ตอนที่ 1 ระบบช่วงชิง เปิดใช้งาน!

ตอนที่ 1 ระบบช่วงชิง เปิดใช้งาน!

เมืองสั่วทัว อาณาจักรปาลาเค่อ

ณ หน้าประตูโรงเรียนสื่อไหลเค่อ

วันนี้เป็นวันที่โรงเรียนสื่อไหลเค่อเปิดรับสมัครศิษย์ ด้วยคำคุยโวโอ้อวดของทางโรงเรียน ทำให้มีผู้คนมากมายมาต่อแถวรอสมัคร

ซูไป๋มองฝูงชนที่ต่อแถวอยู่เบื้องหน้า ในใจรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

โรงเรียนสื่อไหลเค่ออวดอ้างว่าตั้งแต่ก่อตั้งมามีศิษย์จบการศึกษาเพียง 14 คน ทุกคนล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงก้องโลกหลังจากออกจากโรงเรียน คนที่โดดเด่นที่สุดในขณะนี้คือผู้อาวุโสที่อายุน้อยที่สุดแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์

นี่มันหลอกลวงต้มตุ๋นชัดๆ มิใช่หรือ?

ตำแหน่งผู้อาวุโสแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์จำต้องบรรลุถึงระดับราชทินนามพรหมยุทธ์

ล้อกันเล่นหรือไง? โรงเรียนสื่อไหลเค่อมีทรัพยากรมากขนาดนั้นเชียวหรือ?

ซูไป๋ยืนเข้าแถว ฟังเสียงผู้คนรอบข้างสรรเสริญเยินยอโรงเรียนสื่อไหลเค่อ ในหัวมีเพียงคำเดียวผุดขึ้นมา หนวกหู

เขาพึมพำเสียงเบา

"ในเมื่อข้ามี ระบบช่วงชิง เช่นนั้นข้าจะเริ่มจากการทำให้เจ็ดประหลาดแห่งสื่อไหลเค่อต้องแตกแยกกัน"

มุมปากของซูไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย ได้มาเยือนโลกอย่างโต้วหลัวต้าลู่ที่ผู้คนต่างคลั่งรักกันขนาดนี้ หากไม่สร้างฮาเร็มก็คงเสียของแย่

...เดิมทีซูไป๋มิใช่คนของโลกนี้

ในชาติภพก่อน ซูไป๋เป็นเพียงทาสบริษัทจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ชื่นชอบการอ่านนิยายและดูอนิเมะ

วันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองอยู่ในป่าที่ไม่คุ้นเคย ร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

จากเดิมสูงราว 170 เซนติเมตร พุ่งทะยานไปกว่า 180 เซนติเมตร ทั่วร่างเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง

ก่อนที่ซูไป๋จะทันตั้งสติ เสียงเครื่องจักรสังเคราะห์ก็ดังขึ้นในหัว

ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์ที่เหมาะสม ระบบช่วงชิง ทำการผูกมัดและสร้างเสร็จสมบูรณ์

ระบบช่วงชิง: โฮสต์สามารถช่วงชิงวาสนาของถังซานด้วยวิธีการต่างๆ เพื่อรับรางวัล

ซูไป๋พยักหน้า และเสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

มอบของขวัญมือใหม่: ระดับพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นเป็นระดับ 35!

ได้รับวิญญาณยุทธ์สัตว์นำโชค กิเลน ได้รับพรสวรรค์ติดตัว รัศมีสัตว์นำโชค

ได้รับทักษะวิญญาณที่หนึ่ง ก้าวย่างกิเลนเหยียบสวรรค์ ทักษะวิญญาณที่สอง กายาเคลือบเนตรกิเลน ทักษะวิญญาณที่สาม กิเลนทะยานภพ

รูปแบบวงแหวนวิญญาณปัจจุบันของโฮสต์: เหลือง ม่วง ม่วง

อายุทากระดูก: สิบสองปี

หลังจากได้รับสิ่งเหล่านี้ ซูไป๋ใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีในการยอมรับความจริง

เขาข้ามภพมายังโต้วหลัวต้าลู่ กลายเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบสองปี เป็นอัคราจารย์วิญญาณที่มีพลังวิญญาณระดับ 35

นี่เป็นการเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมมาก

ที่สำคัญที่สุด วิญญาณยุทธ์ของซูไป๋กลับเป็นถึงสัตว์วิญญาณนำโชค กิเลน!

เพียงแค่ซูไป๋ไปที่ป่าซิงโต้วและปลดปล่อยรัศมีสัตว์นำโชค เขาก็จะสามารถเดินเหินในป่าได้ราวกับไร้ตัวตน

ซูไป๋ยืดเส้นยืดสาย สัมผัสถึงพลังวิญญาณที่พลุ่งพล่านในกาย ความรู้สึกของการควบคุมที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อล้น... ความทรงจำสิ้นสุดลง ความคิดของซูไป๋กลับสู่ปัจจุบัน

เบื้องหน้าของซูไป๋คือเด็กหนุ่มในชุดจอมยุทธ์สีฟ้า ตามด้วยเด็กสาวในกระโปรงสั้นสีชมพูที่มีผมเปียแมงป่องยาว

ถังซานและเสียวอู่

ซูไป๋ยืนยันตัวตนของพวกเขาได้ในปราดเดียว

เขาแอบชำเลืองมองไปด้านหลังอย่างแนบเนียน

ถัดไปสองคน เป็นเด็กสาวผิวพรรณขาวผ่องในชุดหรูหราและมีบุคลิกเอาแต่ใจ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณหนูผู้ถูกตามใจจนเสียคน

นิ่งหรงหรง

ด้านหลังนิ่งหรงหรง คือเด็กสาวที่มีรูปร่างเร่าร้อนเกินวัย ส่วนเว้าส่วนโค้งสมบูรณ์แบบถูกเน้นให้เด่นชัดด้วยชุดรัดรูปสีดำ ใบหน้าฉายความเย็นชาที่ไม่สมกับอายุ

จูจู๋ชิง

สี่ในเจ็ดประหลาดแห่งสื่อไหลเค่อในอนาคต ต่างมารวมตัวกันครบแล้วในวันนี้

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวซูไป๋

รัศมีแห่งความสิริมงคลจางๆ แผ่ออกมาจากตัวเขา ครอบคลุมเสียวอู่ที่อยู่ด้านหน้า รวมถึงนิ่งหรงหรงและจูจู๋ชิงที่อยู่ด้านหลังอย่างแม่นยำ

เสียวอู่ที่กำลังหัวเราะพูดคุยกับถังซานชะงักไปทันที

นางรู้สึกว่าพลังวิญญาณในร่างกายไหลเวียนได้คล่องตัวยิ่งขึ้น ความรู้สึกใกล้ชิดและสบายใจที่กำเนิดจากจิตวิญญาณโอบล้อมรอบตัวนาง

นางไม่เคยสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แต่มันทำให้นางมีความสุขมาก และพลังวิญญาณในกายดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เสียวอู่หันขวับไปมองหาต้นตอตามสัญชาตญาณ

แม้จะมีผู้คนมากมายในแถว แต่เสียวอู่ก็ยังมองเห็นซูไป๋ได้ในทันที

ส่วนสูงกว่า 180 เซนติเมตรทำให้เขาโดดเด่นเป็นสง่าท่ามกลางเหล่าวิญญาจารย์วัยเยาว์ ไม่นับรวมใบหน้าหล่อเหลาและบุคลิกอันเป็นเอกลักษณ์นั่นอีก

เมื่อสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของนาง ซูไป๋ก็พยักหน้าให้นางเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้น

แก้มของเสียวอู่ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

เขาเป็นพวกเดียวกับเรา!

แถมยังเป็นสัตว์วิญญาณที่มีสายเลือดสูงส่งกว่าข้ามากนัก! หรือว่าจะเป็น... สัตว์นำโชคในตำนาน?

ความตระหนักรู้นี้ทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะ

"เสียวอู่ เป็นอะไรไป?"

ถังซานสังเกตเห็นความผิดปกติของเสียวอู่ จึงมองไปตามทิศทางที่นางหันไป

เขาเห็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีและการปฏิสัมพันธ์สั้นๆ ระหว่างชายคนนั้นกับเสียวอู่

ความหงุดหงิดที่ไร้ที่มาปะทุขึ้นในใจ ราวกับมีใครบางคนกำลังหมายปองของที่เป็นของเขา

"เจ้ารู้จักเขาหรือ?" น้ำเสียงของถังซานตึงเครียดเล็กน้อย

เสียวอู่หันกลับมา หลบสายตาจับผิดของถังซาน และตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ "ข้าคิดว่าข้าเคยเจอเขาที่ไหนสักแห่งมาก่อนน่ะ"

นางไม่อยากบอกข้อสันนิษฐานเรื่องที่ซูไป๋เป็นสัตว์วิญญาณให้ถังซานรู้ นี่เป็นความลับระหว่างพวกนางเหล่าสัตว์วิญญาณ

ถังซานรู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม

ชายคนนี้เป็นใครกัน?

ทำไมเสียวอู่ต้องมีปฏิกิริยาเช่นนี้กับเขาด้วย?

ในขณะนั้นเอง ก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นด้านหลังซูไป๋เช่นกัน

นิ่งหรงหรงที่กำลังบ่นเรื่องความลำบากในการต่อแถวด้วยความเบื่อหน่าย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าวิญญาณยุทธ์หอแก้วเจ็ดสมบัติของนางสั่นไหวเบาๆ ภายในกาย

รัศมีอันอบอุ่นโอบล้อมนาง ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลหลายวันสลายหายไปจนเกือบหมด

นางมองไปข้างหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอดีกับที่เห็นแผ่นหลังกว้างของซูไป๋

"คนคนนี้... มีสมบัติวิเศษอะไรติดตัวอยู่หรือเปล่านะ?"

นิ่งหรงหรงพึมพำกับตัวเอง วิญญาณยุทธ์ของนางมีความไวต่อสมบัติล้ำค่าตามธรรมชาติ

แต่ความรู้สึกที่ชายคนนี้มอบให้นาง กลับทำให้นางรู้สึกใกล้ชิดและสบายใจยิ่งกว่าสมบัติชิ้นใด

จูจู๋ชิงที่อยู่ด้านหลังนิ่งหรงหรงก็สัมผัสได้เช่นกัน

กลิ่นอายนั้นแฝงไว้ด้วยความศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ร่างกายที่ตึงเครียดตลอดเวลาของนางได้ผ่อนคลายลงเป็นครั้งแรก

จูจู๋ชิงมองแผ่นหลังของชายหนุ่ม ภายใต้ชุดสีดำคือโครงร่างที่เปี่ยมไปด้วยพลัง

คนคนนี้แข็งแกร่งมาก

นี่คือการประเมินแรกของจูจู๋ชิง

ซูไป๋รับรู้ปฏิกิริยาของทั้งสามสาว แผนการขั้นแรกของเขาสำเร็จอย่างงดงาม

ทันใดนั้น ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นที่หน้าประตูโรงเรียน

อาจารย์ผู้รับผิดชอบการรับสมัครกำลังตะเบ็งเสียงใส่เด็กหนุ่มคนหนึ่งและผู้ปกครอง

"กฎของโรงเรียนสื่อไหลเค่อเราเป็นเช่นนี้ ค่าสมัครสิบเหรียญภูตทอง ไม่มีการคืนเงิน"

"พวกเจ้าโกงกันชัดๆ! ลูกชายข้ามีพลังระดับ 21 ทำไมถึงไม่รับเขา!"

พ่อของเด็กหนุ่มคำรามด้วยความโกรธ

"อายุของเขาไม่ผ่านเกณฑ์! เราไม่รับก็คือไม่รับ" ท่าทีของหลี่อวี้ซงแข็งกร้าวมาก

"คืนเงินมา! ไม่อย่างนั้นเราไม่ไป!"

"หากอยากได้ค่าสมัครคืนหรือ ได้สิ"

เสียงของหลี่อวี้ซงดังขึ้น แฝงความเกียจคร้านและความเย่อหยิ่ง

"เอาชนะเขาให้ได้ แล้วข้าจะคืนเงินให้"

จากนั้น เด็กหนุ่มร่างสูงผมยาวสีทองก็ก้าวออกมา ไต้มู่ไป๋นั่นเอง

"เอาชนะข้าให้ได้ ไม่เพียงแต่เจ้าจะได้ค่าสมัครคืน ข้าจะมอบเงินให้อีกสิบเหรียญภูตทองเป็นการส่วนตัว"

ไต้มู่ไป๋กอดอก ดวงตาสองสีตวาดกวาดมองไปทั่วบริเวณ

"หากใครไม่พอใจอีก ก็ดาหน้าเข้ามาลองดูได้เลย"

บรรยากาศเงียบสงัดลงในทันที

จบตอน