บทที่ 48 โลลิ สาวน้อยเลือดผสม และหนุ่มหัวแบน

บทที่ 48 โลลิ สาวน้อยเลือดผสม และหนุ่มหัวแบน

หลิวเค่อเป็นสาวน้อยโลลิน่ารัก ยิ้มหวาน และมีลักยิ้มเล็กๆสองข้างแก้ม ทำให้เวลายิ้มมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

ในเวลานี้ หลิวเค่อลุกจากเตียง(2 ชั้น) ลงมาข้างล่างเพื่อเริ่มออกกำลังกายตอนเช้าตามคำชวนของเอรีน่าเพื่อนของเธอ

ที่ประตูหอพักหมายเลข 4 มีเด็กหนุ่มสองคนรออยู่ตรงนั้นแล้ว

เห็นได้ชัดว่าทั้งสี่เป็นทีมเดียวกัน จึงตกลงที่จะฝึกซ้อมตอนเช้าร่วมกัน

หลิวเค่อที่ตื่นขึ้นมารู้สึกโกรธมาก เมื่อนึกถึงข้อมูลที่เจ้าอ้วนหลิวปู้ฝานมอบให้เธอเมื่อวานนี้

พี่ชายตัวน้อยไม่มีแม้แต่ WeChat ด้วยซ้ำ! ?

เชื่อไหมล่ะ?

เขาเป็นคนป่าเหรอ?

หม้อ (ความผิด) ใบนี้ เจียงเสี่ยวต้องทนแบกรับไว้ เพราะเจียงเสี่ยวผีไม่มีวีแชท แม้แต่เว่ยป๋อเขาก็เพิ่งเปิดในวันที่เจียงเสี่ยวมาที่โลกนี้นี่เอง แล้วเจียงเสี่ยวจะรู้ไหมว่าส่วนใหญ่เด็กๆพวกนี้เขาเล่นอะไรกัน

หลังจากที่เจียงเสี่ยวมาที่นี่ เขาก็เข้าไปในทุ่งหิมะ แล้วก็ไปอยู่ในห้องใต้ดินของบ้านเซี่ยหยานเพื่อศึกษาเพิ่มเติม

เจียงเสี่ยวเกือบลืมไปแล้วจริงๆว่า เขามีโทรศัพท์มือถือ แม้แต่เมื่อคืนนี้ หลังจากโทรไปรายงานกับหานเจียงเสวี่ยว่าปลอดภัยดี เขาก็วางโทรศัพท์ลง จากนั้นก็ดูดซับพลังดาว

โดยลืมแม้กระทั่งงานเก่า – ที่เขาล้อหานเจียงเสวี่ยเล่นในเว่ยป๋อ

แม้แต่เรื่องสำคัญแบบนี้ยังลืม แล้ววีแชทจะนับเป็นอะไรได้?

หลิวเค่อพูดคุยกับเอรีน่าไปด้วยหาวไปด้วย

เอรีน่าสาวผมสั้นสีน้ำตาลเข้มชี้ไปที่มุมหนึ่งของลานกว้าง และถามว่า “นั่นเขาใช่ไหม?”

“หือ?” หลิวเค่อมองตาม และเห็นเจียงเสี่ยวที่มีเหงื่อออกโชกกำลังยืดกล้ามเนื้อขาอยู่ “ผู้ชายคนนี้ขยันจริงๆ”

ด้านข้างมีเสียงผู้ชายดังขึ้น “การฝึกซ้อมเมื่อคืนนี้ ฉันสนใจเขา ดูเหมือนเขาจะดีมาก ไม่ใช่มือใหม่ เห็นได้ชัดว่ามีรากฐาน”

“อืม การเคลื่อนไหวและอิริยาบถนั้นได้มาตรฐานมาก และรากฐานก็ดี” เด็กหนุ่มอีกคนพูดขึ้น

เด็กหนุ่มทั้งสองมีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกันมาก จนแม้แต่คนงี่เง่ายังรู้ว่าพวกเขาเป็นฝาแฝด

ความสูงยังเหมือนถูกสับอย่างละเอียดด้วยมีดและขวานจนเท่ากันที่ 178 ซม. ไหล่กว้าง เอวแคบ ขายาว กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูแข็งแรงมาก

อย่างไรก็ตาม รูปร่างของศีรษะของพวกเขาค่อนข้างพิเศษ

ทั้งคู่เป็นคนหัวแบน

ตามสามัญสำนึก มันไม่มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับหัวแบน แต่หัวของทั้งสองคนแบนไปหน่อย มีขอบและมุมที่ชัดเจน เข้ากับใบหน้าสี่เหลี่ยมของทั้งคู่ จนดูเหมือนก้อนอิฐเล็กน้อย… น่าตลกมาก

“อย่าโม้ แค่ดูนายก็บอกได้แล้ว?” หลินเค่อกล่าวอย่างสงสัย

“ทันทีที่ผู้เชี่ยวชาญเคลื่อนไหว แค่ดูก็รู้แล้ว” เด็กหนุ่มหัวแบนคนหนึ่งพูดอย่างกระตือรือร้นที่จะอธิบายและดูภาคภูมิใจในตนเองมาก “ฉันมาจากครอบครัวผู้ฝึกตน ดังนั้นฉันจะไม่เข้าใจผิด”

“นายเป็นใคร พี่หรือน้อง จูเหวินหรือจูหวู่?” หลินเค่อหัวเราะมองไปยังเด็กหนุ่มที่กระตือรือร้นอธิบายที่อยู่ตรงหน้า

“นี่เธอยังแยกไม่ออกอีกเหรอ? นี่คนน้องจูหวู่” เด็กสาวลูกครึ่งที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คนพี่เขาไม่อธิบายให้เธอฟังหรอก”

“ว่าไง เอรีน่า ไปลองคุยดีไหม?” ดูเหมือนจูเหวินคนพี่จะมองความคิดของเอรีน่าออก และพูดต่อไปว่า “แม้ว่าผู้ตื่นทางการแพทย์จะช่วยอะไรทีมในตอนนี้ไม่ได้มากนัก แต่เป็นการดีที่จะมีทักษะแบบนี้อยู่ด้วย ฉันคิดว่าเราควรเริ่มก่อน”

“แต่หลิวเค่อ…” เอรีน่ามองหลิวเค่อที่อยู่ข้างๆด้วยความลังเลเล็กน้อย

“หยุด เด็กเรียนอย่างฉันไม่เต็มใจเข้าร่วมทีมต่อสู้เข่นฆ่าอะไรทั้งนั้น” หลิวเค่อขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ “พวกเธอไปตามหาคนมาร่วมทีมเหอะ ถ้าไม่เจอ ค่อยเพิ่มฉันเข้าไปให้ครบ แต่ถ้าเจอฉันก็โล่งใจ”

“งั้นก็ไปลองกัน?” เอรีน่ามองไปที่จูเหวินอย่างถามไถ่

“โอเค ไปลองดูกัน” จูเหวินพาทีมเล็กๆของเขาเดินตรงไปหาเจียงเสี่ยวที่ลานกว้าง

อันที่จริงทีมนี้ไม่ได้ขาดแคลนคน เพราะพี่น้องจูเหวิน จูหวู่มีทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาก เลยมีนักเรียนจำนวนมากต้องการที่จะเข้าร่วมกับทีมนี้

อย่างไรก็ตาม สองพี่น้องจูไม่ชอบคนที่มาชวนตั้งทีมหรือคนที่อยากเข้าร่วมทีม ที่พวกเขายอมรับมีเพียงเอรีน่า ส่วนหลิวเค่อที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเอรีน่าจึงได้เข้าร่วมกับทีมนี้เป็นเครื่องประดับไปโดยปริยาย

หลิวเค่อเป็นคนที่ตัดขาดการเชื่อมต่อกับทีมนี้อย่างสิ้นเชิง พวกเขาเคยพูดคุยกัน และสองพี่น้องก็เคยมองไปรอบๆ ดูว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่จะมีปลารอดหว่างแหเข้ามาร่วมทีมกับพวกเขาได้

แต่พอคิดว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว จู่ๆก็มีคนที่มีทักษะดีผ่านเข้ามา จูเหวินคนพี่จึงได้พูดคุยกับเอรีน่าเพื่อขอคำแนะนำ

เจียงเสี่ยวสังเกตเห็นกลุ่มสี่คนที่กำลังใกล้เข้ามา มีสาวน้อยสวยหวานน่ารัก กับสาวน้อยเลือดผสมแสนสวยที่เป็นสไตล์แปลกใหม่

สองสาวน้อยนี้เป็นภูมิทัศน์ที่สวยงามอย่างแท้จริง

หลิวเค่อตัวเตี้ยกว่าเล็กน้อย เธอสูงแค่ 163 ซม.

เป็นโลลิที่น่ารักจริงๆ

ไม่เหมือนม้าป่าตัวใหญ่อย่างเซี่ยหยาน ที่ไม่สามารถเป็นแบบนี้ได้ แม้ว่าเธอจะต้องการก็ตาม เว้นแต่ขายาวทั้งสองข้างจะถูกตัดออกไปเท่านั้น

ส่วนเด็กสาวต่างชาติก็คือเด็กสาวที่เจียงเสี่ยวเคยคิดว่าเธอโตมาด้วยนมกวางคนนั้น เธอสูง 184 ซม. และขาของเธอก็ยาวอย่างน่ากลัว

เธอมีผมสั้นสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่ง และมีใบหน้าที่มีมิติมาก

เจียงเสี่ยวมองไปที่สองเด็กสาวอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็มองไปที่สองบอดี้การ์ดที่เดินนำหน้าพวกเธอมา

พอมองพวกเขาเจียงเสี่ยวก็ละสายตาไม่ได้เลย

โอ้โห…

พี่หัวแบน?

นั่นหัวแน่เหรอ? หัวพี่จะแบนไปถึงไหน?

หวังว่าดวงตาทั้งคู่จะแสดงออกมากเกินไปนะ?

เจียงเสี่ยวสังเกตเห็นฝาแฝดคู่นี้ในการฝึกช่วงสุดท้ายเมื่อคืนนี้ นี่เป็นสองพี่น้องที่ต่อสู้กันได้ร้อนแรงที่สุด

อาจเป็นเพราะพวกเขาเป็นพี่น้องกัน และฝึกซ้อมด้วยกันเสมอ ทั้งสองจึงต่อสู้กันโดยไม่แสดงความเห็นอกเห็นใจใดๆต่อกัน พวกเขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหลยจินสอนต่อสู้กันตรงๆ ดึงทุกคนให้มารวมตัวกันดูพวกเขาต่อสู้

เจียงเสี่ยวเห็นมันด้วยตาตัวเอง และจำไว้ในใจว่าทักษะของคนทั้งคู่นี้ค่อนข้างดี

สำหรับนักเรียนผู้ตื่นมัธยมปลายปี 1 เส้นทางของสองพี่น้องยังอีกยาวไกล

แน่นอนว่าที่สองพี่น้องแสดงในการต่อสู้นั้นเป็นการต่อสู้ของคนธรรมดา ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับทักษะดาวใดๆ

ท้ายที่สุด ทุกคนก็เป็นผู้ตื่น ถ้าต้องการนับความแข็งแกร่งแบบผู้ตื่นจริงๆ บางทีอาจจะมี ‘เทพผู้ยิ่งใหญ่’ ซัก 2-3 คนในห้อง 2

“จูเหวิน” พี่ชายหัวแบน ยื่นมือออกมาทักทายเจียงเสี่ยวด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวรีบจับมือทักทาย เพราะกลัวว่าถ้าช้าไปจะโดนหมายหัว

ในโลกนี้

ผู้แข็งแกร่งนั้นน่ากลัว

และเจียงเสี่ยวก็กลัวตาย

เมื่อคืนพี่ชายหัวแบนทุบตีน้องชายหัวแบบอย่างอเนจอนาถ

“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวใหญ่ของห้อง 2” อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ พี่ใหญ่หัวแบนก็เป็นกันเองมาก

พี่รองหัวแบนเป็นคนตรงไปตรงมาพูดตรงเข้าประเด็นมาก “ฉันได้ยินมาว่านายเป็นผู้ตื่นทางการแพทย์งั้นเหรอ?”

“เอ๋?” เจียงเสี่ยวตะลึงไปชั่วครู่แล้วพยักหน้าตอบ “อา!”

“เมื่อวาน ฉันเห็นว่านายทำได้ดี มีพื้นฐานเล็กน้อย ไงมาร่วมทีมกับเราในนามของห้อง 2 ไหม?” พี่รองหัวแบนชวน

“เฮ้ นายนี่น้า ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไม่มีเพื่อน ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าหรอก” หลิวเค่อจ้องหน้าจูหวู่พี่รองหัวแบน

สิ่งที่ทำให้เจียงเสี่ยวประหลาดใจก็คือ พี่รองหัวแบนขี้ขลาด?

จะเกาหัวแล้วยิ้มแบบนั้นทำไม?

หลิวเค่อหันหน้ามามองเจียงเสี่ยวทำตาโตและกระพริบตา “พี่ชายตัวน้อย~ ฉันได้ยินว่านายเป็นผู้ตื่นทางการแพทย์ใช่มั๊ย ร้ายกาจมากเลย!”

เจียงเสี่ยวอดตัวสั่นไม่ได้

ปากเล็กๆนี้ช่างหวานเหลือเกิน

แต่เสียงหวานมากกว่า!

หวานมันเยิ้ม…

จู่ๆ เจียงเสี่ยวก็ชอบเสียงเกรี้ยวกราดของเซี่ยหยานกับเสียงเย็นชาของหานเจียงเสวี่ยขึ้นมาทันที

เจียงเสี่ยวหัวเราะแห้งๆ และพูดว่า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่เป็นไร”

“สหาย ฮ่าฮ่า น้องชายฉันค่อนข้างไร้มารยาทไปหน่อย อย่าถือสาเลยนะ” พี่ใหญ่หัวแบนรีบเปิดปากพูด และเปลี่ยนเรื่อง “ดูจากทักษะของนาย น่าจะฝึกมา 2-3 ปีแล้ว”

ได้ผลลัพธ์ของการฝึกออกมาแบบนี้ ต้องใช้เวลาฝึกกี่ปีเขาไม่รู้ แต่เหลยจินบอกว่าเจียงเสี่ยวบรรลุผลการฝึก 1 เดือนได้ภายใน 7 วัน

อาจเป็นเพราะแผนที่ดาวภายใน ทำให้ในขณะที่เจียงเสี่ยวกำลังฝึกตัวเอง ทักษะของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

อาจเป็นประโยชน์ที่ส่งเสริมกัน หลังจากเจียงเสี่ยวทะลวงผ่านระดับเล็กน้อย ภายใต้ลำดับชั้นของแผนที่ดาวภายใน การเคลื่อนไหวต่างๆ และสิ่งจำเป็นทางเทคนิคทุกประเภทก็ค่อยๆเติมเต็มอย่างช้าๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากผ่านทุ่งหิมะมา 2-3 รอบ ทักษะพื้นฐานของเจียงเสี่ยวนั้นแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ

“ฉันฝึกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว” เจียงเสี่ยวพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะถ่อมตัว

“สนใจ? มาลองกันหน่อยไหม?” ในดวงตาของจูเหวินพี่ใหญ่หัวแบน จิตวิญญาณการต่อสู้ที่บ้าคลั่งได้ปะทุขึ้น

เจียงเสี่ยวคิดในใจเงียบๆ : หลังจากที่เขาชนะ เขาน่าจะปล่อยฉันไป ท้ายที่สุดก็มีสาวๆสองคนกำลังดูอยู่ เขาคงไม่กินฉันใช่ไหม?

.