวงใหม่ อาจารย์ในโรงเรียนมักจะพานักเรียนทุกคนมุ่งหน้าสู่ป่าซิงโต้วเพื่อทำการฝึกฝนร่วมกัน

ป่าซิงโต้ว

นั่นคือสถานที่สำหรับการล่าสัตว์วิญญาณ และในขณะเดียวกัน ก็เป็นสถานที่ที่เหมาะที่สุดสำหรับการสังหารคน

เมื่อใดที่เขาบรรลุระดับสามสิบและกลายเป็นอัคราจารย์วิญญาณ เขาจำเป็นต้องหาวงแหวนวิญญาณวงที่สาม

เมื่อเวลานั้นมาถึง โอกาสในป่าซิงโต้วย่อมมีมากมายมหาศาล

อาวุธลับของสำนักถังนั้นเชี่ยวชาญที่สุดในการลอบสังหารอย่างเงียบเชียบ

ถังซานค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินไปนั่งขัดสมาธิที่ข้างเตียง

เขาหลับตาลงและเริ่มโคจรวิชาเสวียนเทียน

ความโกรธแค้น ความอัปยศ และความขุ่นเคืองทั้งหมด บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันในการฝึกฝน

ถังซานต้องบรรลุระดับสามสิบให้เร็วที่สุด!

จากนั้น ในป่าซิงโต้ว เขาจะทำให้ซูไป๋ต้องชดใช้ด้วยเลือดสำหรับสิ่งที่ทำลงไปในวันนี้!

...ภายในห้องของซูไป๋

เสียวอู่อิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของซูไป๋ แก้มของนางแดงก่ำและร่างกายอ่อนระทวยเล็กน้อย

การหยอกล้อก่อนหน้านี้ทำให้เสียวอู่รู้สึกเหนื่อยล้า และเมื่อผนวกกับรัศมีสิริมงคลที่แผ่ออกมาจากตัวซูไป๋ นางก็รู้สึกผ่อนคลายอย่างยิ่งจนเริ่มเคลิ้มหลับ

ซูไป๋ก้มมองเสียวอู่ในอ้อมแขน ลมหายใจของเด็กสาวสม่ำเสมอ ดูเหมือนนางกำลังจะจมลงสู่ห้วงนิทรา

ซูไป๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาเตรียมที่จะบอกความจริงเกี่ยวกับถังซานและถังเฮ่าให้เสียวอู่ฟัง

เขารู้ดีว่าการที่เขาแสดงความใกล้ชิดกับเสียวอู่อย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ถังเฮ่าต้องหมายหัวเขาไว้แล้วแน่นอน และบางที... ถังเฮ่าอาจกำลังรอจังหวะที่จะกำจัดเขาอยู่ก็ได้

ซูไป๋ตบหลังเสียวอู่เบาๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวล

"เสียวอู่ เจ้ายั้งไม่หลับใช่ไหม? ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า"

เสียวอู่ตอบรับ "อืม" เสียงพร่าขยี้ดวงตาที่ปรือปรอย

ซูไป๋โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของนางและพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

"เสียวอู่ เจ้ารู้ไหมว่าพ่อของถังซานเป็นใคร?"

เสียงของซูไป๋แผ่วเบามาก แต่มันกลับทำให้เสียวอู่ตื่นเต็มตาในทันที

นางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง

"พ่อของพี่สามงั้นหรือ? พี่สามเคยบอกว่าพ่อของเขาเป็นช่างตีเหล็กชื่อถังเฮ่าอะไรสักอย่างนี่แหละ?"

เสียวอู่พยายามนึกย้อนไป ช่วงปิดเทอมที่โรงเรียนนั่วติง นางเคยกลับไปยังหมู่บ้านวิญญาณศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับถังซาน และได้รับรู้ชื่อของถังเฮ่า พ่อของเขา

"ช่างตีเหล็กงั้นหรือ?" ซูไป๋แค่นเสียงหยัน "นั่นก็แค่ฉากบังหน้าเท่านั้นแหละ"

ซูไป๋หยุดเว้นช่วง เขาเตรียมที่จะป้อนข้อมูลที่จะสั่นคลอนการรับรู้ของนางไปโดยสิ้นเชิง

"พ่อของเขา ถังเฮ่า คืออัจฉริยะในรอบร้อยปีของสำนักเฮ่าเทียน และเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ที่อายุน้อยที่สุดในทวีป ครอบครองราชทินนามว่า เฮ่าเทียน"

"ราชทินนามพรหมยุทธ์งั้นหรือ?"

เสียวอู่อุทานด้วยความตกใจ สำหรับนางแล้ว ตำแหน่งนี้หมายถึงพลังอำนาจอันเป็นที่สุด คือจุดสูงสุดของโลกแห่งวิญญาจารย์

ยิ่งไปกว่านั้น ยอดฝีมือที่อยู่เหนือระดับวิญญาณพรหมยุทธ์ขึ้นไป ย่อมสามารถมองทะลุร่างที่แท้จริงของสัตว์วิญญาณแสนปีที่แปลงกายมาได้

"ใช่แล้ว" ซูไป๋กล่าวต่อ "แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ"

น้ำเสียงของซูไป๋เริ่มจริงจังขึ้น

"ประเด็นก็คือ ภรรยาของถังเฮ่า หรือก็คือแม่ของถังซาน... นางเหมือนกับเจ้า"

ร่างกายของเสียวอู่แข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน

"เหมือนกับข้างั้นหรือ?"

"ใช่ นางเองก็เป็นสัตว์วิญญาณแสนปีเช่นกัน"

คำพูดของซูไป๋ราวกับหินก้อนยักษ์ที่ถูกโยนลงในทะเลสาบอันเงียบสงบ สร้างคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำในใจของเสียวอู่

"แม่ของถังซานคือจักรพรรดิหญ้าเงินครามแสนปี นามว่าอาอิ๋น"

"เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ถังเฮ่าออกเดินทางท่องทวีปเพื่อหาประสบการณ์ เขาได้พบกับอาอิ๋น และเขาก็พบตัวตนที่แท้จริงของนางอย่างรวดเร็ว"

"แต่ถังเฮ่าไม่ได้เปิดโปงนาง ตรงกันข้าม เขากลับใช้คำหวานร้อยแปดเพื่อล่อลวงอาอิ๋น ทำให้นางตกหลุมรักเขาจนหมดใจ"

"อาอิ๋นถึงขั้นให้กำเนิดบุตรชายแก่ถังเฮ่า... ซึ่งก็คือถังซานนั่นเอง"

ซูไป๋ลอบสังเกตปฏิกิริยาของเสียวอู่ขณะที่เขาเล่า

ใบหน้าของเสียวอู่ซีดเผือด ร่างกายเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย

"อาอิ๋นบรรลุถึงขั้นเติบโตเต็มวัยแล้ว ตามหลักการแล้วกลิ่นอายสัตว์วิญญาณของนางไม่ควรจะถูกเปิดเผยออกมา"

"แต่ถังเฮ่ากลับพานางไปเดินตามท้องถนนในขณะที่นางกำลังตั้งครรภ์และจวนจะคลอด ทำให้กลิ่นอายสัตว์วิญญาณของนางรั่วไหลออกมา"

"เพราะเหตุนี้ คนของสำนักวิญญาณยุทธ์จึงพบตัวตนของอาอิ๋น และส่งคนออกตามล่าพวกเขาทั้งคู่"

น้ำเสียงของซูไป๋เต็มไปด้วยความสมเพช

"ลองทายดูสิ ว่าทำไมถังเฮ่าถึงต้องพาอาอิ๋นไปปรากฏตัวตามที่สาธารณะในเวลาแบบนั้น?"

เสียวอู่ส่ายหน้าเบาๆ ทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า ก่อนจะพยักหน้าตามคำบอกเล่า

ซูไป๋ลูบแก้มที่เปื้อนคราบน้ำตาของเสียวอู่อย่างแผ่วเบาแล้วกล่าวว่า

"ถูกต้องแล้ว ในเวลานั้น พลังของถังเฮ่าบรรลุถึงจุดสูงสุดของระดับแปดสิบเก้า และเขาสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับเก้าสิบได้ทุกเมื่อ"

"บอกข้าที เรื่องนี้มันดูเหมือนมีการวางแผนไว้ล่วงหน้าใช่ไหมล่ะ?"

"เมื่อถังเฮ่าและอาอิ๋นต้องเผชิญกับการไล่ล่าของสำนักวิญญาณยุทธ์ อาอิ๋นจึงเลือกที่จะสังเหว่ยตัวเองให้แก่ถังเฮ่า!"

"ในที่สุด ถังเฮ่าก็ได้ครอบครองวงแหวนวิญญาณแสนปีของอาอิ๋น และกลายเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ที่อายุน้อยที่สุดในดินแดนโต้วหลัวได้สำเร็จ!"

จบตอน