DC บทที่ 15: พี่นิกายหญิงสังเกตน้อง

“ซูหยาง… เกิดอะไรขึ้น...” ถังหูกรามตกถึงพื้น(*สำนวนใข้ในการ์ตูน มีความหมายเเช่นเดียวกับ ปากอ้าตาค้าง)เมื่อเห็นซูหยางกลับมาพร้อมกับสาวสวยกว่าสิบคน ทำไมเขาสามารถรวบสาวมากมายขนาดนี้ในทีเดียว กระทั่งชวนพวกหล่อนตามกลับมาบ้านได้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขากลายเป็นเพลย์บอย

“พวกเธอเป็นลูกค้าข้า” ซูหยางพูดโดยไม่ใส่ใจ

“ลูกค้า อีกแล้วรึ” ถังหูแปลกใจว่าพวกเธอเป็นลูกค้าประเภทเดียวกับผู้อาวุโสหลานหรือไม่ อะไรบนโลกที่ซูหยางทำในช่วงสองสามวันนี้

หลังจากที่ซูหยางเตรียมการเสร็จ เขาเชื้อเชิญเหล่าสาวงามเข้าไปในห้องทีละคนขณะที่เหลือรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น

เมื่อประตูห้องซูหยางปิด บรรดาหญิงสาวที่รออยู่ด้านนอกก็เริ่มพูดคุยกัน

“อาจารย์รับประกันว่าเขาเชื่อถือได้ แต่…ข้ารู้สึกมิสบายใจเมื่ออยู่ที่นี่...” หญิงสาวคนหนึ่งกล่าว

“เฮ้ เจ้าเป็นเพื่อนร่วมบ้านซูหยางใช่ไหม เล่าเรื่องเขาให้ฟังหน่อย” บรรดาหญิงสาวมองไปที่ถังหูที่ยืนกังวลอยู่ข้างผนังคอยสำรวจพวกเธอ

“เอ๋ อา… อืม… แม้ว่าจะอยู่ร่วมบ้านกัน แต่พวกเรามิค่อยได้คุยกันนัก ดังนั้นข้ามิค่อยรู้เรื่องเขาเท่าไร เช่นไรก็ตามเขามักมีบรรยากาศลึกลับรอบตัวเสมอ… ข้ามิอาจบอกได้ว่าเขาคิดอะไรและมิอาจเข้าใจท่าทางเขาได้”

“ชายลึกลับ..หือ ฟังดูน่าตื่นเต้น พวกเจ้าคิดเหมือนกันไหม”

“คงงั้น…ถ้ามิมีข่าวลือทางลบเกี่ยวกับเขามากมาย...”

“อืม…ศิษย์พี่หญิงทั้งหลายมาจากตำหนักโอสถมิใช่หรือ พวกท่านมาทำอะไรกับซูหยางที่นี่กัน เห็นเขาเรียกพวกท่านว่าลูกค้า”

“หืม เจ้ามิรู้เรื่องเกี่ยวกับบริการนวดของเขารึ”

บรรดาหญิงสาวมองไปที่เขาด้วยสายตาประหลาด นี่พวกเจ้าเป็นเพื่อนร่วมบ้านกันแน่รึ ดูเหมือนไม่รู้เรื่องของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

“บริการนวด” ถังหูมองพวกเธอสายตาเบิกกว้างไม่อาจเชื่อ “พวกท่านมาเพื่อให้ซูหยางนวด”

พวกเธอผงกศีรษะยืนยันข้อสงสัย

“พวกเราพนันไว้กับท่านอาจารย์ เธอกล่าวว่าถ้าพวกเราสามารถเดินออกไปจากนี่หลังจากรับการนวดจากซูหยางโดยมิหกล้มสักครั้ง เธอจะมอบโอสถหยินพ้นพิสัยให้”

“โอสถหยินพ้นพิสัย โอสถที่มีค่ามหาศาลในการเพิ่มพูนพลังหยินในร่างหญิงนั่นรึ” ถังหูตกใจ ทำไมบางคนถึงเดิมพันด้วยทรัพยากรที่แพงมากเช่นนั้น ถึงกับสิบเม็ดในครั้งเดียว

“อาจารย์พวกท่าน...” ถังหูนึกถึงซูหยางเรียกผู้อาวุโสหลานเป็นลูกค้า “ใช่ผู้อาวุโสหลานรึไม่”

พวกเธอพากันผงกศีรษะรับ “แม้ว่าพวกเรามิทราบว่าทำไมท่านอาจารย์เดิมพันกับพวกเราเช่นนั้น แต่เดิมพันนี้แน่นอนว่าง่ายเหมือนกินเค็กชิ้นหนึ่ง”

“ฮิฮิฮิ… พวกเราจะได้รับโอสถหยินพ้นพิสัยหลังจากนวด… นี่อาจจะเป็นวิธีการให้รางวัลพวกเราหลังจากทำงานหนัก”

“โอสถหยินพ้นพิสัยเม็ดหนึ่งราคา 3,000 แต้มรางวัลที่คลังมุกพิสุทธิ์ พวกเราเพียงแค่เสีย 10 แต้มรางวัลเพื่อรับหนึ่งเม็ด นี่ช่างง่ายดายนัก”

บรรดาหญิงสาวหัวเราะราวกับกลุ่มนกน้อยร้องเพลง

ทันใดห้องของซูหยางก็เปิดออก ซูหยางเดินออกมาอย่างสงบ

“โอ ครบสิบนาทีแล้วรึ”

“ใช่ ใครต่อไป” ซูหยางพูดเรียบๆ

“หือ แล้วศิษย์พี่หญิงซวานล่ะ” บรรดาหญิงสาวถามถึงหญิงสาวผู้เข้าไปเป็นอันดับแรก

“เธอเดินลำบาก” ซูหยางพูดไร้อารมณ์ กล่าวต่อว่า “ดังนั้นเธอจึงขอพักอยู่ด้านในต่ออีกสักครู่”

บรรดาหญิงสาวมองไปที่เขาด้วยใบหน้าสับสน

“ทำไมเธอจึงเดินลำบาก เธอยังดีอยู่ไหม” หนึ่งในพวกเธอถามด้วยความเป็นห่วง

“พวกเจ้ามิต้องกังวล เธอสบายดี เพียงแค่ร่างเธอค่อนข้างไวต่อความรู้สึกนิดหน่อยหลังจากนวด”

"..."

“งั้น ใครคนต่อไป”

ไม่มีหญิงสาวคนไหนที่เห็นเรื่องราวผิดปกติจากใบหน้าเรียบเฉยของซูหยาง ดังนั้นพวกเธอจึงไม่ได้ซักถามต่อ

ไม่นานนักหญิงสาวคนที่สองก็เข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่เธอสังเกตเห็นหลังจากเข้าไปก็คือศิษย์พี่หญิงซวานผู้หอบหายใจหนักพยายามดิ้นรนเพื่อลุกออกจากเตียง ใบหน้าเธอแดงเหมือนมะเขือเทศ

“ศิษย์พี่หญิงซวาน ท่านดีอยู่ไหม” หญิงสาวเดินเข้าไปประคอง แต่ซวานดันเธอไว้และพูด “อย่าแตะต้องข้า มันจะทำให้แย่”

“ศิษย์พี่หญิง...”

“ข้า..สบายดี…ร่างกายข้าเพียงแค่...รู้สึกไวนิดหน่อย..” ซวานพูดมองดูซูหยางด้วยสายตาเป็นประกาย หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

ซูหยางยิ้มให้เธอ หันมายังหญิงสาวคนที่สอง “มาที่เตียง เราจะได้เริ่มกัน”

หญิงสาวมองที่เขาและผ้าปูเตียงยับย่นด้วยสายตาลังเล มีความรู้สึกว่าถ้าเธอนอนลงบนเตียงเธออาจจะมีชีวิตที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“ศิษย์น้องหญิงอวี้… ตรงไปแล้วนอนบนเตียง… รับรองเจ้ามิเสียใจ…” ซวานพูดกับเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแฝงแววมุ่งร้าย เธอต้องการให้ศิษย์น้องหญิงได้ผ่านประสบการณ์ที่เธอได้รับก่อนหน้านี้ เพราะยิ่งมีคนร่วมประสบการณ์เดียวกันมากเท่าไร เธอก็จะรู้สึกอายน้อยลงเท่านั้น

เมื่อถูกโน้มน้าวโดยศิษย์พี่หญิงที่เธอเชื่อถือมาก ศิษย์นิกายอวี้ตัดสินใจโยนความลังเลทิ้งและนอนลงบนเตียงซึ่งยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมจากร่างของซวาน

“เช่นนั้น…เรามาเริ่มกัน...” ซูหยางพูดกับเธอ

วินาทีถัดจากนั้นภายในห้องก็สะท้อนไปด้วยเสียงครางอย่างสุขใจไม่หยุดยั้งจนกระทั่งสิบนาทีผ่านไป

ศิษย์หญิงซวานที่นั่งพักฟื้นอยู่ตรงขอบเตียงจ้องไปยังซูหยางด้วยสายตาเบิกกว้าง ราวกับจะจดจำการเคลื่อนไหวที่สง่างามและสงบเงียบไว้ ทำไมเขาจึงสงบได้ในสถานการณ์เช่นนี้ ดูราวกับเขากำลังเล่นเครื่องดนตรีโดยมีหญิงสาวที่เปล่งเสียงเสนาะอยู่บนเตียงเป็นเครื่องดนตรี

“นั่นคงเป็นวิธีเดียวกับที่เขาสัมผัสร่างข้า” ร่างกายของเธอร้อนรุ่มขึ้นจากเพียงแค่มองซูหยางนวดศิษย์น้องหญิง

ส่วนศิษย์หญิงอวี้ผู้ตระหนักถึงศิษย์พี่หญิงผู้ที่อยู่ในห้องเดียวกับเธอหาได้ใส่ใจกับตัวตนของซวานและเพียงแต่ร้องครางอย่างบ้าคลั่งโดยไม่อาจยับยั้ง

“หรือว่าข้าก็ทำหน้าน่าอายและส่งเสียงร้องรัญจวนเช่นนั้นเมื่อเขานวดข้า” ซวานปิดปากเธอด้วยความแตกตื่น ยิ่งเธอมองศิษย์น้องสนุกกับตัวเอง ร่างกายส่วนล่างก็ยิ่งสั่นสะท้าน