ท่านบาทหลวง ได้โปรดอธิษฐานเพื่อพวกเราด้วย ตอนที่ 21 คดีที่ต้องการการดูแลอย่างเร่งด่วน

ท่านบาทหลวง ได้โปรดอธิษฐานเพื่อพวกเราด้วย ตอนที่ 21 คดีที่ต้องการการดูแลอย่างเร่งด่วน

“คุณเอ็ดครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?” ดรูว์มองคุณเอ็ดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความสงสัย ขณะที่ไฟท้ายของรถบรรทุกที่แอนตันขับออกไปด้วยความเร็วเลือนหายไปในระยะไกล

เอ็ดซึ่งกำลังโอบภรรยาของเขาอยู่ ละสายตาแล้วถามว่า “คำถามอะไรล่ะ?”

“โบสถ์ที่พวกเราจะเจอคุณพ่อคนนั้นได้ชื่ออะไรเหรอครับ? ผมกะว่าสักวันจะไปสวดภาวนาที่นั่น”

“โบสถ์เหรอ? ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่รู้ว่าเป็นที่ไหนสักแห่งที่อยู่ห่างจากนี่ไปไม่กี่ชั่วโมง”

. . .

เทือกเขาเบนเนวิส

ดึกสงัด เด็กสาวผมสั้นลงจากรถที่ป้ายจอดรถแห่งหนึ่ง เธอเดินไปตามถนนอันมืดมิดอย่างใจเย็น พลางฟังเพลงจากหูฟัง จากประสบการณ์ เธอก็รู้ว่าคงไม่มีเรื่องเลวร้ายอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เพราะเธอเดินกลับบ้านคนเดียวมาตั้งแต่เด็กแล้ว

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

ในขณะนั้นโทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมา เด็กสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดปุ่มรับสายแล้วพูดว่า “ฮัลโหลค่ะ แม่!”

“อะไรนะคะ? หนูกำลังจะถึงบ้านแล้ว”

“แม่ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่มีใครมาลักพาตัวหนูในที่ที่แทบจะลืมอารยธรรมแบบนี้หรอกน่า”

“แม่อย่าออกมานะคะ อากาศมันหนาว”

“ค่ะ”

“ลูกสาวแม่จะกลับไปอย่างปลอดภัยหายห่วงค่ะ ขนาดหมามันยังไม่กล้ามาฉี่รดหนูเลย”

หลังจากวางสาย ก่อนที่เธอจะได้ทันกดปุ่มเล่นเพลงต่อ เธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแว่วมาจากที่ไกล ๆ

“อ๊าาาา!”

ลูซี่หยุดชะงักทันที รอยยิ้มสดใสก่อนหน้านี้เลือนหายไป เมื่อความกลัวเข้าครอบงำอย่างฉับพลัน เธอค่อย ๆ ก้าวสั้น ๆ พลางถอดหูฟังข้างขวาออกอย่างช้า ๆ

เมื่อถอดหูฟังออกลูซี่ก็มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง แต่ก็ไม่พบสิ่งใดน่าสงสัยในหมู่ต้นไม้สูงและพุ่มไม้หนาทึบที่จะเตือนเธอถึงอันตรายได้ เมื่อความกลัวก่อตัวขึ้นในอารมณ์ ความสงสัยและความระมัดระวังของเธอก็ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ เธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติและต้องรีบออกไปจากที่นี่

แต่ขณะที่เธอยังลังเลอยู่ที่จุดเดิมได้สักพัก ทันทีที่เธอคิดว่ามันไม่มีอะไร เธอก็ได้ยินเสียงกิ่งไม้ถูกเหยียบจากด้านหลัง

เป๊าะ!

ลูซี่รีบหันขวับไปมองด้านหลังเพื่อหาที่มาของเสียง แต่กลับไม่มีใครเลย เธออยู่คนเดียวในสถานที่มืดมิดแห่งนี้ เนื่องจากไม่มีผู้คนอยู่รอบ ๆ และเมื่อพิจารณาถึงเวลาที่ดึกมากแล้ว เธอก็ค่อย ๆ รู้สึกหวาดหวั่นมากขึ้น

ขณะที่ค่อย ๆ หันสายตากลับมาด้านหน้า เธอก็สัมผัสได้ลาง ๆ ถึงการมาของบางอย่างที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ด้วยความกลัวว่าจะถูกทำร้ายและอารมณ์ที่รุนแรง ลูซี่จึงสะดุดถอยหลังตามสัญชาตญาณ จนกระเป๋า โทรศัพท์ และหูฟังของเธอร่วงหล่นลงไปในกิ่งไม้แห้ง

ท่ามกลางม่านน้ำตา ลูซี่พอมองเห็นได้ไม่ชัดนักว่าเป็นใคร แต่เธอก็เห็นเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่สวมรองเท้า จากเสื้อผ้าของเธอ ลูซี่รู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังตกที่นั่งลำบาก

“ช่วยด้วยค่ะ ได้โปรด ช่วยฉันด้วย!”

ขณะที่ผู้หญิงคนนั้นร้องขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตา เธอก็พลันสังเกตเห็นร่างหนึ่งซ่อนอยู่ในความมืดด้านหลังของลูซี่ เมื่อเห็นร่างนั้นเธอก็ไม่มีโอกาสได้ร้องไห้ต่อ สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด

ลูซี่ซึ่งยังคงอยู่บนพื้นมองอย่างสับสน เมื่อผู้หญิงคนนั้นหันมองไปทั่วทุกทิศทางค้นหาผู้ที่โจมตีเธอ ด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว ผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งหนีไป ทิ้งลูซี่ไว้บนพื้น ลูซี่มองไปรอบทิศทาง เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

“ได้โปรด อย่าทำอะไรฉันเลย”

“ปล่อยฉันนะ!”

ลูซี่รีบค้นหาโทรศัพท์มือถือของเธอท่ามกลางกองใบไม้ ในที่สุดเมื่อเธอเจอมือถือ เงามืดขนาดใหญ่ก็ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาจากด้านหน้า

เป๊าะ! เป๊าะ! เป๊าะ!

การเคลื่อนไหวอย่างสิ้นหวังของลูซี่หยุดชะงัก สายตาของเธอเงยขึ้นมองอย่างตื่นตะลึง เธอกำลังจะถูกโจมตีด้วยมือข้างหนึ่งที่ถือค้อน

ลูซี่หมดสติไปเนื่องจากแรงกระแทกอย่างรุนแรง เมื่อไม่มีใครอื่นอยู่แถวนั้น มือขนาดใหญ่ก็คว้าข้อเท้าขวาของเธอและเริ่มลากเธอเข้าไปในดงไม้ทึบ

. . .

คืนเดียวกันนั้น แอนตันกลับมาถึงตอนดึกมากแล้ว และรุ่งเช้าก็ใกล้จะมาถึงทุกขณะ แม้ว่าเขาจะชวนราฟาเอลให้พักค้างคืน แต่ราฟาเอลก็ปฏิเสธและเลือกที่จะขับรถกลับบ้านไปพักผ่อนให้สบายดีกว่า

แอนตันเดินช้า ๆ ไปยังบ้านอันเงียบสงบของเขา เต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับความผิดปกติประหลาดและความรู้สึกทั้งหมดที่เขาได้ประสบมา ขณะที่เดินเข้าไปใกล้เตียง เขาครุ่นคิดถึงเรื่องอื่น ๆ อีกสองสามเรื่องก่อนจะผล็อยหลับไป การอาบน้ำก็คงไม่เสียหายอะไร แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือการพักผ่อนและลืมไปชั่วขณะว่าเขาช่างโดดเดี่ยวเหลือเกินในบ้านหลังยักษ์ของเขา ซึ่งจริง ๆ แล้วมันคือโกดังขนาดใหญ่ที่เขาดัดแปลงให้เป็นเรือนกระจกที่ใช้สำหรับการเพาะชำ

. . .

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่แอนตันทำหลังจากตื่นนอนคือการอาบน้ำนาน ๆ

“ตรวจพบภารกิจหลายรายการในช่วงสามวันที่ผ่านมา ประสิทธิภาพและแรงจูงใจอันยอดเยี่ยมของคุณได้รับการบันทึกไว้ในความก้าวหน้าในฐานะเอ็กซอร์ซิสต์แล้ว!”

แอนตันซึ่งกำลังฟังอีเมลที่มีแต่ถ้อยคำซ้ำซากไร้สาระ เดินไปยังห้องครัว เขาอยากจะทำอะไรดี ๆ กิน และไม่อยากทำอะไรมากนักในวันนี้ ในฐานะเอ็กซอร์ซิสต์ ความสงบทางจิตใจของเขาเป็นสิ่งสำคัญ ดังนั้นเขาจึงอยากพักผ่อนสักหน่อย หลังจากที่แทบจะต้องทำพิธีขับไล่ผีถึงสองครั้งในวันเดียวกัน

แต่สิ่งต่าง ๆ ก็ไม่เป็นไปตามที่เขาต้องการนัก ทันทีที่เขาทานอาหารกลางวันเสร็จ เขาก็ได้รับโทรศัพท์สายตรงจากสมาคมแห่งแสง

“เหตุฆาตกรรมและการหายตัวไปอย่างต่อเนื่องที่อธิบายไม่ได้เหรอ?” แอนตันเดินไปยังห้องครัวขณะทิ้งจานชามที่สกปรกไว้

“มันเป็นคดีที่ค่อนข้างแปลกประหลาดซึ่งกำลังเกิดขึ้นใกล้กับตำแหน่งของคุณ ข้อมูลจะถูกส่งไปยังผู้ช่วยของคุณ และคุณควรดำเนินการตามความเหมาะสมทันที”

หลังจากวางสาย แอนตันก็เดินไปที่ห้องของเขา ที่ซึ่งมีกระเป๋าเป้สีดำอยู่ใต้เตียง และกระเป๋าใส่ปืนไรเฟิลทรงกระบอกที่เขาเก็บปืนไรเฟิล เรมิงตัน โมเดล 700 ไว้สำหรับล่าตัวตนทางกายภาพที่อันตรายกว่าพวกไร้กายเนื้อมาก

ขณะที่เตรียมตัวเขาก็เดินไปที่ห้องครัวและหยิบกริชรูปกางเขนติดตัวไปด้วยเผื่อว่ามันจะเป็นมนุษย์หมาป่า ปัจจุบันนี้มีอสูรกายที่มีกายเนื้อนับไม่ถ้วนที่สามารถถูกอัญเชิญออกมาได้ ดังนั้นเขาจึงต้องระมัดระวังเอาไว้ก่อน

“อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด” แอนตันพึมพำขณะมองดูต้นไม้ของเขา ซึ่งยังคงมีชีวิตชีวาเหมือนตอนที่เขาจากไป

เมื่อออกจากบ้าน แอนตันก็เห็นราฟาเอลกำลังรอเขาอยู่ และในไม่ช้าทั้งคู่ก็ออกเดินทางไปยังที่เกิดเหตุ