ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 12 เมินตุนเอ๋อร์จะกลับมาแล้ว

ผู้พิทักษ์ป่า : เข้าป่าวันแรก ก็เก็บ ‘ลิงซ์สาว’ ได้ซะงั้น? ตอนที่ 12 เมินตุนเอ๋อร์จะกลับมาแล้ว

วันรุ่งขึ้นหลังจากอินลี่ออกเดินทาง เฉินอิ่งก็นึกถึงมื้อเช้าของเขาขึ้นมา

หกโมงเช้า เฉินอิ่งตื่นขึ้นมาเปิดหน้าต่าง บิดขี้เกียจรับลมเขา

ตอนนี้เขาต้องอยู่โยงเฝ้าสถานีคนเดียว งานล้นมือ เวลารัดตัว แม้แต่มื้อเช้าก็ต้องรีบกินรีบจัดการ

ไผ่ของเมิ่งเหยียนต้องสดใหม่ ผลไม้ต้องหั่นชิ้นพอดีคำ

แต่เมิ่งเหยียนก็ถือว่าเป็นเด็กดีที่สุด เลี้ยงง่าย ขอแค่มีกินมีดื่มก็พอใจ กระดูกขาของมันก็สมานตัวดีมาก

รุ่นน้องคนหนึ่งของเฉินอิ่งที่เชี่ยวชาญด้านสัตวแพทย์แผนจีน บอกว่าการฝังเข็มช่วยฟื้นฟูอาการบาดเจ็บแบบนี้ได้ชะงัดนัก เธอติดต่อมาอยากจะขอขึ้นมาช่วยที่สถานี

ใจจริงเขาคิดว่าฝีมือเธอน่าจะเหมาะกับโรงพยาบาลสัตว์มากกว่า แต่น่าเสียดายที่แม่สาวน้อยตัวเล็กกะทัดรัด สูงแค่ร้อยห้าสิบเซนติเมตรคนนี้ ดันชอบสัตว์ยักษ์สูงเกือบสองเมตรซะงั้น

ยิ่งพอเห็นคลิปจินหยากับแม่เสือดาวในติ๊กต็อกสถานี เธอก็ยิ่งตื๊ออาจารย์จะมาให้ได้

อาจารย์ก็จนปัญญา เพราะแม่รุ่นน้องคนนี้ดันเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวซะด้วย

หลังจากดูแลเมิ่งเหยียนเสร็จ จินหยาก็กลับมาจากทัวร์รอบเช้าพอดี

เหยื่อวันนี้คือหนูอ้นตัวอ้วนพี

ภาพจินหยาผู้เลอโฉมกำลังฉีกกินเหยื่อ ดูแล้วช่างขัดแย้งกันพิลึก

ต่อมาก็ถึงคิวแม่เสือดาวกับลูกสมุนสองหน่อ

แม่เสือดาวฟื้นตัวเร็วกว่าจินหยา อาจเป็นเพราะนิสัยนิ่ง ๆ ของเธอ ทำให้ปฏิบัติตามคำสั่งหมอเฉินได้อย่างเคร่งครัด

แต่ถึงแผลจะหาย ก็ยังทิ้งรอยแผลเป็นไว้เตือนใจ

เอาเถอะ รอดตายมาได้ก็บุญแล้ว มีแผลเป็นนิดหน่อยถือว่าโชคดีถมไป

ลูกเสือเริ่มหย่านมแล้ว ช่วงนี้เริ่มให้กินน้ำซุปเนื้อ วันนี้เขากะว่าจะเริ่มให้กินเนื้อบด

ระหว่างที่เฉินอิ่งกำลังบดเนื้อให้เจ้าตัวเล็ก แม่เสือดาวก็เดินมานอนหมอบข้างเท้า เอาหางพันขาเขาเล่น

“โฮก เมื่อไหร่จะไล่ไอ้แมวเหม็นนั่นไปซะที?”

เฉินอิ่งก้มมองแม่เสือดาวด้วยสายตาอ่อนใจ

“พวกเธอไม่ได้มีความแค้นฝังหุ่นอะไรกันสักหน่อย อีกอย่างต่างคนต่างก็เจ็บมา ช่วย ๆ กันหน่อยน่า”

“โฮก มันตัวเหม็น ไม่ชอบ”

“แง้ว ป้าสิตัวเหม็น ยัยป้าแก่!”

จินหยาที่กำลังแทะหนูอ้นอยู่ได้ยินแม่เสือดาวนินทา ก็หยุดกินแล้ววิ่งเข้ามาผสมโรงทันที

สองแมวยักษ์กอดรัดฟัดเหวี่ยงกลิ้งกันเป็นก้อนกลม

เฉินอิ่งขยับหนีอย่างใจเย็น อุ้มเจ้าตัวเล็กสองตัวไปนั่งป้อนข้าวในลานบ้านเฉย

เมื่อวานซืนเขาเผลอลืมลงกลอนคอกแม่เสือดาวให้แน่น จินหยาเลยแอบเปิดเข้าไปได้ เล่นเอาเขาใจหายใจคว่ำ

โชคดีที่สองสาวไม่ได้กัดกันจริงจัง แค่เล่นกันแรง ๆ เหมือนเด็กอนุบาลตีกัน เธอข่วนฉัน ฉันถีบเธอ

พอเห็นเฉินอิ่งไม่สนใจ จินหยาก็ทิ้งแม่เสือดาว วิ่งมาเอาหัวดุนมือเฉินอิ่ง ส่งเสียงอ้อนอยากกินเนื้อบดบ้าง

จะทำไงได้ นอกจากตามใจลูกสาวตัวโปรด?

หนูอ้นตัวไม่ใหญ่ จินหยาแทะจนเกลี้ยงเหลือแต่กระดูกกับเศษเนื้อนิดหน่อย เฉินอิ่งเลยโยนให้ลูกเสือไปเลียเล่น

พวกมันเป็นสัตว์ป่าแท้ ๆ จะเลี้ยงแบบสัตว์บ้านไม่ได้

แม่เสือดาวไม่ได้ออกจากกรงมานาน พอเห็นเฉินอิ่งไม่ไล่กลับ ก็ค่อย ๆ ย่องออกมาทางประตูเหล็ก

ก็เพราะอินลี่ไม่อยู่หรอกนะ ถ้ามีคนนอกอยู่ด้วย เฉินอิ่งไม่มีทางกล้าปล่อยสองสาวออกมาเพ่นพ่านแน่

ประตูสถานีล็อกแน่นหนา เพื่อนร่วมงานจะมาก็โทรบอกล่วงหน้า ต่อให้มาแบบไม่บอกกล่าว ประตูเหล็กก็ยังกันไว้ได้ชั้นหนึ่ง

เมื่อวานเขาขอไก่เป็น ๆ จากศูนย์มาหลายตัว กะว่าจะเอามาบำรุงแม่เสือดาวเป็นพิเศษ

แผลหายแล้ว แต่สกิลการล่าของเธอยังไม่กลับมาเต็มร้อย

เพื่อให้แม่เสือดาวได้ออกกำลังกายและไม่ลืมสัญชาตญาณนักล่า การให้เหยื่อเป็น ๆ จึงจำเป็นมาก

เห็นลูกเสือกินอิ่มแล้ว เฉินอิ่งก็เดินอ้อมไปหลังเล้าไก่ จับไก่เป็น ๆ มาตัวหนึ่งแล้วโยนเข้าไปในลาน

จินหยาไวปานวอก จะกระโจนไปแย่ง แต่โดนเฉินอิ่งดึงหางไว้ทัน

แม่เสือดาววิ่งตะบึงไปตะปบแม่ไก่ แต่กล้ามเนื้อที่เพิ่งหายดีเกิดกระตุก เสียจังหวะล้มกลิ้ง อดกินไก่ไปตามระเบียบ

จินหยาที่ตอนแรกโมโหจะหันมาข่วนเฉินอิ่ง พอเห็นแม่เสือหน้าทิ่มก็ลงไปนอนกลิ้งขำกลิ้งเกลือก

แม่เสือดาวโกรธจนลืมไก่ กระโจนเข้าใส่จินหยาอย่างดุเดือด สองแมวยักษ์ฟัดกันนัวเนียอีกรอบ

แม่ไก่รอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์ วิ่งหนีไปซุกตัวสั่นงันงกอยู่มุมกำแพง เก็บหัวเก็บขาเงียบกริบ

ลูกเสือสองตัวเลียจานจนสะอาด ไม่สนใจแม่กับป้าข้างบ้านที่กำลังตบตีกัน เดินดุ่ม ๆ ตรงไปที่มุมกำแพง ยื่นอุ้งเท้าเล็ก ๆ ไปเขี่ยแม่ไก่ผู้รอดชีวิต

ภายใต้ความกดดันที่รายล้อมด้วยกลิ่นอายสัตว์นักล่าและโดนเขี่ยไม่หยุด แม่ไก่สติแตกจิกตีลูกเสือไม่ยั้ง

“เมี๊ยว แง๊ววว~~”

เสียงร้องขอความช่วยเหลือของลูกเสือสั่นเครือจนแทบฟังไม่ออก ตะเกียกตะกายกลิ้งหลุน ๆ ไปหาแม่

แม่เสือดาวที่กำลังดึงหัวจินหยาอยู่ หันขวับมาเห็นแม่ไก่แก่กำลังไล่จิกลูกชาย ไฟโทสะพุ่งปรี๊ด กระโจนผางเดียวงับคอแม่ไก่สะบั้น

ลูกเสือที่โดนจิกจนมึน ยังไม่ทันได้ร้องหาแม่ ก็โดนเลือดไก่สาดใส่หน้าเต็ม ๆ นั่งงงเป็นไก่ตาแตก

จินหยาที่นอนตะลึงดูเหตุการณ์ พอเห็นลูกเสืออาบเลือดไก่ ก็ขำก๊าก ตบมือชอบใจใหญ่

“จินหยา พอได้แล้ว ระวังแม่เสือเอาจริงขึ้นมานะ”

เฉินอิ่งรีบปิดปากจินหยา หันไปยิ้มเจื่อน ๆ ให้แม่เสือดาวที่คาบไก่มองตาขวาง

ตอนนั้นเองโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้น

“ครับผอ. ผมอยู่ที่สถานีครับ ครับ ผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอครับ?”

เฉินอิ่งลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น

ก่อนหน้านี้พวกเขาส่งเจ้าเมินตุนเอ๋อร์ แพนด้ายักษ์ไปตรวจ ซึ่งพบเนื้องอกในช่องท้อง หลังจากเตรียมการอย่างดีก็ผ่าตัดเอาออกสำเร็จ

“เนื้อดีเหรอครับ? เยี่ยมเลย งั้นคงฟื้นตัวเร็วแน่ อะไรนะ? ส่งกลับมาพักฟื้นบนเขาเหรอครับ?”

เฉินอิ่งขมวดคิ้ว ไม่ใช่ไม่อยากดูแลนะ แต่ระดับสมบัติของชาติผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ ไม่ควรจะอยู่ในห้องปลอดเชื้อที่ศูนย์อนุรักษ์ คอยดูแลประคบประหงมเหรอ?

“เสี่ยวเฉิน คิดว่าพวกเราไม่อยากเก็บไว้ที่ศูนย์เหรอ? แต่มันต่อต้านรุนแรงมาก มีแค่เสียงคุณคนเดียวที่เอาอยู่ ตอนนี้มีสองทางเลือก หนึ่ง คุณย้ายลงมาประจำที่ศูนย์จนกว่ามันจะหาย สอง เราส่งมันขึ้นไปหาคุณ แล้วส่งคนไปช่วย”

เฉินอิ่งกลอกตามองบน สัญญากันดิบดีว่าจะส่งผู้ช่วยมาตั้งนานแล้ว ไหนล่ะ? อ้างคนไม่พอแล้วก็เงียบหาย คราวนี้มาไม้ไหนอีกล่ะ

ไม่ใช่เขาไม่อยากดูแลแพนด้าหรอกนะ แต่เขากลัวว่าถ้าลงไปแล้วจะไม่ได้กลับขึ้นมาอีกน่ะสิ

“อาจารย์ของคุณกับอาจารย์หลัวก็เห็นตรงกันว่าคุณดูแลได้ งั้นเอาตามนี้นะ ให้คำตอบผมภายในอาทิตย์นี้ ถ้าจะส่งขึ้นไป คุณต้องปรับปรุงสถานที่หน่อย น่าจะใช้เวลาเตรียมการอย่างน้อยครึ่งเดือน”

จริง ๆ แล้วสถานีช่วยเหลือเคยดูแลแพนด้ามาก่อน หลังตึกสองหลังนั้น มีห้องคอนกรีตเรียบ ๆ กับเนินเขาที่มีรั้วล้อมอยู่ นั่นแหละที่พักเดิมของแพนด้าที่เคยช่วยไว้

ไอเดียของผอ.ไป๋ ถ้าเมินตุนเอ๋อร์จะกลับมาพักฟื้น คงกะจะให้ปรับปรุงคอกนั้นแล้วเพิ่มอุปกรณ์จำเป็นสำหรับแพนด้าเข้าไป

ก็ดีเหมือนกัน ภารกิจจากระบบหลังพาเมินตุนเอ๋อร์ไป CT สแกน เสร็จสิ้นแล้ว เขาได้ทักษะจิตวิทยาสัตว์ขั้นสูงมาครอง กำลังคิดจะเขียนงานวิจัยเรื่องนี้พอดี เมินตุนเอ๋อร์นี่แหละกรณีศึกษาชั้นยอด

คลิปเมินตุนเอ๋อร์ร้องขอความช่วยเหลือที่ตัดต่อไว้ก่อนหน้านี้ก็จะได้ฤกษ์ปล่อยพร้อมข่าวดีเรื่องการผ่าตัดสำเร็จ

สัตว์ป่ารู้จักขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ ตรงกับหัวข้องานวิจัยเป๊ะ ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?