บทที่ 45 เงื่อนไขน่าดึงดูดใจเกินไป

บทที่ 45 เงื่อนไขน่าดึงดูดใจเกินไป

.

หลังจากเห็นสองสาวจากไป ชายหนุ่มหลายคนที่ยืนอยู่หน้าป้ายโฆษณาต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่มีทางเลือก ภายใต้เงื่อนไขเดียวกัน มันยากเกินไปที่จะแข่งขันกับสาวงาม

โชคดีที่ผู้รับผิดชอบในการรับสมัครงานของ ‘เครือร้านอาหาร เหม่ยเหว่ยซวน’ ค่อนข้างปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ ไม่ได้ถูกความสวยดึงดูดจนปรับเปลี่ยนกฎชั่วคราว

หลังจากหลายคนลังเลอยู่ชั่วครู่ ชายร่างสูงคนหนึ่งก็มานั่งลงตรงเก้าอี้สูงหน้าโต๊ะพร้อมกับกองเอกสารประวัติย่อในมือ

“สวัสดีครับ!” ชายร่างสูงยื่นมือขวาออกไปจับมือกับหลี่ซวน และถามด้วยรอยยิ้มทื่อๆ “บริษัทของคุณมีข้อกำหนดด้านการศึกษาที่เข้มงวดไหมครับ?”

หลี่ซวนมองชายร่างสูง และตอบด้วยรอยยิ้มว่า “อืม…ไม่มีข้อกำหนดเรื่องนี้ครับ แค่พนักงานส่งอาหาร ตราบใดที่การศึกษาไม่ต่ำเกินไปก็ไม่มีปัญหาครับ!”

“เอ่อ…ผมจบแค่ชั้นมัธยมปลาย จะต่ำเกินไปไหมครับ?” ชายร่างสูงถามอย่างระมัดระวัง

“ไม่ครับ! การส่งอาหารเป็นเพียงการทำงานใช้แรงงาน คุณวุฒิทางการศึกษาไม่มีความจำเป็นครับ ถ้ามีการศึกษาสูงเกินไปก็อาจเป็นปัญหาด้วยครับ คนที่มีการศึกษาสูงไม่มีทางที่จะทำงานนี้ได้นาน การเป็นแค่พนักงานส่งอาหารจะทำให้พวกเขารู้สึกอับอาย ทางเราไม่ต้อนรับคนแบบนี้ครับ!” หลี่ซวนส่ายหน้าพร้อมกับอธิบาย

“โอ้!” หลายคนที่อยู่รอบๆ รวมทั้งชายร่างสูงโล่งใจ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่หลี่ซวนพูด ชายสวมแว่นตาสองคนก็เดินจากไปอย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่าพวกเขามีความคิดที่จะหางานสบายๆ ที่มีเงินเดือนดีทำระหว่างรองานอื่นที่ดีกว่า

“แล้ว… บริษัทของคุณมีข้อกำหนดที่เข้มงวดเรื่องประสบการณ์การทำงานไหมครับ?” ชายร่างสูงถาม โดยที่ผู้หางานหลายคนที่อยู่ด้านหลังต่างเงี่ยหูฟังรอคอยคำตอบ

“ไม่มีข้อกำหนดเรื่องนี้ครับ ผมขอพูดอีกครั้ง การส่งอาหารเป็นเพียงการทำงานใช้แรงงาน! อย่างไรก็ตาม ก็ควรมีประสบการณ์ทางสังคมที่ดี ผมจะจ้างคนที่มีประสบการด้านนี้ที่ดีที่สุด!” หลี่ซวนตอบ

หลังจากหลี่ซวนพูดจบ ชายร่างสูงก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ชายร่างผอมที่อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะพูดแทรก “นี่! มีค่าที่พักกับค่าอาหารให้ด้วยไหม? ถ้าไม่มีให้ 2,000 หยวน มันไม่พอ!”

ทันทีที่คำพูดของคนๆนี้ออกมา คนรอบข้างก็อดไม่ได้ที่จะตั้งตารอคำตอบ ทั้งหมดจ้องไปที่หลี่ซวน เพราะกลัวจะพลาดรายละเอียด

หลี่ซวนขมวดคิ้ว และจำหน้าคนที่พูด

แม้จะเป็นแค่พนักงานส่งอาหาร แต่คุณภาพของพนักงานก็สำคัญ คนที่ปากจัดใจร้อนขนาดนี้ ไม่เอื้ออำนวยต่อการจัดการมากนัก ดังนั้นไม่ว่าคนแบบนี้จะมีความอดทนกับการทำงานหนักขนาดไหน เขาก็ไม่มีวันจ้าง!

อย่างไรก็ตาม ท่าทีของหลี่ซวนก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง เขายังคงตอบด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม “มีค่าที่พักและค่าอาหารให้ด้วยครับ!”

“โอ้! ฮ่าฮ่า!” ชายร่างผอมหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น “งานนี้เหมาะกับฉัน เหมาะกับฉันมาก! ไม่ต้องมีวุฒิการศึกษา ไม่ต้องมีประสบการณ์ ค่าแรงสูง มีค่าที่พักกับค่าอาหารให้ด้วย!”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจความไม่พอใจของคนอื่น แซงคนด้านหน้าเข้ามาหาหลี่ซวนอย่างยากลำบาก และยื่นประวัติย่อในมือให้ “พี่ชาย! จ้างผม! ไม่สำคัญว่าจะให้ผมทำงาน 12 ชั่วโมงต่อวันหรือไม่ ผมขยันมาก!”

“การทำงานเริ่ม 10 โมงเช้าทุกวัน มีเวลาพัก 3 ชั่วโมง ตั้งแต่ บ่ายสองถึงห้าโมงเย็น เลิกงาน 2 ทุ่ม เวลาทำงานจริงมีเพียง 7 ชั่วโมงเท่านั้น! แต่เป็นเจ็ดชั่วโมงที่ต้องทำงานหนักมาก!” แม้ดูเหมือนหลี่ซวนจะพูดกับชายร่างผอม แต่ความจริงเป็นการพูดให้ทุกคนฟัง

หลังจากหยุดเล็กน้อย หลี่ซวนก็กล่าวต่อไป “ทุกสัปดาห์มีวันหยุดเพียงวันเดียว สำหรับวันหยุด! สามารถเลือกได้ว่าจะมาทำงานหรือไม่! ค่าจ้างสำหรับวันหยุดจะคำนวณตามค่าจ้างรายวันที่เฉลี่ยจากเงินเดือน โดยจะจ่ายสองเท่า! วันหยุดเทศกาลจ่ายสามเท่า! ค่าคอมมิชชั่นคำนวณจากการส่งอาหาร สะสมจ่ายพร้อมกับเงินเดือน โบนัสจะให้สำหรับพนักงานที่ทำงานเกิน 3 เดือน จำนวนโบนัสคือหนึ่งในสิบของเงินเดือนบวกค่าคอมมิชชั่น สามารถสะสมไว้จ่ายสิ้นปีหรือตอนลาออกได้! ระยะเวลาทดลองงานสูงสุด 3 เดือน เงินเดือนช่วงทดลองงานคือ 80% ของเงินเดือนพื้นฐาน แต่จะไม่กระทบกับโบนัสและค่าคอมมิชชั่น! อีกอย่าง ไม่ว่าคุณจะได้รับการว่าจ้างอย่างเป็นทางการหรือไม่ คุณไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าประกันใดๆ สำหรับประกันสังคมและสวัสดิการอื่นๆ ต้องรอให้ผ่านช่วงทดลองงานก่อน และได้ลงนามในสัญญาจ้างอย่างเป็นทางการแล้วเท่านั้น!”

ทันทีที่หลี่ซวนพูดจบ ฝูงชนก็เกิดความโกลาหล ไม่มีทางเลือก งานนี้ดีจริงๆ ไม่เรียกร้องมาก เงินเดือนก็ดีกว่าตำแหน่งงานที่มีความต้องการด้านต่างๆสูง สำหรับงานแบบนี้ แม้แต่นักศึกษาที่มีประสบการณ์ทำงานก็ยังแทบเสียสติ! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้มีวุฒิการศึกษาต่ำ

“ฮ่าฮ่า!” ชายร่างผอมคิดว่าหลี่ซวนพูดกับเขาโดยเฉพาะ เขาจึงหัวเราะอย่างภาคภูมิใจออกมาทันที “ไม่มีปัญหา! ต่อให้ไม่มีค่าคอมมิชชั่น ไม่มีโบนัส ก็ไม่มีปัญหา! ผมจะขยันทำงาน! ว่าไง? พี่ชาย จ้างผม! ผมจะไปทำงานได้เมื่อไหร่? ผมรอไม่ไหวแล้ว!”

หลี่ซวนเพิกเฉยต่อชายคนนี้และหันไปสนใจคนอื่น “เอาล่ะ! สิ่งที่ผมต้องพูดก็พูดไปหมดแล้ว หากคุณสนใจงานนี้ และมีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไข เพียงวางประวัติย่อของคุณไว้! ถ้าเหมาะสม ผมจะโทรไปหา เพื่อให้มาสัมภาษณ์ตอนบ่ายโมง!”

ทันใดนั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้นในฝูงชน พวกเขารีบเข้ามาวางประวัติย่อลงบนโต๊ะของหลี่ซวน

หลี่ซวนใช้โอกาสนี้สังเกตผู้มาสมัครงานอย่างระมัดระวัง และทำการตัดสินเบื้องต้น!

จากการผ่านการทำงานมาแล้วถึงสามงาน หลี่ซวนได้ติดต่อผู้คนมากมาย ทำให้เรียนรู้ถึงวิธีดูคน แน่นอนว่าเงื่อนไขที่เขาตั้งไว้ก็สูงมากกว่าตอนที่เขายังเป็นผู้จัดการเล็กๆ ดังนั้นเขาต้องเลือกอย่างระมัดระวัง

ไม่นาน ผู้หางานทั้งหมดก็วางประวัติส่วนตัวไว้บนโต๊ะ และเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาแล้ว พวกเขาก็หลบออกไปเพื่อเปิดโอกาสให้กับผู้หางานที่มาทีหลัง และหันไปสนใจกับการรับสมัครงานของผู้จ้างงานรายอื่นต่อไป ไม่มีทางเลือก พวกเขาต้องเหวี่ยงแหกว้างเพื่อให้จับปลาได้มากขึ้น ซึ่งดีกว่าการห้อยอยู่กับต้นไม้ต้นเดียว เพราะไม่มีใครมั่นใจได้ว่าตัวเองจะได้งานที่ต้องการมากที่สุด!

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเงื่อนไขที่หลี่ซวนกำหนดไว้น่าดึงดูดใจเกินไปจนยากที่จะรักษาความสมดุลในใจ ทำให้คนเหล่านี้ไม่สนใจงานอื่นอีกต่อไป!

หลังจากผู้หางานกลุ่มแรกจากไป หลี่ซวนก็ต้อนรับผู้หางานกลุ่มใหม่ แม้ว่าเขาจะต้องการพนักงานส่งอาหารเพียงไม่กี่คน แต่เขาไม่ต้องการจำกัดตัวเอง เขาต้องการให้ตัวเองมีตัวเลือกมากกว่านี้

หลังจากอธิบายให้ผู้หางานกลุ่มใหม่ฟังอีกครั้ง และรับประวัติย่อที่พวกเขาส่งมาให้ ประวัติย่อบนโต๊ะก็กองซ้อนกันสูงพอๆกับขวดน้ำแร่ และยังมีกลุ่มที่สาม กลุ่มที่สี่ กลุ่มที่… มาเพิ่มเรื่อยๆ

ไม่มีทางเลือก เงื่อนไขของหลี่ซวนน่าดึงดูดใจเกินไป พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเข้ามาลองสมัครดู

อันที่จริง ไม่ใช่ว่าเงื่อนไขของหลี่ซวนสูงเกินไป แต่เป็นเงื่อนไขที่บริษัทอื่นเสนอนั้นมันต่ำเกินไปต่างหาก

สำหรับเงื่อนไขเหล่านี้ หลี่ซวนเริ่มต้นอย่างสมบูรณ์แบบตามมาตรฐานที่สมดุลที่สุดในใจของเขา เนื่องจากพนักงานต้องทำงานอย่างหนัก พวกเขาจึงควรได้รับผลตอบแทนที่สอดคล้องกัน! แน่นอนว่าหากพวกเขาต้องการเรียกร้องมากกว่านี้ โดยไม่ยอมให้อะไรกลับมาเลย หลี่ซวนก็ไม่เกรงใจที่จะเตะส่ง

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่หลี่ซวนต้องเหนื่อยไม่แพ้วันอื่น ตลอดเช้าหลี่ซวนยุ่งอยู่กับการรวบรวมประวัติย่อ จนกระทั่งเวลาอาหารเที่ยง เขาก็มีประวัติย่ออยู่ในมือมากถึงสองกล่อง

.