ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 40 พาไอ้ลูกโง่ของแกไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้
ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 40 พาไอ้ลูกโง่ของแกไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้
ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 40 พาไอ้ลูกโง่ของแกไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้
เสือดาวตัวผู้ตัวใหญ่กว่าพี่เสือ นอนพาดอยู่บนกิ่งไม้ จ้องมองมาทางนี้เขม็ง
สายตามันกวาดมองไปทั่ว ก่อนจะหยุดนิ่งที่พี่เสือ
พี่เสือเลือกต้นไม้ใหญ่ใบหนาเป็นที่นอนกับลูก ๆ ตอนนี้เธอเกร็งตัวแน่น ระวังภัยจากแมวยักษ์แปลกหน้า
อาจารย์จ้าวตื่นแล้วเหมือนกัน รีบกดตัวเสี่ยวเติ้งที่ทำท่าจะขยับไว้ ส่งสัญญาณห้ามส่งเสียง
เฉินอิ่งกับพวกเงียบกริบ สักพักเสือดาวตัวผู้ก็ลุกขึ้น ทิ้งเหยื่อที่กดไว้ใต้เท้าลงมา แล้วกระโจนหายวับเข้าป่าไป
“หมายความว่าไง? เอามาเสิร์ฟมื้อดึกให้พี่เสือเหรอ?”
“เสือดาวตัวผู้โรแมนติกขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าจะเป็นผัวพี่เสือ?”
ซี๊ด . . .มีความเป็นไปได้แฮะ!
เฉินอิ่งรออีกสองสามนาที แล้วย่องไปกระซิบถามพี่เสือ
“พี่เสือ นั่นพ่อเด็กหรือเปล่า?”
“ใช่ แล้วจะทำไม?” พี่เสือมองเขาตาขวาง “ฉันเลี้ยงลูกคนเดียวได้”
“แต่ถ้ามันอยากรับผิดชอบ ทำไมไม่ให้มันช่วยล่ะ?” เฉินอิ่งเริ่มกล่อม “ไม่พูดถึงตัวอื่นนะ แต่ดูเหมือนมันยังมีเยื่อใยกับพี่ และไม่รังเกียจลูก ๆ ถ้าช่วยกันเลี้ยง งานพี่จะเบาลงเยอะเลยนะ”
พี่เสือทำหูทวนลม เลียขนลูกต่อ ปฏิเสธข้อเสนอเฉินอิ่งกลาย ๆ
เฉินอิ่งยักไหล่ เดินไปลากเหยื่อที่เสือดาวตัวผู้ทิ้งไว้มาให้ที่โคนต้นไม้
เป็นอีเก้งตัวเล็ก เนื้อกำลังนุ่ม ของโปรดสัตว์กินเนื้อเลยล่ะ
พี่เสือไม่เล่นตัว ในเมื่ออีกฝ่ายทิ้งไปแล้ว แปลว่าไม่เอาแล้ว อีกอย่างลูกก็ลูกมัน กินของมันหน่อยจะเป็นไรไป
หลังจากวุ่นวายกันพักใหญ่ อินลี่กับอาจารย์จ้าวรับช่วงต่อเฝ้ายาม ทุกคนแยกย้ายกันนอนต่อ
ตีห้าครึ่ง ตื่นมาเก็บของเตรียมเดินทาง
พี่เสือหายตัวไปแล้ว สงสัยออกไปล่าเหยื่อ
ลูกเสือสองตัวซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ตัวสั่นงันงกไม่กล้าขยับ ส่งสายตาละห้อยขอความช่วยเหลือจากเฉินอิ่ง
แต่เฉินอิ่งใจแข็ง ไม่คิดจะเข้าไปแทรกแซงการสอนลูกของพี่เสือ ยังไงซะก็ต้องแยกจากกันอยู่ดี ให้พวกมันเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเองดีกว่า
ขณะที่เฉินอิ่งกำลังบ้วนปากก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเสือดาวตัวเมื่อคืนเดินคาบลูกหมูป่าเข้ามาใกล้ มันไม่บุ่มบ่ามเข้าไปใกล้ต้นไม้ที่ลูกเสือซ่อนอยู่ แต่เลือกชัยภูมิเหมาะ ๆ ทำหน้าที่องครักษ์ ฉีกกินเหยื่อไปพลาง จ้องเขม็งใส่พวกเฉินอิ่งไปพลาง
เฉินอิ่งลองขยับเข้าไปใกล้สองสามก้าว เสือดาวหยุดเคี้ยว จ้องเขาด้วยดวงตาสีเหลืองอมเขียวทันที
เฉินอิ่งยกมือยอมแพ้หยุดเดิน แต่เมื่อเห็นเสือดาวไม่ขยับ ก็ลองขยับเข้าไปอีกนิด
“เอ่อ . . . มาหาพี่เสือเหรอ?”
ดูเหมือนสกิลความเข้ากันได้กับสัตว์จะทำงาน เฉินอิ่งเลียนเสียงร้องพี่เสือ บอกให้รู้ว่าเขามาดี
เฉินอิ่งรักษาระยะห่างปลอดภัย เริ่มชวนคุยฝ่ายเดียว
“พี่เสือของผมลำบากมากนะ ต้องเลี้ยงลูก ต้องล่าเหยื่อ ต้องระวังนักล่าอื่น ไม่รู้ตอนคลอดลูกคุณไปมุดหัวอยู่ที่ไหน แต่เธอโดนทำร้ายเกือบตายแน่ะ”
เฉินอิ่งพล่ามไปเรื่อย สังเกตสีหน้าท่าทางเสือดาวไปด้วย
เรียนจิตวิทยาสัตว์มา เพิ่งได้ลองวิชากับสัตว์ป่าตัวเป็น ๆ ครั้งแรกนี่แหละ!
เสือดาวหยุดกิน ทำหน้าเครียด เฉินอิ่งแอบเห็นมันขมวดคิ้วด้วยซ้ำ
เฉินอิ่งถอยหลังสองก้าว เปิดทางไปต้นไม้ใหญ่
เขากำลังลองใจ ดูสิว่าเสือดาวตัวนี้จะรักเดียวใจเดียวเหมือนเสือดำในข่าวหรือเปล่า
เสือดาวลุกขึ้น สะบัดขน คาบซากหมูป่ากระโดดลงจากต้นไม้ ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเฉินอิ่ง
ห่างไปเมตรเดียวมันก็หยุดลง วางซากหมูลง แล้วดมฟุดฟิดไปทางเฉินอิ่ง
“อ้า-อ้าว อ้า-อ้าว” มันร้องเรียกสองที แล้วคาบหมูเดินต่อ
เสียงร้องต่างจากพี่เสือนิดหน่อย แหบห้าวกว่า
มันกระโดดขึ้นต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว วางซากหมูลง แล้วหมอบมองลูกเสือสองตัวที่กำลังพองขนขู่ฟ่อ ๆ ใส่ผู้บุกรุก
กลิ่นของพี่เสือและกลิ่นสายเลือดเดียวกัน ทำให้แววตาเสือดาวอ่อนโยนลงจนแทบจะเห็นรอยยิ้ม
“เจ้าใหญ่ เจ้ารอง นี่พ่อพวกแกนะ”
เฉินอิ่งไม่กล้าเข้าไปใกล้มาก แต่ก็พยายามขยับเข้าไปช่วยผ่อนคลายบรรยากาศ
ขืนลูกเสือกลัวจนช็อกตาย พี่เสือกลับมาคงไล่กัดเขาแน่
เจ้าใหญ่ออกจะซื่อบื้อหน่อย ได้ยินเสียงเฉินอิ่งก็กระโดดลงมาทันที แต่ด้วยความอ้วนตุ๊ต๊ะ เลยโดนพ่อคาบหนังคอไว้ได้กลางอากาศ
เจ้ารองถอยกรูด ขดตัวกลมดิก พยายามทำตัวกลมกลืนไปกับเปลือกไม้
พ่อเสือวางเจ้าใหญ่ลง ใช้เท้ากดไว้ แล้วไปคาบเจ้ารองมาวางคู่กัน ก่อนที่มันจะก้มลงดมลูกทั้งสองอยู่นาน พอใจแล้วก็เลียตัวให้ แล้วฉีกเนื้อหมูป่าป้อน
เสือตัวผู้ส่วนใหญ่ไข่แล้วทิ้ง พฤติกรรมเจ้าตัวนี้ถือว่าผิดปกติ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น
ในขณะที่กำลังยัดเนื้อใส่ปากลูกงง ๆ สองตัว พี่เสือก็กลับมา
ตอนแรกเธอชะงัก แล้วรังสีอำมหิตก็แผ่ออกมาทันที
เฉินอิ่งใจกล้าเข้าไปกอด
“พี่เสือ อย่าโกรธเลย มีคนช่วยเลี้ยงลูกไม่ดีเหรอ? ให้มันล่าเหยื่อไป พี่ก็นั่งสวย ๆ เลี้ยงลูกบ้างเป็นครั้งคราว เป็นแม่บ้านสาวสวยสบายจะตายไป จริงไหม?”
พี่เสือหันมาถลึงตาใส่ พ่นลมหายใจแรง ๆ สองที สะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอด คาบเหยื่อที่ล่ามาได้ปีนขึ้นไปกินบนต้นไม้อีกต้น
พ่อเสือป้อนลูกไปก็ชำเลืองมองพี่เสือไป จ้องแผลเป็นที่หายดีแล้วอย่างสำนึกผิด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คณะเดินทางเตรียมตัวออกเดินทาง
พี่เสือกินเสร็จแล้ว เตรียมพาลูก ๆ เดินทางต่อ
พ่อเสือไม่เข้าใจ ส่งเสียงร้องประท้วง พยายามขวางไม่ให้พี่เสือเข้าใกล้เฉินอิ่ง
พี่เสือไม่โอ๋ ตบกบาลผัวไปทีหนึ่ง จนพ่อเสือร้องเสียงหลง
“โฮก หลบไป ฉันรับปากจะนำทางให้พวกเขา นี่ค่าตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตฉัน”
“อ้า-อ้าว เดี๋ยวพี่นำทางเอง เธอพักเถอะ”
พี่เสือแยกเขี้ยว “นำทางบ้านแกสิ แกยังไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะไปไหน หลบไป อย่าเกะกะ อย่าคิดว่าเป็นพ่อของลูกฉันแล้วฉันจะ . . .”
พ่อเสือไม่รอให้พูดจบ ตรงเข้าไปเลียมุมปากเมียรัก ทำเอาพี่เสือไปไม่เป็น
คนอื่นอาจไม่เข้าใจภาษาแมว แต่เฉินอิ่งรู้เรื่องดี และพยายามกลั้นขำสุดชีวิตเพื่อรักษาหน้าพ่อเสือ
ลูกเสือสองตัวโดนเบียดอยู่ตรงกลาง เงยหน้ามองแมวยักษ์แปลกหน้าเลียปากแม่ตาแป๋ว
“ปากแม่อร่อยเหรอ? หนูขอกินด้วย!”
เจ้าใหญ่สายแดกถามซื่อ ๆ ตาจ้องรอยเลือดมุมปากแม่ น้ำลายยืด
พี่เสือก้มมองลูกชายคนโตมุมปากกระตุก และหันไปเห็นเฉินอิ่งกลั้นขำจนหน้าแดง ทำให้เธอคำรามใส่ผัวอย่างเกรี้ยวกราด
“พาไอ้ลูกโง่ของแกไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!”