แฮร์รี่พอตเตอร์ : ฉันคือ เจมส์ พอตเตอร์ ตอนที่ 48 ตัวกวน

แฮร์รี่พอตเตอร์ : ฉันคือ เจมส์ พอตเตอร์ ตอนที่ 48 ตัวกวน

วันนั้นเป็นวันที่ดีที่สุดสำหรับเจมส์ ซิเรียส ลูปิน และโดยเฉพาะเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ทุกคน

เป็นเวลาสี่ชั่วโมงเต็ม ที่ 90% ของเด็กผู้ชายสลิธีรินปีหนึ่งมีดอกไม้หลากสีสันงอกบนหัวยาวลงมาถึงเอว

ราบาสแตนโกรธจนควันออกหู เขารู้ว่าเป็นฝีมือเจมส์และพรรคพวก แต่ไม่มีหลักฐาน ในมื้อเช้า เขาเดินดุ่ม ๆ ไปที่โต๊ะอาจารย์เพื่อขอพบดัมเบิลดอร์ แต่ท่านไม่อยู่

แม้แต่มักกอนนากัลยังแอบอมยิ้มขำกับสภาพศีรษะอันวิจิตรพิสดารเหล่านั้น แถมดอกไม้พวกนี้ไม่อันตราย พวกเขาเลยไปนอนห้องพยาบาลแล้วโดดเรียนไม่ได้ จำใจต้องเข้าเรียนทั้งอย่างนั้น

หนึ่งในวิชาที่ต้องเรียนคือปรุงยา ซึ่งเรียนร่วมกับเด็กกริฟฟินดอร์ปีหนึ่ง ความอับอายครั้งนี้ราบาสแตนและเพื่อน ๆ ไม่มีวันลืมลง

ซิเรียสสนุกมากที่ได้เห็นใบหน้าหยิ่งยโสตามปกติของราบาสแตนเต็มไปด้วยสีสันและดอกไม้ เขาจึงไม่พลาดโอกาสที่จะพูดจากวนประสาทใส่เด็กสลิธีรินที่หน้าบูดบึ้งตลอดเช้า

“เฮ้ เลสแตรงจ์!” จู่ ๆ ซิเรียสก็ตะโกนเรียก

ราบาสแตนหันขวับ ผมที่เต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีทำให้หน้าเขาดูพิลึกพิลั่น

“ดอกไม้พวกนั้นเข้ากับหน้าแกดีนะ สงสัยต้องไปดัดผมหน่อยแล้ว!” ซิเรียสเยาะเย้ย

เด็กชายทั้งสี่คนหัวเราะคิกคัก ขณะที่ราบาสแตนเดินกลับไปที่หม้อปรุงยาด้วยความโกรธจัด

เมื่อจบคาบแรก ข่าวลือเรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กผู้ชายสลิธีรินก็แพร่สะพัดไปทั่วปราสาท เจมส์พอใจมากกับผลลัพธ์ของการแกล้งครั้งใหญ่ครั้งแรกที่ฮอกวอตส์

‘ต้องเล่าให้พ่อกับแม่ฟังแล้ว’ เขาคิดพร้อมรอยยิ้ม

. . .

“ไอ้พอตเตอร์กับไอ้แบล็กนั่น! ฉันมั่นใจว่าเป็นพวกมัน!” ราบาสแตนคำรามอย่างเกรี้ยวกราดในระเบียงทางเดินมืด ๆ ของปราสาท เขาต้องทนกับการถูกเด็กรุ่นเดียวกันทั้งกริฟฟินดอร์ล้อเลียนในคาบแรก อีกไม่กี่นาทีเขาต้องไปเรียนอีกวิชา ถึงจะไม่ได้เรียนรวมกับบ้านอื่น แต่พวกผู้หญิงต้องหัวเราะเยาะเขาแน่ ๆ

“เราต้องรู้วิธีที่พวกมันทำ จะได้เอาไปฟ้องให้พวกมันโดนลงโทษ ไม่สิ ให้โดนไล่ออกไปเลย!” ราบาสแตนตะโกนอย่างโมโห ดอกไม้สีชมพูบดบังทัศนวิสัยของเขา

“นายก็เห็นนี่ว่าอาจารย์ไม่สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ ฉันไม่คิดว่ามันร้ายแรงถึงขั้นไล่ออกหรอก” มัลซิเบอร์พูดอย่างรำคาญพลางจามเพราะดอกไม้แหย่จมูก

“ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ต้องโดนลงโทษไม่สิ แค่นั้นยังไม่พอ” ราบาสแตนแสยะยิ้มชั่วร้าย มัลซิเบอร์และเอเวอรี่มองหน้ากันแปลก ๆ เพราะรอยยิ้มนั้นพอมารวมกับหัวดอกไม้แล้ว มันดูน่าเกลียดน่ากลัวพิลึก

. . .

“วันนี้มันสุดยอดไปเลย!” ซิเรียสทิ้งตัวลงบนโซฟา เสียงแหบแห้งจากการหัวเราะและล้อเลียนเด็กสลิธีรินมาทั้งวัน

กลุ่มเพื่อนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ที่ว่างเปล่า เพราะดึกมากแล้ว

“ฉันสงสัยจังว่าราบาสแตนจะลาออกจากฮอกวอตส์ไหม?” เจมส์พูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ขณะอ่านนิตยสารควิดดิชรายสัปดาห์บนพื้น

“เราควรระวังตัวไว้ ใครจะรู้ว่าหมอนั่นจะทำอะไรเพื่อแก้แค้น” ลูปินเตือน ขณะปั่นการบ้านดึกดื่น

“ช-ใช่นะ พวกนั้นต้องอยากแก้แค้นแน่!” ปีเตอร์ตัวสั่น คิดในใจว่าจะไม่ยอมแยกจากกลุ่มเวลาเดินไปตามทางเดินมืด ๆ ของปราสาทเด็ดขาด

“พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าเป็นฝีมือใคร ถึงจะสงสัย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น” ซิเรียสกลอกตาแล้วยืดตัวตรง

“นี่คือวันที่การเดินทางในฐานะนักแกล้งมืออาชีพของเราเริ่มต้นขึ้น!” เขาประกาศด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจราวกับกำลังกล่าวสุนทรพจน์ปลุกใจ

“นักแกล้งมืออาชีพ?” เจมส์เงยหน้าจากนิตยสารอย่างขบขัน

“ถูกต้อง! วันนี้เราทำภารกิจแรกอย่างเป็นทางการสำเร็จแล้ว” ซิเรียสยืนยัน

‘ภารกิจแรก?’ ปีเตอร์คิดอย่างหวาดหวั่น

“อืม ขอคิดชื่อกลุ่มก่อน” ซิเรียสทำท่าครุ่นคิด

“ชื่อกลุ่ม?” คนอื่นเริ่มช่วยคิดชื่อที่เหมาะสม

“นักแกล้ง เป็นไง?” ลูปินเสนอ

“ธรรมดาไป” ซิเรียสส่ายหน้า

“สิงห์จอมแสบ?” ปีเตอร์ถาม

“ใส่สิงห์เข้าไป คนก็รู้หมดสิว่าเป็นพวกเราหรือเด็กกริฟฟินดอร์” ซิเรียสแย้ง

เจมส์คิดไม่ออก การตั้งชื่อไม่ใช่เรื่องถนัดของเขา

“ฉันรู้แล้ว! ทุกคนลุกขึ้นยืน” ซิเรียสสั่งอย่างกระตือรือร้น

“นับตั้งแต่วันนี้ไป พวกเราคือ แก๊งตัวกวน!” เขาประกาศราวกับอยู่ในงานกาล่าสำคัญ คนอื่น ๆ ชูกำปั้นขึ้น แล้วก็ระเบิดหัวเราะออกมา เพราะคิดว่าคงตลกน่าดูถ้ามีคนมาเห็นพวกเขาทำท่าทางแบบนี้

“ทำไมต้องตัวกวน?” เจมส์ถามพลางนั่งลงบนโซฟา

“หลายวันมานี้เราเอาแต่สำรวจปราสาท ทางลับ และอะไรพวกนั้น พูดง่าย ๆ คือเราป้วนเปี้ยนไปทั่ว และฉันว่าเราไม่ได้มีเจตนาดีเท่าไหร่หรอก” ซิเรียสอธิบายยิ้ม ๆ

หลายวันต่อมา พวกเขาให้ความสำคัญกับการสำรวจปราสาทมากขึ้นเพื่อให้สมกับชื่อกลุ่ม

วันศุกร์แรกของเดือนตุลาคม เจมส์ซ้อมควิดดิชเสร็จและกำลังเก็บอุปกรณ์ตามหน้าที่เด็กเก็บของ คนอื่นจะช่วย แต่เขาปฏิเสธ เพราะมักกอนนากัลสั่งลงโทษเขา เขาต้องรับผิดชอบบ้าง

หลังจากเก็บของเสร็จ เขาก็เดินกลับปราสาทเพื่อไปทานมื้อเย็นกับเพื่อน ๆ ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว

‘ไม่เคยคิดเลยว่าโรงเรียนจะสนุกขนาดนี้’ เจมส์คิดขณะเดินคนเดียว

ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่เขามาที่ฮอกวอตส์และได้เพื่อนใหม่ การไม่มีเพื่อนเป็นเรื่องน่าเสียใจในชีวิตที่แล้ว แม้ตอนเด็ก ๆ จะสนิทกับเอมิลี่และเกวน แต่ด้วยอายุที่ต่างกัน เขาจึงรู้สึกเหมือนเป็นพี่ชายมากกว่า

‘สองคนนั้นทำอะไรอยู่นะ’ เจมส์คิดอย่างเศร้าใจนิดหน่อยที่ความสัมพันธ์ห่างเหินไปตั้งแต่เขาได้อยู่กริฟฟินดอร์และพวกเธออยู่สลิธีริน

จู่ ๆ เจมส์ก็นึกถึงเหตุการณ์พ่อมดสวมหน้ากากโจมตีในงานควิดดิชเวิลด์คัพ ตั้งแต่มาฮอกวอตส์ เขาหยุดฝึกซ้อมและอ่านหนังสือที่มีประโยชน์ไปเลย

แม้จะหลงใหลในเวทมนตร์ แต่ชีวิตวัยเด็กส่วนใหญ่ของเขาหมดไปกับการอ่านหนังสือและฝึกซ้อมกับพ่อในห้องฝึก ตอนนี้เขาพบว่าการใช้เวลากับแก๊งตัวกวนสนุกกว่าเยอะ

อีกอย่างตารางเวลาของเขาแน่นเอี๊ยด มีเรียนจนถึงบ่าย ซ้อมควิดดิชสัปดาห์ละสามวัน แล้วยังต้องทำการบ้านอีก ถ้าเอาเวลาไปฝึกซ้อมหรืออ่านหนังสือเพิ่ม เขาคงไม่มีเวลาให้เพื่อน ๆ

แถมเขายังมีเวลาอีกถมเถ เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

‘ฉันยังมีเวลา วันหลังค่อยหาที่ซ้อมและไปห้องสมุดแล้วกัน’ เจมส์คิด เพิ่งผ่านไปเดือนเดียวเอง ยังมีเวลาอีกเยอะ

ก่อนจะถึงห้องโถงใหญ่ ลูปินก็วิ่งเข้ามาขวางทาง หน้าเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ เหมือนเพิ่งวิ่งมา

“ลูปิน เป็นอะไรหรือเปล่า?” เจมส์ถาม เดินเข้าไปหาเพื่อนที่กำลังหอบหายใจ

“แย่แล้วเจมส์!” ลูปินพูดอย่างยากลำบาก

“อะไรแย่?” เจมส์ถามด้วยลางสังหรณ์ไม่ดี

“โทบี้อยู่ห้องพยาบาล บาดเจ็บหนักมาก!” ลูปินตอบ เจมส์ขมวดคิ้วทันที