บทที่ 38 ทรัพย์สินของคนตาย

บทที่ 38 ทรัพย์สินของคนตาย

หานเจียงเสวี่ยนอนฟังเสียงฝีเท้า ‘ตึงตึง’ และปล่อยให้เกล็ดหิมะตกลงมาบนใบหน้า

แว่นตาทำงานได้ดีมาก มันทำให้เธอยังคงมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

เสียงคำรามหนึ่งดึงดูดความสนใจของหานเจียงเสวี่ย

มันดังมาจากทางด้านหลัง นั่นคือเสียงสั่งการที่คุ้นเคย มันคือเสียงของแม่มดผีขาวที่หายาก

มีเพียงสมรรถภาพทางร่างกายอย่างเดียวเท่านั้นที่แม่มดผีขาวด้อยกว่าผีขาวที่พุ่งไปข้างหน้ามาก

ดังนั้นแม่มดผีขาวจึงอยู่ในแนวหลัง

เมื่อกองทัพผีขาวผ่านเส้นเขตแดน หานเจียงเสวี่ยก็ค่อยๆเหยียดฝ่ามือออก สร้างโลงศพขึ้นทางด้านซ้ายของร่างกาย

ทักษะดาวคุณภาพทอง : พื้นที่มิติ ทลายท้องฟ้า!

หลังจากเตรียมการเสร็จ หานเจียงเสวี่ย ยังคงนอนรอคอยอยู่ในหิมะอย่างสงบ เพื่อรอการมาถึงของตัวเอก

หรือมากกว่า… การมาถึงของตัวเอก

ไม่น่าแปลกใจที่อีก 10 วินาทีต่อมา ตัวเอกที่ถูกล้อมไว้ด้วยผีขาวหลายตัวจะปรากฏตัวขึ้น

แม้พวกมันจะวิ่งเร็วมาก แต่เนื่องจากความเร็วที่จำกัดของแม่มดผีขาว ทำให้เหล่าบอดี้การ์ดผีขาวหลายตัวไม่สามารถวิ่งได้

“ผีขาว 6 แม่มดผีขาว 2” หานเจียงเสวี่ยกระซิบ “เซี่ยหยาน เธอพร้อมไหม เสี่ยวผี ขอลูกปัดดาวให้ฉันหน่อย”

“โอ้” เจียงเสี่ยวรีบหยิบลูกปัดดาว 2 เม็ดจากกระเป๋าโยนไปให้หานเจียงเสวี่ยและเซี่ยหยานตามลำดับ

ทั้งสองคนดูดซับลูกปัดดาวอย่างไม่ลังเล แสงดาวหมุนวนรอบๆตัวของพวกเธอ และหลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย

หานเจียงเสวี่ยลุกขึ้นคุกเข่าเหยียดมือออกและตะโกนว่า “มานี่”

ในระหว่างการต่อสู้หานเจียงเสวี่ยจะเงียบมาก แต่ที่ตะโกนเสียงดังแบบนี้ มันเป็นการให้สัญญาณต่อเซี่ยหยาน

เซี่ยหยานเข้าใจโดยปริยายอย่างไม่ต้องพูดอะไร เมื่อเห็นแม่มดผีขาวทั้งสองตัวถูกพัดพาเข้ามา และเห็นผีขาวกำลังตกตะลึง เธอก็เหวี่ยงดาบยักษ์ออกไปทันที

จากหน้าไปหลัง

จากบนลงล่าง!

ใบมีดขนาดใหญ่วาดออกเป็นวงกลมเกือบ 360 องศา เส้นโค้งสีแดงของใบมีดแยกหิมะและต้นไม้ไปตลอดทาง เผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ พุ่งเข้าหาผีขาวทั้งหกตัว

“ซือ…ซือซือ…”

“โฮ่ว!” แม่มดผีขาวทั้งสองตัวไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จากการวิเคราะห์เชิงทฤษฎี น่าจะเป็นตัวผู้กับตัวเมีย แม่มดผีขาวตัวเมียน่าจะเพิ่งออกลูกมาไม่ใช่เหรอ?

ร่างกายนี้แข็งแกร่งกว่ามนุษย์มากจริงๆ สามารถวิ่งข้ามเขตแดนออกมาได้ตั้ง 5 กิโลเมตรหลังจากออกลูก…

“เสี่ยวผี!” หานเจียงเสวี่ยกรีดร้อง เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวผีวิ่งออกไป

“ผมอยู่ที่นี่ ผมจะช่วยดึงดูดความสนใจให้” เสียงของเจียงเสี่ยวดังมาจากข้างต้นไม้ใหญ่โดยไม่คาดคิด

หานเจียงเสวี่ยตกตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นเธอก็จำได้ว่า ทักษะดาวของเจียงเสี่ยวผีเป็นแบบ 1 ช่องดาว 2 ทักษะ ซึ่งมีทักษะ ‘เหยื่อล่อ’ อยู่ด้วย

อย่างไรก็ตาม ภาพลวงตานี้เหมือนจริงเกินไป โดยเฉพาะภายใต้ท้องฟ้าที่สลัวแบบนี้ มันเพียงพอที่จะทำให้สับสนว่าเป็นของจริง

แสงสีเงินในมือของหานเจียงเสวี่ยสั่นไหว เธอกระตุ้นและปรับมุมสายลมป่าเถื่อนอย่างต่อเนื่อง

พายุทอร์นาโดหิมะม้วนตัวขึ้น เนื่องจากภูมิประเทศพิเศษทำให้มันดูเหมือนจะสร้างความเสียหายได้เล็กน้อย ภาพลวงตาของแม่มดผีขาวหลายตัวที่ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ ถูกพัดหายไปทันที

ด้วยการกระทำก่อนหน้าของเจียงเสี่ยวผี ทำให้หานเจียงเสวี่ยรู้ว่าแม่มดผีขาวกำลังสิ้นหวัง และใช้ทักษะ ‘เหยื่อล่อ’ เพื่อพยายามหลบหนี

แต่อยู่ท่ามกลางพายุทอร์นาโดหิมะ จะหลบหนีได้ง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร?

แม้แต่เสียงคำรามสั่งการของพวกมันก็ยังจมอยู่ภายใต้กระแสลมหิมะหมุน หานเจียงเสวี่ยได้ตัดสิทธิ์พวกมันจากการออกคำสั่ง

ในเวลานี้ ผีขาวสองตัวได้ฆ่าภาพลวงตาของเจียงเสี่ยวไปแล้ว และเมื่อสัมผัสกับร่างที่แตกสลายผีขาวทั้งสองก็โกรธ ดวงตาของพวกมันแดงก่ำจนเกือบหยดเป็นเลือด

ส่วนเซี่ยหยานก็กำลังเผชิญหน้ากับผีขาวสองตัวอยู่ในเวลานี้ แต่เนื่องจากภูมิประเทศ จึงมีเพียงผีขาวตัวเดียวเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่วนอีกตัวยังวนอยู่รอบต้นไม้อย่างคล่องแคล่วราวกับบิน ผีขาวอีกสองตัวที่เหลือก็เป็นเช่นเดียวกับภูติผีที่เกาะติดไล่ตามมาในทิศทางของพายุทอร์นาโดหิมะ

“ซือ!” ในที่สุดแม่มดผีขาวก็โผล่ออกมาจากพายุทอร์นาโดหิมะ พอเห็นร่างมนุษย์อยู่ใกล้ๆ มันก็ใช้กรงเล็บอันแหลมคมแทงเข้าใส่หานเจียงเสวี่ยอย่างดุเดือด ไปตามกระแสลมหิมะที่หมุนอย่างรุนแรง

ชะแวบ!

แรงขับเคลื่อนนั้นยอดเยี่ยม การรุกก็รวดเร็ว แต่ไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด

แม่มดผีขาวสองตัวหายตัวไปต่อหน้าต่อตาหานเจียงเสวี่ย พวกมันพุ่งเข้าไปในระลอกคลื่นพื้นที่มิติตรงหน้าของเธอ และกระโดดลงไปโลงศพพื้นที่มิติ

แล้วหานเจียงเสวี่ยก็ส่งร่างตัวเองกับเจียงเสี่ยวบินขึ้นไปบนท้องฟ้า และตะโกนไปในป่าหิมะว่า “ไป”

เซี่ยหยานลากดาบยักษ์เดินไปข้างหน้า ข้อศอกของเธอเต็มไปด้วยแสงสีน้ำเงิน เธอสับศอกเบาๆ กระแทกผีขาวที่อยู่ข้างหน้าเธอสองก้าว แล้วพลิกข้อมือที่กำดาบยักษ์ และยกขึ้น

แสงเย็นวาบพาดผ่าน หนึ่งดาบสองชีวิต!

“อา…” จู่ๆ แสงสีขาวก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า แล้วเซี่ยหยานก็ส่งเสียงครางสบายหูออกมา เธอเอียงศีรษะไปทางด้านข้างเล็กน้อย ผมดัดสั้นสีน้ำตาลแดงปลิวไสวไปตามสายลม ดูสวยงามและดุร้าย

ทันใดนั้นใบหน้าที่เย็นยะเยียบของหานเจียงเสวี่ยก็ปรากฏขึ้นในความคิด เซี่ยหยานได้สติขึ้นมาทันที เธอรีบนำดาบยักษ์ขึ้นหลัง รีบหันหลังและวิ่งหนีไปโดยไม่สนใจลูกปัดดาวใดๆ

“ยาฮู้” เซี่ยหยานวิ่งหนีไปนานกว่า 3 นาที ก่อนที่สายลมกระโชกแรงจะพัดเธอจากด้านหลัง ผลักเธอไปข้างหน้าหลายสิบเมตร

ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยหยานเจอแบบนี้ เธอคงหัวคะมำหน้าทิ่มพื้นไปแล้ว

แต่นี่เป็นความร่วมมือนับครั้งไม่ถ้วนระหว่างเธอกับหานเจียงเสวี่ย เมื่อถูกกระแสลมผลักไปด้านหน้า เพื่อทำให้ร่างกายมั่นคง เธอรีบดึงดาบยักษ์ที่หลังออก แล้วถือไว้ข้างตัว หลังจากที่ร่างถึงพื้น เธอก็ล้มตัวลงกับพื้นและกลิ้งไปตามกระแส ทำการเคลื่อนไหวคล้ายกับท่าปลากระโจน

หลังจากผ่อนถ่ายแรง เซี่ยหยานก็เก็บดาบยักษ์ขึ้นหลังและเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของผีขาวที่อยู่ด้านหลังก็ยิ่งไกลขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าพวกมันถูกซัดจนปลิวไปด้วยสายลมป่าเถื่อน

ด้วยวิธีนี้ ทั้งสามคนจึงค่อยๆ ถอยห่างจากผีขาวที่กำลังไล่ตามมา

ในขณะนี้เจียงเสี่ยวซึ่งอยู่ข้างกายหานเจียงเสวี่ยรู้สึกชื่นชมพี่สาวตัวน้อยผู้เย็นชาของเขาสุดหัวใจ

เธอไม่เพียงขโมยมาได้สองร่าง แต่ยังสามารถหนีพวกมันออกมาได้ด้วย

เจียงเสี่ยวแทบจะพิมพ์ 666 ให้

(666 – หมายถึง สุดยอด โคตรเจ๋ง เก่งสุดๆๆ )

เจียงเสี่ยวรู้สึกเสมอว่าความทะเยอทะยานของเขาสูงส่งและแข็งแกร่งมาก แต่ในขณะนี้ เจียงเสี่ยวเต็มใจจะเกิดเป็นปลาเค็ม เพื่อพิมพ์คลื่น 666 ให้หานเจียงเสวี่ย

(ปลาเค็ม – หมายถึง หมายถึง คนไร้ความสามารถ, ขี้แพ้)

ชุดคำสั่งของหานเจียงเสวี่ยเพิ่งอธิบายอย่างสมบูรณ์แบบว่า ‘ปัญญา’ และ ‘ความสงบ’ หมายถึงอะไร และทำให้เจียงเสี่ยวเห็นว่าคุณภาพทางจิตใจแบบใดที่ผู้บัญชาการที่แท้จริงควรมี

ไท่ซานถล่มหน้าก็ไม่เปลี่ยนสี กวางปรากฏด้านซ้ายก็ไม่กระพริบตา

โดยผ่าน ‘ลูกแม่มดผีขาว’ หานเจียงเสวี่ยวิเคราะห์คนโลภและกลุ่มกองทัพผีขาวซึ่งถูกดึงความเกลียดชังไปจนถึงจุดสูงสุด

ขณะเผชิญหน้ากับกองทหารนับพัน เธอไม่เลือกให้ทีมหลบหนีโดยเร็วที่สุด แต่กลับให้ทั้งสามคนซ่อนตัวอยู่ตรงที่เกิดเหตุ แถมยังออกคำสั่งว่า “แม้ถูกเหยียบก็ต้องทนให้ได้”

นี่คือการเดิมพันงั้นหรือ? ถูกต้อง แต่ที่มากกว่านั้นก็คือข้อสรุปที่ได้จากการวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล

ด้วยลักษณะสายพันธุ์ของแม่มดผีขาว หานเจียงเสวี่ยอาศัยการผสมผสานของทักษะดาว ล่าแม่มดผีขาวสองตัวอย่างชำนาญและไม่มีการนองเลือด

โดยอาศัยความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของเซี่ยหยาน และทักษะดาวสายลมป่าเถื่อน ฆ่าผีขาวจำนวนน้อยที่ไล่ตามมา ไม่โลภต่อลูกปัดดาว เคลื่อนย้ายทีมออกมาอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่กองทัพผีขาวจะทันได้ตอบโต้ เธอก็จัดการเรื่องทั้งหมดนี้อย่างชัดเจน

เจียงเสี่ยวรู้แจ้งจริงๆ

เมื่อเทียบกับหานเจียงเสวี่ยแล้ว เจียงเสี่ยวแย่กว่ามาก ไม่ว่าจะเป็นโลกแบบไหน คนกลุ่มเล็กๆที่ยืนอยู่บนจุดสุดยอดนั้น จะเป็นคนที่ฉลาดและกล้าหาญอยู่เสมอ

หานเจียงเสวี่ยดูเหมือนจะรู้สึกถึงการจ้องมองที่แผดเผาของเจียงเสี่ยว เธอหันหน้ามาถามขณะยังวิ่งว่า “หนาวเหรอ?”

เจียงเสี่ยวพยายามแสดงความกล้าหาญมากขึ้น แต่ร่างกายของเขากลับซื่อสัตย์มากกว่า

หนาว!

จะไม่หนาวได้อย่างไร?

“ใช้พลังดาว อย่ากลัวการสิ้นเปลืองลูกปัดดาว เราอาจต้องเจอกับการต่อสู้ในเวลาอันสั้น” หานเจียงเสวี่ยกล่าว และเส้นทางการวิ่งก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย

การต่อสู้?

ก็กำจัดผู้ไล่ตามมาด้านหลังไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

มีอะไรให้สู้อีก?

“เสี่ยวผี ขอลูกปัดดาว 2 เม็ด แล้วให้พรพวกเราด้วย” สมรรถภาพทางร่างกายของเซี่ยหยานแข็งแกร่งกว่าเจียงเสี่ยวมาก และความเร็วของเธอก็เร็วกว่าเจียงเสี่ยว ดังนั้นเธอจึงตามมาทันอย่างรวดเร็ว

“เราจะไม่พักกันหน่อยเหรอ?” เจียงเซี่ยถามขณะให้พรพวกเธอ เพื่อฟื้นฟูพลังชีวิตและทำให้ร่างกายของทุกคนอบอุ่น

“จากทิศทางนี้ นายไม่เห็นหรือว่า พี่สาวของนายต้องการทำอะไร?” เซี่ยหยานยิ้ม ดวงตาของเธอแสดงความตื่นเต้น “พี่สาวของนายกำลังจะไปทำเงิน”

ทำเงิน?

โอ้ ใช่แล้ว ผู้ตื่นชายคนนั้นไม่สามารถเข้าไปในป่าหิมะในเส้นทางตะวันออกเฉียงใต้ได้เพียงลำพัง เขาต้องพาเพื่อนร่วมทีมมาด้วย และเพื่อนร่วมทีมของเขาก็น่าจะตายไปแล้ว

หานเจียงเสวี่ยกำลังจะ…

ฉกทรัพย์คนตาย?