บทที่ 34 เซี่ยฮัสกี้

บทที่ 34 เซี่ยฮัสกี้

ที่ตั้ง : พื้นที่ต่างมิติ ทุ่งหิมะ เส้นทางตะวันออกเฉียงใต้

เส้นทางตะวันออกเฉียงใต้ เป็นเส้นทางที่ผู้ตื่นสำรวจน้อยที่สุด มันจึงเต็มไปด้วยอันตรายและโอกาส

คราวที่แล้ว หานเจียงเสวี่ยนำเจียงเสี่ยวผีมาเปิดหูเปิดตา โดยมีเป้าหมายให้เจียงเสี่ยวผีลองถูกผีขาวโจมตีดูบ้าง เพื่อให้เจียงเสี่ยวผีผู้โอหังรู้สึกกลัวต่อโลกมากขึ้น ดังนั้นทีมสี่คนจึงเลือกใช้เส้นทางตะวันตกเฉียงเหนือ

แม้ว่าจะได้พบแม่มดผีขาวและผีขาวจำนวนมากบนเส้นทาง แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ไม่เลว

แต่คราวนี้ทั้งสามคนเลือกเส้นทางตะวันออกเฉียงใต้

เส้นทางนี้มีป่าหิมะหนาแน่น ยากที่จะเห็นทุ่งหิมะกว้างใหญ่ไพศาล แน่นอนว่า ที่นี่คือสวรรค์ของผีขาว

ตอนนี้ ในป่าหิมะ หานเจียงเสวี่ยกำลังยืนมองเจียงเสี่ยวผีด้วยความประหลาดใจ หมัดของเด็กหนุ่มที่ส่องประกายแสงสีน้ำเงิน สามารถทุบผีขาวไปนอนกองกับพื้นได้ภายในหมัดเดียว!

อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวผีก็ได้รับความลำบาก เพราะเขาไม่มีพลังพอที่จะสังหารมัน ดังนั้นเขาจึงต้องชกต่อไปด้วยเอฟเฟกต์ ‘กระแทก’ ที่เป็นเอกลักษณ์ของชิงหมาง ทำให้ครึ่งบนของผีขาวที่แข็งแกร่งถูกทุบลงกับพื้นโดยตรง ทำให้ร่างกายของมันมีลักษณะ ‘โก้งโค้ง’ คว่ำหน้าลงกับพื้น

“ปัญหาของเขาเปิดเผยชัดเจน ทักษะดาวมีพลังไม่พอสร้างความเสียหายให้กับศัตรู” หานเจียงเสวี่ยพูด

เซี่ยหยานที่อยู่ข้างๆพยักหน้า ทั้งสองคนเป็นเหมือนผู้ชมและโค้ช พวกเธอยืนอยู่นอกวงการต่อสู้ เฝ้าดูเจียงเสี่ยวผีต่อสู้กับผีขาวอย่างตั้งใจ

“ทักษะการใช้มีดสั้นของเธอดีกว่าฉันหลายร้อยเท่า เธอสามารถสอนเขาได้ไหม?” หานเจียงเสวี่ยรู้สึกหดหู่อยู่ชั่วครู่ และเอ่ยปากขึ้นอย่างลังเล

“ไม่มีปัญหา ขอแค่เธอจูบฉัน” ทหารหญิงหันไปมองนักสกีสาวที่อยู่ข้างๆ และฉวยโอกาส เริ่มเล่นเป็นอันธพาลหัวไม้

หานเจียงเสวี่ยไม่ตอบ เพียงเหลือบมองเซี่ยหยานอย่างเย็นชา

“ถูกต้องที่มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่ไม่เท่าเทียม” เซี่ยหยานยิ้ม เธอหันมามองด้วยดวงตาสวยงามและพูดว่า “ถ้าเธอจูบฉัน ฉันจะสอนวิชาดาบให้เขา ทักษะการใช้มีดสั้นของฉันหละหลวมมาก แต่ดาบต่างกัน นี่เป็นสิ่งที่ฉันฝึกฝนมาหลายปี”

หานเจียงเสวี่ยประหลาดใจเล็กน้อย นี่เธออยากสอนทักษะดาบให้เขาจริงๆเหรอ?

คำขอครั้งล่าสุดของเจียงเสี่ยวผีได้ทิ้งเมล็ดพันธุ์ไว้ในใจของเซี่ยหยานงั้นหรือ?

“ฉันอยากให้เขาแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ ฉันต้องการให้เขาเข้าร่วมทีมของเรา” เซี่ยหยานตอบข้อสงสัยในใจของหานเจียงเสวี่ยทันที “อาวุธของฉันถือว่าเป็นอาวุธหนัก ใช้ได้ทั้งเชิงรับและเชิงรุก แม้เขาจะเรียนได้ไม่เก่ง แต่ก็ใช้ระวังหลังได้เหมือนกัน เพราะท้ายที่สุดแล้ว ตำแหน่งในอนาคตของเขาก็คือผู้สนับสนุนทางการแพทย์”

หานเจียงเสวี่ยพูดเบาๆ “ในเมื่อเธอคิดแบบนี้ งั้นก็ไปสอนเขาสิ”

“แต่ฉันไร้ยางอายมาก ต้องมีคนขอร้องฉัน” เซี่ยหยานจับไหล่ของหานเจียงเสวี่ย แล้วแสร้งถอนหายใจ และพูดว่า “ไม่งั้นฉันจะไม่สนใจเจียงเสี่ยวผีอีกแล้ว…”

หานเจียงเสวี่ยมองหน้าเซี่ยหยาน

แม้ว่าเซี่ยหยานจะไม่สามารถมองเห็นดวงตาของหานเจียงเสวี่ยที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตาสกี แต่เธอเห็นริมฝีปากบางที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ในเวลานี้จู่ๆการหายใจของเซี่ยหยานก็เร็วขึ้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น

หานเจียงเสวี่ยไม่ได้ปฏิเสธเธอ และไม่ได้ผลักเธอออกไป

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ปานนี้เธอคงถูกเตะไปแล้ว!

ภายในใจของเซี่ยหยานเกิดจินตนาการที่ไม่สมจริงขึ้น เธอหลับตาลงและแหงนหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตาสกีของหานเจียงเสวี่ยยังคงมองดูผู้หญิงตรงหน้าอย่างเย็นชา เธออดยกมือเย็นๆขึ้นไปกดที่ริมฝีปากของเซี่ยหยานอย่างอ่อนโยนไม่ได้

“ว้าว!” เซี่ยหยานร้องตะโกนอย่างมีความสุข ราวกับสมองของเธอพังทลายไปหมดแล้ว เธอลืมตาขึ้นมองดูโลกที่สวยงาม และทั้งวิ่งทั้งกระโดดไปหาเจียงเสี่ยวผี ราวกับไซบีเรียนฮัสกี้ที่วิ่งลิ้นห้อยและกลิ้งไปมาเล่นหิมะ

หานเจียงเสวี่ยมองเซี่ยหยานที่ทั้งวิ่งทั้งกระโดดอย่างตื่นเต้นด้วยความสงสาร และส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ เธอร้องตะโกนไล่หลังไปว่า “ลืมดาบซะ สภาพแวดล้อมที่นี่ไม่เหมาะสำหรับการฝึก เธอควรสอนการใช้มีดสั้นให้เขา”

“ดังประสงค์องค์หญิงของข้า อัศวินของท่านจะทำตามคำสั่ง” เซี่ยหยานอารมณ์ดีและตอบสนองอย่างมีความสุข

“ทั้งหนังเหนียวทั้งดื้อด้านจริงๆ” เวลานี้เจียงเสี่ยวกำลังขี่ผีขาว และต่อยหลังมันด้วยกำปั้นอยู่ เขาไม่มีนิสัยชอบพกมีดสั้น และเวลานี้เขาก็ไม่สามารถปล่อยผีขาวให้รอ แล้วไปหยิบที่สั้นที่กระเป๋าเป้ทหารได้เช่นกัน

ดังนั้นจึงเกิดฉากที่ค่อนข้างอับจนเช่นนี้ขึ้น เพราะไม่ว่ามันจะแข็งแกร่งขนาดไหน และไม่ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะอ่อนแอขนาดไหน การชกไปที่ด้านหลังศีรษะโดยตรงก็ต้องสร้างความเสียหายให้กับมันได้บ้างล่ะ?

“หลบไป หลบไป!” เสียงตื่นเต้นของเซี่ยหยานดังมาจากทางด้านหลัง

เจียงเสี่ยวตกใจรีบเอนหลังหลบใบมีดแหลมคมขนาดยักษ์ที่ตกลงมาจากท้องฟ้า เจาะทะลวงหัวผีขาวลึกลงไปที่พื้น

เซี่ยหยานถูกล้อมรอบด้วยกระแสลมและหิมะ ราวกับพระเจ้าเสด็จลงมา คลื่นลมปั่นป่วนได้พัดเจียงเสี่ยวจนกระเด็นไปด้านหลัง

โชคดีที่มีหิมะตกหนาที่นี่ ดังนั้นแม้ว่าเจียงเสี่ยวจะกลิ้งไปบนพื้นนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่ได้เจ็บมาก

“น้องชาย นายอยากเรียนรู้เคล็ดลับนี้ไหม?” เซี่ยหยานจับด้ามดาบที่ปักลงบนพื้นด้วยสองมือ และหันใบหน้าหาญกล้าด้านข้างไปทางเจียงเสี่ยวผี

“หาเรือไม่พบเรอะ?” เจียงเสี่ยวสบถโดยไม่รู้ตัว

“อะไรนะ?” เซี่ยหยานดึงดาบยักษ์ออกมาช้าๆ แบกไว้บนไหล่ และหันไปมองเจียงเสี่ยวผี

เจียงเสี่ยว “ไม่ ไม่มีอะไร…”

“ชิงหมางของนายสามารถใช้กับดาบเล่มนี้ได้ มันกว้างพอและหนักพอ ถ้านายใช้มันได้ดี มันจะช่วยเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ของนาย” เซี่ยหยานค่อยๆเล็งดาบยักษ์ไปที่เจียงเสี่ยวผี

เจียงเสี่ยวขมวดคิ้ว และลุกขึ้น เขาหันไปมองหานเจียงเสวี่ย เขายังจำคำแนะนำของเธอได้ว่า การเรียนรู้ทักษะของคนอื่นนั้น เป็นเรื่องที่เคร่งเครียดจริงจังมาก

หานเจียงเสวี่ยพยักหน้าเบาๆ ให้เขา

เจียงเสี่ยวตกตะลึง เขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เซี่ยหยานคึกอะไรขึ้นมา

“หลังจากกลับไป ฉันจะฝึกให้นาย ตอนนี้เอามีดสั้นของนายออกมาก่อน” ดูเหมือนเซี่ยหยานจะได้รับการกระตุ้น ในเวลานี้ใบหน้าหาญกล้าของเธอดูเหมือนจะเปล่งประกายมากขึ้น เธอนำดาบยักษ์แบกไว้ด้านหลัง และใช้มือขวาดึงมีดสั้นออกมา “ฉันจะสอนทักษะการใช้มีดสั้นให้นายก่อน”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวเป็นประกาย สิ่งนี้เชื่อถือได้!

เจียงเสี่ยวรีบวิ่งไปยังกระเป๋าเป้ทหารที่วางอยู่ใกล้ๆหานเจียงเสวี่ย แล้วกระซิบถามหานเจียงเสวี่ยว่า “ทำไมจู่ๆเธอถึงได้ตื่นเต้นนัก?”

“เธอก็เป็นแบบนี้แหล่ะ จู่ๆก็เป็นบ้า ไม่ต้องสนใจหรอก” หานเจียงเสวี่ยชี้ไปยังศพผีขาวและพูดว่า “ไปหาลูกปัดดาว”

“โอ้” แม้จะรู้สึกงง แต่สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้

เจียงเสี่ยวเก็บเกี่ยวลูกปัดดาวผีขาว และดูดซับมันโดยตรง ในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาใช้พลังดาวไปมาก และลูกปัดดาวผีขาวเพียงเม็ดเดียวก็ไม่สามารถชดเชยได้ทั้งหมด

ตอนนี้เขาหยุดพักเพื่อรวบรวมพลังดาวไม่ได้ จึงต้องเติมพลังดาวด้วยวิธีนี้เท่านั้น

หากต้องการดูดซับพลังดาวอย่างจริงจัง ก็จำเป็นต้องหาสถานที่ปลอดภัยที่เงียบสงบ และยิ่งเงียบมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น

หลังจากดูดซับลูกปัดดาวผีขาว ทักษะดาว ‘ชิงหมาง’ และ ‘ความอดทน’ ของเจียงเสี่ยวก็ยังไม่ได้ปรับปรุงเลเวลขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ชิงหมาง คุณภาพเงิน Lv.1 (6/10)

ความอดทน คุณภาพเงิน Lv.1 (6/10)

ตอนนี้ลูกปัดดาวทั้งหมดที่เขามีหมดสต็อกแล้ว จากการดูดซับลูกปัดดาวอย่างต่อเนื่องหลังการต่อสู้

ชิงหมางและความอดทน เจียงเสี่ยวไม่ได้กังวลกับคุณภาพของสองทักษะดาวนี้ ในฐานะที่เป็นลูกปัดดาวพื้นฐานที่สุดในเป่ยเจียง และมีราคาแค่ 500~800 หยวน พวกมันจึงเป็นสินค้าที่มีอยู่ในสต๊อกเสมอ!

ตราบเท่าที่มีเงินก็สามารถอัพเกรดเป็นคุณภาพทอง คุณภาพแพลตตินัม หรือแม้แต่คุณภาพเพชรก็ทำได้!

ปัญหาคือเจียงเสี่ยวไม่มีเงิน

อืม…

ปัญหาคือเจียงเสี่ยวไม่กล้าอัพเกรดตอนนี้ หากมันกลายเป็นคุณภาพทอง เกรงว่าด้วยพลังดาวที่เบาบาง เขาคงไม่สามารถชกออกไปได้แม้แต่หมัดเดียว

อีกอย่างชิงหมางคุณภาพทอง หรือคุณภาพที่สูงกว่านั้นสะดุดตาเกินไป และความแข็งแกร่งของเจียงเสี่ยวในเวลานี้ก็ไม่เพียงพอที่จะให้มีทักษะดาวที่น่าตกใจเช่นนี้ได้ เพราะมันจะสร้างปัญหาให้มากเกินไป

อย่างไรก็ตามต้องบอกว่าลูกปัดดาวผีขาวระดับต่ำสุดนี้เหมาะสำหรับคนอย่างเจียงเสี่ยวที่สามารถอัพเกรดคุณภาพทักษะดาวได้เป็นที่สุด

ไม่เพียงทักษะดาว ‘ชิงหมาง’ เท่านั้น แต่ทักษะดาว ‘ความอดทน’ ก็ยังทรงพลังอย่างมาก เนื่องจากมันได้เพิ่มความสามารถการป้องกันให้เจียงเสี่ยว

แม้ว่าจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ปรากฏชัด แต่ในระหว่างการต่อสู้ เจียงเสี่ยวรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า หมัดและกรงเล็บของผีขาวที่ตกลงมาบนร่างของเขา ความเสียหายและความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นน้อยลง

ไม่รู้ว่าหลังจากทักษะดาวนี้ได้รับการอัพเกรดไปจนถึงคุณภาพสูงสุด เป็นไปได้ไหมว่ามันจะทำให้เจียงเสี่ยวเป็นอมตะ

หลังจากฝันถึงอนาคต เจียงเสี่ยวก็รีบวิ่งตามฮัสกี้ที่อยู่ตรงหน้าไปอย่างรวดเร็ว … เอ่อ รีบวิ่งตามเซี่ยหยานไปอย่างรวดเร็ว