บทที่ 47 สัตว์ประหลาด

บทที่ 47 สัตว์ประหลาด

ตอนกลางคืน เด็กนักเรียนเริ่มวิ่งเป็นแถววนไปรอบๆลานกว้าง

มีเพียง 8 ห้องเท่านั้นที่ทำแบบนี้ เนื่องจากนักเรียนธรรมดาไม่จำเป็นต้องฝึกทหารตอนกลางคืน ดังนั้นนักเรียนผู้ตื่นทั้ง 8 ห้องจึงถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

แถวถูกเปลี่ยนจากแถวตอนเรียงหนึ่งมาเป็นแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ทำให้เจ้าอ้วนหลิวปู้ฝานเปลี่ยนจากการอยู่ด้านหน้ามาเป็นยืนทางด้านซ้ายของเจียงเสี่ยว

ด้วยแถวที่ค่อนข้างชิด ทำให้หลิวปู้ฝานมีโอกาสพูดคุยกับเจียงเสี่ยว

พรุ่งนี้ก็ต้องมีการตั้งแถวฝึกและเจียงเสี่ยวผีก็ต้องมาฝึกด้วยกันอีกครั้ง ดังนั้นจึงเป็นโอกาสที่ดีที่จะทำความรู้จัก

ท้ายที่สุด ด้วยความสูง 172 ซม. ของเจียงเสี่ยว ตำแหน่งของเขาก็ควรอยู่ตรงนี้

เจียงเสี่ยวไม่รู้จริงๆ ว่าเด็กพวกนี้โตมาด้วยอะไร ไม่ต้องพูดถึงเด็กผู้ชาย ที่สูงทะลุไปถึง 1.85-1.90 ม. แล้ว แต่นี่มันบ้าอะไร? เขามองเห็นเด็กผู้หญิงสองคน คนหนึ่งสูง 1.84 ส่วนอีกคน 1.88 ม.

พวกคุณโตมากับนมผงกวางใช่ไหมเนี่ย?

(ผู้แปล – นมผงกวาง ล้อเลียนคดีนมผงดัดแปลงที่เจือปนสารเคมีของบริษัทนมผงซานลู-สามกวาง)

และกวางตัวนี้ก็เป็นยีราฟด้วย?

ขณะที่วิ่งหลิวปู้ฝานก็กระซิบกับเจียงเสี่ยวที่อยู่ข้างๆ “นายเห็นคนสวยที่อยู่ข้างๆฉันไหม? นั่นเป็นสาวสวยประจำห้องเรา”

“คนไหน?” ด้วยความสูงทำให้เจียงเสี่ยวอยู่ซ้ายสุด ทำให้ได้เปรียบ แค่เพียงหันมองไปด้านซ้ายก็เห็นได้ทั้งแถว และเขาก็ได้เห็นเด็กสาวค่อนข้างสวยที่อยู่ทางซ้ายของหลิวปู้ฝาน

สาวน้อยคนนี้ดูเก๋ไก๋ดี

เจียงเสี่ยวเหลือบมอง แล้วรีบหันหน้ากลับ เพราะมันไม่สุภาพหากไปจ้องมองผู้หญิง

เนื่องจากเจียงเสี่ยวอยู่หลังสุด ทำให้สะดวกมากที่จะมองสาวสวยที่อยู่ด้านหน้า

โดยเฉพาะคนหน้าสุด นั่นมันถั่วคดเคี้ยวใช่ไหม?

(ผู้แปล – เป็นคำพ้องเสียงกับคำว่าชาวต่างชาติภาษาจีน เป็นแบบเดียวกับที่คนไทยเรียกชาวต่างชาติว่าฝรั่ง)

“นั่นเอรีน่า ลูกครึ่งจีน-รัสเซีย แต่ยีนทางพ่อไม่แข็งแกร่งพอ เธอจึงไม่มีลักษณะของคนตะวันออกมากนัก” หลิวปู้ฝานตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า ความสนใจของเจียงเสี่ยวอยู่ตรงไหน และอธิบายให้ฟัง “แต่อย่าถูกเธอหลอกนะ เธอพูดภาษาจีนได้เก่งกว่าเราอีก เธอมาเติบโตที่ประเทศจีนตั้งแต่ยังเด็ก”

“ความสูงนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว” เจียงเสี่ยวเพ่งมอง

หลิวปู้ฝานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันจะบอกให้ สหาย นายปล่อยให้เราเหล่าผู้ตื่นชั้นปี 1 ทั้ง 8 ห้องต้องรออย่างใจจดใจจ่อ จนการฝึกทหารใกล้จะจบแล้วแบบนี้ ทุกคนจึงอยากรู้ว่า นายเป็นใครห้อง 2 ถึงต้องรักษาที่นั่งนี้ไว้ให้?

“ไม่กล้า ไม่กล้า” เจียงเสี่ยวถอนหายใจ “บางทีความหล่อก็เป็นข้อดี”

หลิวปู้ฝานอึ้งไป แค่ประโยคสั้นๆนี้ หลิวปู้ฝานก็บอกได้ว่า เจียงเสี่ยวมีบุคลิกร่าเริง ชอบพูดเล่น และดูเหมือนจะเป็นมิตรมาก

ดังนั้น หลิวปู้ฝานจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ และพูดด้วยรอยยิ้ม “ฮ่า ฮ่า สิ่งที่นายพูดนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว”

ประโยคแบบนี้ฟังน่าอึดอัดใจอะไรเช่นนี้

“สหาย มีช่องดาวเยอะมากใช่ไหม? มีทักษะดาวอะไรบ้าง?”

ต่างจากนักเรียนทั่วไป ผู้ตื่นไม่จำเป็นต้องใช้เวลามากเพื่อพิสูจน์ศักยภาพของตัวเอง และไม่จำเป็นต้องสอบ

ตราบใดที่แผนที่ดาวยังคงสว่างอยู่ ก็จะมองเห็นได้อย่างชัดเจนในพริบตา

ในบรรดาห้องเรียนผู้ตื่นทั้งแปดห้อง มีเด็กเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับทักษะดาวแรกจากลูกปัดดาวที่โรงเรียนมอบให้ ในตอนเข้าโรงเรียน

เด็กส่วนใหญ่เข้าสู่โรงเรียนได้ด้วยทักษะดาวของตนเอง

และมีเด็กไม่กี่คนที่มีทักษะดาว 3-4 อย่างตั้งแต่ตอนเข้าโรงเรียน

ในแผ่นดินจีนมีคนรวยอยู่อีกมาก ไม่ยากที่จะใช้เงินซื้อลูกปัดดาวจากตลาดในธุรกิจนี้

แน่นอนว่า ผู้ตื่นโดยทั่วไปจะมีช่องดาวประมาณ 15 ช่อง ดังนั้น ทักษะดาว 4 อย่างก็เพียงพอแล้วสำหรับการเป็นทักษะดาวขั้นพื้นฐาน ซึ่งก็เป็นสัดส่วนเกือบหนึ่งในสามแล้ว

ในดินแดนเป่ยเจียง ลูกปัดดาวผีขาว และลูกปัดดาวผีลาวาถูกใช้มากที่สุดและสามารถใช้งานได้จริง

สำหรับเด็กผู้ตื่นที่เพิ่งเริ่มต้น ระบบในการพิจารณาคุณสมบัติสูงสุด จะใช้สมรรถภาพทางร่างกายและจำนวนช่องดาวในแผนที่ดาว ดังนั้น ลูกปัดดาวทั้งสองชนิดนี้ก็เพียงพอที่จะเสริมพลังดาวให้กับพวกเขาแล้ว

ตราบใดก็ตามที่ครอบครัวพอมีเงิน การซื้อลูกปัดดาวผีขาว หรือลูกปัดดาวผีลาวาจะทำได้ง่ายมาก

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เด็กผู้ตื่นส่วนใหญ่จะเข้าโรงเรียนมาพร้อมกับการมีทักษะดาว

ตอนนี้ปัญหาการพูดถึงทักษะดาวตามที่คิดกำลังมาถึง

ทักษะดาวของเจียงเสี่ยวผี มันสะดุดตาเกินไป

ปัญหาของเจียงเสี่ยวไม่ใช่จำนวนทักษะดาว แต่เป็นคุณภาพของทักษะดาว

เด็กคนอื่นๆ จะมีทักษะดาวอะไรน่ะเหรอ? โดยทั่วไปแล้วก็จะเป็น ชิงหมาง ความอดทน เปลวเพลิง และระเบิด

แล้วทักษะดาวของเจียงเสี่ยวคืออะไร?

พร? กับเหยื่อล่อที่ไม่มีเจตนาจะเปิดเผย นี่คือทักษะดาวที่หาซื้อยากในท้องตลาด

ชิงหมาง? กับความอดทนที่ไม่ตั้งใจจะเปิดเผย ซึ่งเป็นทักษะดาวที่หาซื้อได้ตามท้องตลาด แต่ชิงหมางของเจียงเสี่ยวเป็นคุณภาพเงิน ไม่ใช่ทองเหลือง

สุดท้าย คือ กระดิ่ง กับ ตราประทับที่จะไม่เปิดเผย นี่เป็นทักษะดาวทางการแพทย์ที่หาซื้อได้ยากในตลาด และเป็นทักษะดาวทางการแพทย์คุณภาพเงินอย่างแท้จริง

ไม่มีอันไหนที่เรียกว่าทักษะดาวธรรมดา!

ไม่ว่ามันจะมีในท้องตลาด หรือไม่มีในท้องตลาด แต่คุณภาพที่มีมันไม่ถูกต้อง

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวเงียบไป หลิวปู้ฝานก็พูดต่อไปว่า “สหาย ฉันมี 19 ดาว”

การจัดอันดับของเจียงเสี่ยวที่มีต่อหลิวปู้ฝานอยู่ในระดับสูง โดยดูจากการตอบสนองต่อเพื่อนร่วมชั้นตัวปัญหา และตอนนี้เจียงเสี่ยวก็รู้ว่านักข่าวคนนี้เป็นผู้ใหญ่มากกว่าเด็กทั่วไป

คำพูดของหลิวปู้ฝาน ฟังดูเหมือนโอ้อวด แต่มันไม่ใช่

เจียงเสี่ยวคิดอยู่ชั่วครู่และตอบว่า “ฉันมีช่องดาวน้อยกว่านาย แต่ฉันเป็นผู้ตื่นทางการแพทย์ ดังนั้นพวกเขาจึงคัดเลือกฉันให้มาอยู่ที่ห้อง 2”

หลิวปู้ฝาน หยุดฝีเท้ากะทันหัน หน้าถลำไปข้างหน้าจนเกือบล้ม

“หลิวปู้ฝาน! อีกรอบ!” เสียงของเหลยจินดังขึ้น

“ครับ!” หลิวปู้ฝานรีบวิ่งตามไป และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นายรู้วิธีพูดตลกจริงๆ”

“ฉันไม่ได้โกหกนาย” เจียงเสี่ยวตอบ การฝึกทหารจะสิ้นสุดลงภายใน 3 วัน ถ้าเขาต้องการเป็นตัวแทนห้องในการแข่งขัน เขาต้องแสดงตัวตนของเขา

เจียงเสี่ยวไม่สามารถเปิดตัวแบบประโคมข่าว ดังนั้นทางเลือกที่ดีสำหรับเขา ก็คือปล่อยให้หลิวปู้ฝานเป็นคนเผยแพร่ข้อมูลนี้ให้แทน

“ผู้ตื่นทางการแพทย์จริงๆเหรอ?” หลิวปู้ฝานขอคำยืนยันอีกครั้ง

เจียงเสี่ยว “ใช่แล้ว”

ดวงตาของหลิวปู้ฝานเป็นประกายด้วยความสุข “ถ้างั้นเพื่อนร่วมชั้นของเราก็โชคดี การฝึกซ้อมอย่างหนักจนเกิดบาดเจ็บตามปกติก็จะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป”

“ไม่มีผู้ตื่นทางการแพทย์ให้ห้องเราเลยเหรอ?” เจียงเสี่ยวถามด้วยความประหลาดใจ

หลิวปู้ฝานยักไหล่า “ไม่มี”

“แล้วอีกเจ็ดห้องที่เหลือล่ะ?”

หลิวปู้ฝานตอบอย่างเด็ดขาด “ไม่”

อา ? ? ?

แปดห้องเรียน? 192 ผู้ตื่น ไม่มีผู้ตื่นทางการแพทย์อยู่เลย

หานเจียงเสวี่ย บอกว่า ในผู้ตื่น 100 คน จะมีผู้ตื่นทางการแพทย์ 1 คน ไม่ใช่เหรอ?

มันก็หนึ่งในร้อยใช่ไหมล่ะ?

แต่นี่มันเกือบ หนึ่งในสองร้อยแล้ว!

เจียงเสี่ยวรู้ว่าผู้ตื่นทางการแพทย์นั้นมีค่า แต่มันก็ไม่ควรมีค่ามากขนาดนี้ใช่ไหม?”

เจียงเสี่ยวอดที่จะเดาไม่ได้ “ควรจะมี แต่คงยังไม่ได้แสดงออกในตอนนี้ เพราะลูกปัดดาวทางการแพทย์นั้นหายากเกินไป”

“อืม มันก็จริง” หลิวปู้ฝานพยักหน้า

ทั้งคู่พูดคุยกันไปในระหว่างวิ่งตามคนอื่น พอจบรอบ พวกเขาก็ออกกำลังกายแบบยืดกล้ามเนื้อภายใต้คำแนะนำของเหลยจิน หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เรียนรู้ทักษะการต่อสู้สองสามอย่าง และทบทวนท่าต่อสู้ที่พวกเขาเคยได้เรียนรู้มาแบบอิสระ

จนถึง 21.00 น. ในที่สุดก็ได้เวลาแยกย้าย

ด้วยความช่วยเหลือจากหลิวปู้ฝาน เพื่อนร่วมชั้นผู้กระตือรือร้นของเขา เจียงเสี่ยวก็พบซูเปอร์มาร์เก็ต และได้ซื้อของใช้ประจำวัน ผ้าปูที่นอน ฯลฯ แล้วไปยังหอพักที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้ ซึ่งช่วยแก้ปัญหาได้

ทั้งคู่ทิ้งข้อมูลติดต่อกันไว้ และในที่สุดเจียงเสี่ยวก็เดินไปยังอาคารหอพักหมายเลข 6

สิ่งที่ทำให้เจียงเสี่ยวงง ก็คือทำไมนักเรียนคนอื่นๆพักที่อาคารหอพักหมายเลข 1? แต่เขากลับอยู่หมายเลข 6?

ผู้อำนวยการเกาหน้าดำคนนั้น ส่งเขามาผิดที่หรือเปล่า?

หอพักว่างเปล่า มีเพียงนักเรียนไม่กี่คนพักอยู่ชั้นแรก ไม่รู้ว่าเป็นนักเรียนชั้นปีไหน เดาว่าน่าจะเป็นการจัดการหอพักแบบกระจายกำลังพล?

แสดงว่าเจียงเสี่ยวสามารถแชร์หอพักกับคนอื่นได้ด้วยตัวเองใช่ไหมเนี่ย?

น่าเสียดายที่ไม่ใช่หอรวมชายหญิง

อืม…

เจียงเสี่ยวถือของใช้ประจำวัน เดินไปที่ประตูหอพักด้านซ้ายสุดของชั้นแรก ภายใต้สายตาของป้าดูแลหอพัก

ทำไมคนดูแลหอพักถึงได้เป็นป้า?

ฉันไม่เข้าใจ ฉันไม่เข้าใจ

เจียงเสี่ยวรับกุญแจ และเปิดประตู ประโยคหนึ่งก็ดังก้องอยู่ในใจ: เซซามี่…หอพักจงเปิด ฉันมาแล้ว!

โต๊ะเขียนหนังสือและเตียงมีทั้งหมด 6 ชุด

แม้ว่าที่นี่จะเป็นหอพักสำหรับหกคน แต่ตอนนี้มันกลายเป็นห้องเดี่ยวไปแล้ว เพราะมัน…

ว่าง?

เจียงเสี่ยวเลือกเตียงข้างหน้าต่างด้านในอย่างมีความสุข เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็บังเอิญไปเห็น สุนัขตัวผู้กับตัวเมียกำลังจู๋จี๋กันอยู่ข้างถนน

น่าผิดหวังชะมัด

เจียงเสี่ยวหันกลับมาสำรวจห้อง ใต้เตียง(2 ชั้น) เป็นโต๊ะเขียนหนังสือ ด้านขวาเป็นตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก เขาเปิดตู้หยิบผ้าห่มออกมา หลังจากมองซ้ายมองขวา เขาก็ยัดมันกลับไปที่เดิม

วันนี้ก็นอนพื้นกระดานไม้ไปก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยซักเครื่องนอน

ด้วยพลังดาวบวกกับร่างกายที่ยอดเยี่ยม ไม่มีอะไรที่เป็นปัญหา

ในทุ่งหิมะเจียงเสี่ยวเคยนอนโดยไม่มีแม้แต่แผ่นไม้รองก็ยังสามารถหลับได้

แสงสีขาวของพรตกลงมา แล้วทั้งร่างกายก็อบอุ่น…

วันรุ่งขึ้น เมื่อท้องฟ้าเริ่มสาง เจียงเสี่ยวก็ลุกจากที่นอน

ถึงเวลาไปพบกับโรงเรียนมัธยมปลายเจียงปินหมายเลข 1 ตอนตีสี่แล้ว!

มาดูกันว่าจะมีสัตว์ประหลาดตัวไหนที่มีวินัยในตัวเองและทำงานหนักเหมือนกับเขา

สิ่งที่เจียงเสี่ยวไม่คาดคิดจริงๆก็คือ มีสัตว์ประหลาดสี่ตัวรอเขาอยู่จริงๆ…

.

.

.

27/07/2565 1/1 วันนี้มีตอนเดียวจ้า ไปหาหมอ อาทิตย์หน้า วัน 1 สิงหาคม จะลงนิยายแบบเดิม วันละตอน หยุดวันอาทิตย์ มีคนเอาอาหารแมวมาเซ่นจ้า บอกว่าหยุดไป 3-4 วัน มันลงแดง ลงทุกวันแบบลงบ้างหยุดบ้างเหมือนเดิมดีกว่า ผู้แปลใจง่ายเลยยอมตามนั้น เจอกันใหม่วันที่ 1 สิงหาคมนะจ๊ะ

.