บทที่ 29 ฉันแปลกๆ 🌟

บทที่ 29 ฉันแปลกๆ

.

ฉันตัวสั่น

ตัวตนของฉันบนหน้าจอ มันแปลก แปลกมาก!

โดยเฉพาะรอยยิ้มแบบนั้น มันมีบางอย่างที่น่ากลัวอย่างอธิบายไม่ได้ ราวกับว่า ‘ฉัน’ คาดหวังว่าฉันจะมาตรวจสอบกล้องวงจรปิดนี้!

“นาย… นายมันบ้า… ยิ้มแปลกๆให้กล้อง แล้วยังยิ้มได้น่ากลัวมากด้วย!” เฉิงเซียวหยานมองฉันแล้วบ่น

ฉันขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า “ไม่ ตอนนั้นมันไม่ใช่แบบนี้…”

“อ่า นายหมายความว่าไง?”

“ตอนนั้นปฏิกิริยาแรกของผมคือตื่นตระหนก ผมฉีกกฎห้ามนอนบนทางเดิน… ผมตื่นตระหนกมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะไปยิ้มเยาะต่อหน้ากล้อง!”

ฉันจ้องมอง ‘ฉัน’ ในจอภาพ แล้วพูดออกมาทีละคำ “และท่าทางแบบนี้ผมไม่คุ้นเลย ตามปกติ ไม่ว่าผมจะมีความสุข ทุกข์ หรือเศร้าแค่ไหน ก็ไม่เคยแสดงออกแบบนี้!”

“ได้ยินนายพูดแบบนี้ ฉันก็รู้สึกว่าคนๆนี้ดูไม่เหมือนนายเลย ฉันคิดว่านี่ไม่น่าจะใช่นาย” เฉิงเซียวหยาน พยักหน้าและพูดขึ้น

ในขณะที่กำลังพูดคุย ‘ฉัน’ ในจอมอนิเตอร์ก็หันกลับ และเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามทางขวา

“ที่นั่นมีอะไร?” เฉิงเซียวหยานถามอย่างสงสัย

ฉันไม่พูดอะไร และมองดู ‘ฉัน’ ในภาพเดินไปในทิศทางหนึ่งทีละก้าว และความอึดอัดในใจก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

บนหน้าจอ ‘ฉัน’ เดินอย่างแข็งทื่อไปที่ห้องน้ำและยืนมึนงงอยู่สักพัก แล้วจู่ๆ ก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ

เห็นฉากนี้ฉันแทบจะหยุดหายใจ!

ฉันเข้าไปในห้องน้ำจริงๆ! ! ?

เฉิงเซียวหยานปิดปากของเธอ แล้วพูดด้วยความประหลาดใจ

“จื่อหยง ในบรรดาข้อห้ามทั้งสี่ ดูเหมือนจะมีข้อห้าม ห้ามเข้าห้องน้ำหลังตีสองใช่ไหม? แล้วนายยัง…”

“ผมไม่รู้ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง!”

ฉันดึงผมตัวเองด้วยความรู้สึกทั้งกลัว ทั้งหงุดหงิด

“ความทรงจำนี้ ผมจำไม่ได้เลย… และ เนื่องจากเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นครั้งก่อน ตราบใดที่ถึงตีสอง ต่อให้ผมจะต้องปัสสาวะใส่ขวด แต่ผมจะไม่ไปเข้าห้องน้ำเด็ดขาด!”

“ปัสสาวะใส่ขวด?” เฉิงเซียวหยาน มองฉันแปลกๆ

ฉันไม่มีเวลาอธิบายเรื่องนี้ให้เธอฟัง และจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์ต่อไป

ตั้งแต่ ‘ฉัน’ เดินเข้าไปในห้องน้ำ ‘ฉัน’ ก็ไม่ได้ออกมา และอยู่ในนั้นประมาณ 7-8 นาที

เฉิงเซียวหยานถามอย่างติดตลกว่า ฉันไปกระโดดลงหลุมส้วมหรือเปล่า?

ทันทีที่เธอพูดจบ ‘ฉัน’ ก็เดินออกจากห้องน้ำ

ใบหน้าของ ‘ฉัน’ ไร้ความรู้สึกและไร้ชีวิตชีวา ดวงตาหมองคล้ำเหมือนหุ่นเชิด

หลังจากที่ ‘ฉัน’ เดินออกจากห้องน้ำ ‘ฉัน’ก็เดินไปที่มุมบันได

ฉันคิดว่า ‘ฉัน’ จะขึ้นบันได แต่คิดไม่ถึงว่า ‘ฉัน’ แค่เงยหน้าขึ้นมองบันไดชั้นบนสุดอยู่สักพัก แล้วหันกลับมาที่ประตูวอร์ด 105 อีกครั้ง

บนหน้าจอ ‘ฉัน’ กำลังหันหน้าไปทางประตูวอร์ด 105 ยืนนิ่งราวกับกำลังคิดถึงอดีตของตัวเองด้วยสีหน้าหมองคล้ำ และพูดอะไรบางอย่าง อย่างรวดเร็ว

น่าเสียดาย ที่กล้องวงจรปิดนี้เก่าเกินไป และไม่ได้ยินเสียง

“เอ๋ นั่นนายกำลังทำอะไรอยู่?” เฉิงเซียวหยานถามอย่างตกตะลึง

ฉันส่ายศีรษะและยิ้มขมขื่น “ผมไม่รู้ ผมจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ… เซียวหยาน คุณคิดว่าผมกำลังเดินละเมออยู่หรือเปล่า?”

“เดินละเมอเหรอ? อืม ก็เป็นไปได้ แต่… ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่านายถูกครอบงำด้วยสิ่งสกปรก!” เฉิงเซียวหยานจ้องมองฉันอย่างเคร่งขรึมแล้วพูด

โดนครอบงำจากสิ่งสกปรกเหรอ?

หัวใจของฉันเต้นรัว ฉันมอง ‘ฉัน’ บนหน้าจอ และรู้สึกว่ามันเป็นไปได้จริงๆ

คนที่เดินละเมอมักจะหลับตา ซึ่งไม่เหมือน ‘ฉัน’ ที่เบิกตากว้าง ยิ้มเยาะ และพึมพำอะไรบางอย่าง

นี่มันผิดปกติมาก!

เป็นไปได้ไหมว่า… ฉันถูกครอบงำโดยสิ่งสกปรกบางอย่างจริงๆ?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ จู่ๆ หัวใจของฉันก็ดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง ฉันรู้สึกตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ได้

“ดู!”

จู่ๆ เฉิงเซียวหยานก็ชี้ไปที่หน้าจอแล้วอุทาน

ฉันรีบมองดู และเห็น ‘ฉัน’ หมุนตัวช้าๆ ออกจากประตูวอร์ด 105 แล้วเดินไปที่บันได

ฉันคิดว่า ‘ฉัน’ ตอนนี้คงกำลังคิดว่าควรขึ้นไปชั้นบนไหม?

น่าแปลกที่ ‘ฉัน’ ยังไม่ขึ้นไป แต่ยืนอยู่ตรงนั้นสักพักเหมือนครั้งก่อน แล้วกลับมาที่ประตูวอร์ด 105 อีกครั้ง

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด…

‘ฉัน’ แค่ทำแบบเดิมซ้ำๆ เดินไปมาระหว่างวอร์ด 105 กับบันไดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และทำเป็นวงจรที่วนซ้ำไปซ้ำมา

“จริงสิ เมื่อกี้นายบอกฉันไม่ใช่เหรอว่า นายเจอผีสร้างกำแพง?” เฉิงเซียวหยานตบไหล่ฉันและพูดออกมาอย่างตื่นเต้น

“ปฏิกิริยาของนายจากภาพวงจรปิด มันดูเหมือนนายโดยผีสร้างกำแพงเลยใช่ไหม?”

ฉันถึงกับอึ้ง เมื่อถูกเธอเตือนเช่นนี้ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ผู้เฒ่าผู้แก่มักจะบอกว่า แม้จะพูดว่า ผีสร้างกำแพง แต่ความจริงแล้ว ก็แค่เดินเป็นวงกลมอยู่ตรงนั้น และ ‘ฉัน’ ก็เดินวนอยู่ในบริเวณนั้นอย่างชัดเจน

ฉันเร่งภาพในกล้องวงจรปิดไปข้างหน้า

ประมาณตีสาม ‘ฉัน’ ฉันก็หยุดที่ประตูวอร์ด 105 นั่งลงกับพื้น พิงกำแพงแล้วหลับไป

ไม่จำเป็นต้องบอกว่าต่อไปเกิดอะไรขึ้น ไม่นานหลังจากนี้ เฉิงเซียวหยานจะลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ และมาเจอฉันที่ประตู และไม่ว่าเธอจะร้องเรียกฉันยังไง ฉันก็ไม่ยอมตื่น จนกระทั่งประมาณหกโมงเช้า ฉันก็ตื่นขึ้นมาอย่างสบายๆ

หลังจากดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว ความสับสนของฉันก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข แต่กลับยิ่งสับสนมากขึ้น

“จื่อหยง ปรับเวลาเป็นประมาณตีสาม!” จู่ๆ เฉิงเซียวหยานก็พูดขึ้น

“มีอะไรผิดปกติเหรอ?”

“ทำตามที่ฉันบอก”

ฉันไม่เข้าใจว่าเธอต้องการทำอะไร แต่ก็ยังคงปรับเวลาไปเป็นหลังตีสาม

“ถอยกลับไปอีกหน่อย ใช่ ถอยกลับไปอีกหน่อย หยุด!” เฉิงเซียวหยานชี้ไปที่หน้าจอแล้วพูดว่า “ซูมตรงนี้!”

ฉันทำตามคำแนะนำของเธอและขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น

“นี่มัน…”

ดวงตาของฉันเบิกกว้าง จ้องมองไปที่หน้าจอ และตะลึงงันไปอย่างสมบูรณ์

เมื่อภาพบนหน้าจอถูกซูมเข้าไป จะเห็นได้ชัดเจนว่า เมื่อ ‘ฉัน’ มาถึงมุมบันได ก็มีเงาดำๆ ไต่ลงมาตามบันได…