บทที่ 5 รางวัล: หัตถ์แยกเส้นเอ็นหักกระดูก! เหตุปล้นทรัพย์ซึ่งหน้า!

บทที่ 5 รางวัล: หัตถ์แยกเส้นเอ็นหักกระดูก! เหตุปล้นทรัพย์ซึ่งหน้า!

มาร์คเอ่ยปากถาม น้ำเสียงไม่หลงเหลือความห่างเหินเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้ "บ้านนายเป็นเจ้าของเหมืองแร่หรือไง?"

การเลี้ยงข้าวตำรวจทั้งร้านแบบนี้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องเสียเงินหลายร้อยดอลลาร์ ถ้าคนเยอะหน่อยก็อาจแตะหลักพันได้สบายๆ

สำหรับเด็กใหม่ที่เพิ่งเริ่มงานและยังไม่ได้รับเงินเดือนก้อนแรก นี่ไม่ใช่รายจ่ายเล็กน้อยอย่างแน่นอน

"เปล่าครับ ผมแค่รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันทำงานวันแรก ก็ควรจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนไว้" แดนนี่อธิบายแบบทีเล่นทีจริงกึ่งความจริง

"เดี๋ยวพอเราออกไปลาดตระเวนข้างนอก ก็ไม่รู้ว่าจะต้องขอความช่วยเหลือจากพี่น้องพวกนี้เมื่อไหร่ เงินแค่นี้ถือว่าเป็นการลงทุนล่วงหน้าครับ"

เมื่อได้ยินคำว่า "ลงทุน" สายตาของมาร์คก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

"นายฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะ ในโรงพักเนี่ย เส้นสายความสัมพันธ์มันสำคัญมากจริงๆ บางครั้งมันมีประโยชน์กว่าปืนในมือนายเสียอีก" เขาเว้นจังหวะ

"แต่ว่านะ เงินทองควรใช้ในที่ที่จำเป็น นานๆ ทีทำแบบวันนี้ก็โอเค แต่ถ้าทำบ่อยเกินไป คนเขาจะมองว่านายมีแผนอะไรแอบแฝง แต่ก็นะ... สิ่งที่นายทำวันนี้ ถือว่าทำได้สวยมาก"

เมื่อได้ยินคำว่า "ทำได้สวยมาก" จากจิ้งจอกเฒ่าอย่างมาร์ค แดนนี่ก็รู้ว่าเขาทำสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว "ศิษย์พี่พรรคมาร" คนนี้ได้ลดการป้องกันตัวลงไปมากโข

ไม่นาน นิคก็เดินยกถาดใบมหึมาสองถาดมาด้วยตัวเอง

"แดนนี่ นี่ของนาย ฉันเพิ่มดับเบิ้ลชีสกับหอมทอดให้เป็นพิเศษ!"

นิควางชุดคอมโบเบอร์เกอร์ลงตรงหน้าแดนนี่อย่างกระตือรือร้น ก่อนจะวางอีกชุดลงตรงหน้ามาร์ค "มาร์ค ของนายเหมือนเดิม"

"ขอบใจ นิค"

ระหว่างมื้ออาหาร บรรยากาศเป็นไปอย่างกลมเกลียวสุดๆ

เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ทยอยเดินเข้ามาทักทายแดนนี่ ชูแก้วโค้กชนแก้วเพื่อแสดงความขอบคุณ และแนะนำตัวเอง

โดยเฉพาะแจ็คกับคาร์ลอสที่ลากเก้าอี้มานั่งร่วมโต๊ะด้วย แล้วชวนคุยจ้อไม่หยุด

เมื่อจบมื้ออาหาร ชื่อของแดนนี่ก็เป็นที่รู้จักในหมู่เด็กใหม่ ทุกคนไม่ได้มองเขาเป็นเพื่อนร่วมงานหน้าแปลกอีกต่อไป แต่มองเป็นเพื่อนที่น่าคบหาคนหนึ่ง

แดนนี่รู้ดีว่าเงินค่าอาหารมื้อนี้คุ้มแสนคุ้ม เขาไม่ได้แค่ได้ใจเพื่อนร่วมงาน แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือเขากำลังทำภารกิจระบบให้สำเร็จ

ตอนที่แดนนี่เดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ นิคลดราคาให้เขาแบบสุดพิเศษ

"ไอ้หนู เห็นแก่นายที่เป็นคนใจกว้าง ฉันลดให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แวะมาอุดหนุนบ่อยๆ ล่ะ!"

แดนนี่ยิ้มพลางชำระเงิน มองดูตัวเลขในใบเสร็จ เขาไม่รู้สึกเสียดายเงินเลยสักนิด

ทันทีที่เขาเก็บกระเป๋าสตางค์และเตรียมจะเดินออกไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นตามคาด

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ได้สร้างมิตรภาพเบื้องต้นกับศิษย์พรรคมาร มาร์ค จอห์นสัน, แจ็ค โอคอนเนอร์ และ คาร์ลอส โรดริเกซ โดยได้รับความปรารถนาดีจากพวกเขา】

【ภารกิจย่อย 'แทรกซึมภายในศัตรู' เสร็จสิ้น!】

【ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับทักษะยุทธ์'หัตถ์แยกเส้นเอ็นหักกระดูก'!】

【ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับตำลึงเงิน 500 (แปลงค่าอัตโนมัติเป็นเงิน 500 ดอลลาร์สหรัฐ)!】

ชุดเสียงแจ้งเตือนของระบบดังก้องในหัวแดนนี่

ทันใดนั้น ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา

มันคือความรู้โดยละเอียดเกี่ยวกับกระดูกมนุษย์ ข้อต่อ เส้นลมปราณ และจุดชีพจร รวมถึงเทคนิคการจับล็อคและหักข้อต่ออันวิจิตรพิสดารนับไม่ถ้วน

แดนนี่เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกได้ว่ามือของเขาว่องไวขึ้น ราวกับว่าถ้าเขาต้องการ เขาสามารถถอดข้อต่อของคนตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ ได้อย่างง่ายดาย

"หัตถ์แยกเส้นเอ็นหักกระดูก..." แดนนี่รู้สึกตื่นเต้นพลุ่งพล่าน นี่มันวิชาที่มีชื่อเสียงในนิยายกำลังภายในชัดๆ มันคือสกิลเทพสำหรับจัดการกับอันธพาลที่มีอาวุธเลยนะเนี่ย!

ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เงินรางวัลก็โอนเข้ามาแล้วเช่นกัน

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดแอปธนาคาร รายการธุรกรรมใหม่แสดงหราอยู่บนหน้าจอ: 【บัญชีของคุณได้รับเงินโอนเข้า $500.00】

"เชี่ย! มันให้ 500 ดอลลาร์จริงๆ ด้วย!" แดนนี่แทบจะกระโดดตัวลอย

ถึงเขาจะจ่ายค่ามื้อเที่ยงไปเจ็ดร้อยกว่าดอลลาร์ แต่ระบบก็ให้รางวัลกลับมาห้าร้อย คิดสะระตะแล้วเขาควักเนื้อไปแค่สองร้อยกว่าเหรียญเอง!

ระบบนี้อาจจะมีน็อตหลุดไปบ้าง แต่เรื่องรางวัลนี่ป๋าจริงๆ!

"นี่มันไม่ใช่การเป็นสายลับแล้ว นี่มันคือการถอนขนแกะจากระบอบทุนนิยมชัดๆ!" แดนนี่คิดอย่างมีความสุข

เขาเก็บโทรศัพท์ลง สีหน้ายังคงสงบนิ่ง แต่จิตใจนั้นลอยละล่องไปถึงสรวงสวรรค์แล้ว

"ไปกันเถอะ แดนนี่ ได้เวลากลับไปลาดตระเวนแล้ว" เสียงมาร์คดังมาจากด้านหลัง เขาอิ่มแปล้และกำลังเคี้ยวไม้จิ้มฟันด้วยท่าทางพอใจ

"ครับ มาร์ค"

พอกลับขึ้นรถสายตรวจ ท่าทีของมาร์คก็ดูเป็นกันเองขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ไอ้หนู อย่าคิดว่าแค่เลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อ แล้วทุกคนจะเห็นนายเป็นพี่น้องนะ" มาร์คพูดขณะสตาร์ทรถ "ความสัมพันธ์ในโรงพักมันซับซ้อนกว่าที่นายจินตนาการไว้เยอะ"

"ผมเข้าใจครับ" แดนนี่พยักหน้า "ขอบคุณที่เตือนครับ มาร์ค"

"อืม" มาร์คเหลือบมองเขาผ่านกระจกมองหลัง "นายเป็นคนฉลาด น่าจะรู้ว่าต้องวางตัวยังไง ตั้งใจทำงาน อย่าให้ขายหน้าเบอร์ 43 ล่ะ"

แดนนี่รู้ว่านี่คือวิธีที่มาร์คยอมรับเขา 'ศิษย์พี่พรรคมาร' คนนี้ถูกซื้อตัวไปในระดับเบื้องต้นแล้ว

การลาดตระเวนช่วงบ่ายเริ่มต้นขึ้น

แสงแดดของบรูคลินสาดส่องผ่านกระจกรถ ให้ความรู้สึกอบอุ่นผิวกาย

อาจเป็นเพราะหนังท้องตึงจากมื้อเที่ยง มาร์คจึงพูดน้อยลง บรรยากาศในรถดูง่วงเหงาหาวนอนอยู่บ้าง

แดนนี่เอนหลังพิงเบาะ หลับตาลง แต่ในหัวกลับกำลังฝึกฝนวิชา 'หัตถ์แยกเส้นเอ็นหักกระดูก' ที่เพิ่งได้รับมาอย่างต่อเนื่อง

ทุกท่วงท่าและเคล็ดลับการออกแรงนั้นแจ่มแจ้งชัดเจน เขาสามารถจินตนาการถึงภาพที่นิ้วของเขาคว้าร้อมือของศัตรูแล้วบิดอย่างรุนแรง จนทำให้ข้อต่อหลุดออกจากเบ้า

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด เหมือนเกมเมอร์ที่เพิ่งได้สกิลใหม่แล้วคันไม้คันมืออยากหา 'มอนสเตอร์' มาลองวิชา

แน่นอน เขารู้ดีว่าโลกความจริงไม่ใช่เกม เขาจะไปหาเรื่องคนมั่วซั่วเพื่อลองกังฟูใหม่ไม่ได้

ผ่านทางวิทยุสั่งการของตำรวจ แดนนี่และมาร์คไปจัดการข้อพิพาทเพื่อนบ้านที่ถนนบุชวิกเป็นงานแรก

ยายแก่สองคนอายุรวมกันเกือบสองร้อยปี กำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดงเรื่องหมาชิวาวาที่ข้ามเขตแดนสนามหญ้า

มาร์คไม่แม้แต่จะดับเครื่องรถ เขาปรับเบาะเอนนอน เอาหมวกปิดหน้า แล้วโบกมือไล่แดนนี่ลงไปจัดการ

แดนนี่ต้องอดทนฟังยายแก่สองคนพล่ามอยู่ยี่สิบนาที สุดท้ายด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ดูไม่มีพิษมีภัย เขาก็เกลี้ยกล่อมให้ทั้งสองฝ่ายจับมือคืนดีกันได้สำเร็จ

พอกลับขึ้นรถ ยังไม่ทันจะได้จิบน้ำ ศูนย์วิทยุก็ส่งพวกเขาไปจัดการคดีกระเป๋านักท่องเที่ยวหาย

กรอกเอกสาร สอบถามปากคำ ตรวจสอบกล้องวงจรปิดกว่าจะจัดการขั้นตอนทั้งหมดเสร็จ ก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมง

มาร์คขับรถกลับมาตระเวนตามท้องถนน แดนนี่คิดว่าวันแรกของการลาดตระเวนคงจะผ่านไปอย่างสงบสุขแบบนี้

ทันใดนั้น เสียงซ่าที่ บาดหู ก็ระเบิดออกมาจากวิทยุสื่อสาร ทำลายความเงียบสงบภายในรถจนพังทลาย

"ทุกยูนิต! ทุกยูนิต! รหัส 3! กำลังเกิดเหตุปล้นทรัพย์ที่ร้านสะดวกซื้อหัวมุมถนน 13 ตัดกับถนน 48! ผู้ต้องสงสัยมีอาวุธมีด! ทุกยูนิตที่อยู่ใกล้เคียงให้รีบไประงับเหตุทันที!"

รหัส 3เหตุฉุกเฉินที่ต้องเปิดไฟวับวาบและไซเรน ปล้นทรัพย์! มีมีด!

ชุดคำสำคัญเหล่านี้ทำให้อากาศภายในรถแข็งค้างในทันที

ดวงตาของมาร์คเบิกโพลง ความเกียจคร้านบนใบหน้ามลายหายไป สรวงสวมแทนด้วยความตื่นตัวและสมาธิปานเสือชีตาห์

"เชี่ยเอ๊ย!"

จบบท