บทที่ 70 - ปกติผมจะวอร์มเสียงก่อน

บทที่ 70 - ปกติผมจะวอร์มเสียงก่อน

พอฉินเจียงพูดแบบนี้ ชาวเน็ตก็กลั้นขำไม่ไหวแล้ว

"ฮ่าๆๆๆ ที่แท้ก็เหงือกอักเสบเลือดออก ขำจนท้องแข็งแล้วเนี่ย"

"จริงๆ ฉันก็เดาไว้อยู่แล้วว่าเป็นเลือดออกตามไรฟัน แต่ไม่นึกว่าเลือดพี่แกจะออกเยอะขนาดนี้"

"พลังพิเศษอะไรกัน ก็แค่ภาพหลอนก่อนเหงือกจะเน่าเท่านั้นแหละ"

"มิน่าล่ะดูดเลือดแล้วผิวไม่ถลอก ที่แท้ก็เลือดตัวเองล้วนๆ"

"ดูหน้าตานักข่าวสิ ดำเป็นก้นหม้อแล้ว"

"ต้องยกนิ้วให้หมอฉิน รับเงินแล้วแต่ไม่ยอมทำงานให้ ตรงไปตรงมาสุดๆ!"

ปวดใจ

อยากจะร้องไห้

หลัวฮ่าวเตรียมตัวมาเพื่อรับคำชมและความตื่นตะลึงจากฉินเจียง แต่กลับโดนฉินเจียงตอกหน้าหงายด้วยคำว่า 'เหงือกอักเสบ'

หลัวฮ่าวหันไปมองจวงจ้งด้วยความโกรธ

นี่มันหมายความว่ายังไง? ให้เงินไม่พอเหรอ?

ฉันให้คุณจ่ายเงินจ้างเขามาอวยฉัน ไม่ใช่จ้างมาทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกนะ!

จวงจ้งเองก็ร้อนรน

สถานการณ์แบบนี้คืออะไร รับเงินไปแล้วทำไมยังปากสว่างขนาดนี้?

"หมอฉินครับ วินิจฉัยผิดหรือเปล่า? เลือดออกเยอะขนาดนี้ ไม่น่าจะใช่แค่เหงือกอักเสบมั้งครับ?"

"ไม่มีทางวินิจฉัยผิดแน่นอน"

ฉินเจียงตอบด้วยความมั่นใจ

"เมื่อกี้ผมตรวจดูฟันเขาแล้ว เหงือกบวมแดง หินปูนเกาะหนา แถมยังเป็นโรคปริทันต์อักเสบรุนแรง"

"แถมผมยังสังเกตเห็นว่าร่องฟันของเขาห่างมาก"

"แสดงว่าเขาไม่ได้เพิ่งทำไอ้พฤติกรรม 'ดูดเลือด' นี่เป็นครั้งแรกแน่ๆ เขาคงทำบ่อยจนจุดเลือดออกสมานตัวไม่ได้ พอเป็นแบบนี้ซ้ำๆ เขาก็เลยกระอักเลือดได้ทุกที่ทุกเวลาไงล่ะ"

ฉินเจียงมองไปที่หลัวฮ่าว

"ช่วงนี้คุณรู้สึกเวียนหัวปวดหัวบ่อยๆ นอนไม่ค่อยหลับ แถมพอลุกจากชักโครกแล้วหน้ามืดใช่ไหม?"

หลัวฮ่าวพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

"ใช่ครับ"

ฉินเจียงทำหน้าเหมือนจะบอกว่า 'เห็นไหมล่ะ'

"ผมบอกแล้วว่าวินิจฉัยไม่ผิด"

"เขาเป็นโรคโลหิตจางขั้นรุนแรง อาการค่อนข้างอันตรายแล้ว แนะนำให้พาไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลใหญ่จะดีกว่า"

"แน่นอน ถ้าจะให้ผมจ่ายยาก็ได้ ผมมียาบำรุงเลือดเยอะแยะ แต่ต้องใช้เวลารักษาหน่อย"

พูดจบ ฉินเจียงก็ชี้ไปที่คิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ

"อย่ามัวยืนงง สแกนจ่ายเงินซะ ค่าตรวจแปดร้อย ถ้าจะเอายาด้วยก็จ่ายเพิ่มอีกสามพัน"

หลัวฮ่าวอยากจะร้องไห้

ตั้งใจจะยอมจ่ายเงินเพื่อเกาะกระแสฉินเจียงดัง

ผลสุดท้าย เงินก็เสีย ตัวเองก็กลายเป็นตัวตลก

จวงจ้งไม่พอใจอย่างมาก

"หมอฉินครับ ตอนผมให้เงินหมอเมื่อกี้ หมอรับปากผมว่ายังไง?"

ฉินเจียงชะงัก

"ก็คุณบอกให้ผมมีอะไรก็พูดไปตามตรง ยึดถือความจริงเป็นหลัก ผมก็ทำตามนั้นแล้วไง"

จวงจ้ง: ...

คราวนี้จวงจ้งเข้าใจแจ่มแจ้ง

ฉินเจียงไม่ได้แกล้งโง่ แต่เขาไม่เข้าใจธรรมเนียมใต้โต๊ะจริงๆ!

"ได้ครับหมอฉิน หมอแน่มาก"

ฉินเจียงยิ้มบางๆ

"ไม่ต้องเกรงใจครับ มันเป็นจรรยาบรรณของผมอยู่แล้ว"

จวงจ้งไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ รีบพาชาวบ้านเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลัวฮ่าวถึงอยากจะตามไป แต่ปัญหาปวดฟันมันกวนใจเขามานานหลายปีจริงๆ

หลัวฮ่าวหยิบมือถือขึ้นมา กัดฟันสแกนจ่ายเงิน

ติ๊ง

[ตรวจพบว่าโฮสต์พูดความจริงกับคนไข้ เปิดเผยโรคที่ซ่อนเร้น ช่วยเหลือคนไข้ได้อย่างดีเยี่ยม ภารกิจสำเร็จ]

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัล: ผงยาแก้พิษควบคุมโอสถระดับเทพ (ยาเจี่ยตู๋อวี้ตานส่าน)]

ฉินเจียงเหลือบมองรางวัล

ผงยาแก้พิษควบคุมโอสถเป็นสูตรยาแก้พิษในตำนานของแพทย์แผนจีน มีสรรพคุณแก้พิษดีเยี่ยม

แต่สูตรนี้สืบทอดกันมานานจนมีหลายเวอร์ชัน ไม่มีใครรู้ว่าอันไหนคือต้นฉบับที่แท้จริง

คราวนี้ได้ของแท้จากระบบมา แค่เอาสูตรไปขาย เขาก็รวยเละแล้ว

"หมอฉินครับ แล้วเหงือกอักเสบของผม ยังรักษาได้ไหม?"

ฉินเจียงดึงสติกลับมา พยักหน้าให้หลัวฮ่าว

"รอเดี๋ยว ผมไปจัดยาให้"

หลัวฮ่าวยืนรออย่างสงบเสงี่ยม สักพักฉินเจียงก็หิ้วถุงยาจีนกับขวดแก้วออกมา

ฉินเจียงชี้ไปที่ห่อกระดาษเล็กๆ หลายห่อแล้วพูดว่า "นี่คือผงยาจื้อเสวียน เอาไว้ห้ามเลือด ทุกครั้งหลังแปรงฟันให้ทาผงนี้ที่เหงือก"

"ส่วนในขวดแก้วนี้เป็นยาสีฟันสมุนไพร เวลาแปรงฟันให้แตะยาสีฟันนี้หน่อยนึง มันจะช่วยขจัดหินปูน ใช้ต่อเนื่องหนึ่งเดือน โรคปริทันต์ของคุณจะหายดี"

หลัวฮ่าวขอบคุณยกใหญ่ ปัญหาเรื่องฟันนี่เล่นงานเขามานานมากแล้ว

"หมอฉินครับ ผมมีอีกคำถามอยากถามหมอ"

"ว่ามา"

"ตื่นเช้ามากินข้าวเช้า สรุปแล้วควรแปรงฟันก่อนกินข้าว หรือหลังกินข้าวครับ?"

คำถามของหลัวฮ่าวทำเอาฉินเจียงพูดไม่ออก

ไอ้หมอนี่ กะจะมาวางกับดักอะไรอีก?

"แปรงก่อนกิน"

"แล้วหลังกินไม่แปรงเหรอครับ? เศษอาหารน่าจะติดฟันเยอะนะ"

"งั้นก็แปรงหลังกิน"

"แล้วไม่แปรงฟันก่อนกินข้าวเหรอครับ? รู้สึกไม่สะอาดนะ"

ขมับฉินเจียงเริ่มเต้นตุบๆ

"งั้นก็แปรงทั้งก่อนและหลังกินไปเลยสิ"

หลัวฮ่าวส่ายหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

"ไม่ได้ครับ ทันตแพทย์บอกว่าแปรงฟันบ่อยเกินไปจะทำลายเคลือบฟัน ไม่ดีต่อสุขภาพฟัน"

ไอ้เวร!

ไอ้หมอนี่จงใจมากวนตีนชัดๆ!

ฉินเจียงพูดกับหลัวฮ่าวด้วยความโมโห "ผมเป็นหมอแผนจีน ไม่ใช่หมอฟัน"

"เอาอย่างนี้นะ คุณกลับไปถามหมอฟันที่รักษาคุณอยู่ ไปถามเขาว่าควรแปรงตอนไหน"

"หมอฉินครับ..."

"ถ้ายังไม่ไป ผมจะเอาเข็มจิ้มคุณนะ"

หลัวฮ่าวไม่กล้าพูดมาก รีบเผ่นแน่บ

ชาวเน็ตในไลฟ์สดขำกันท้องแข็ง

"ฮ่าๆๆๆ เพิ่งเคยเห็นหมอฉินไปไม่เป็นครั้งแรก"

"เรื่องแปรงฟันนี่ก็กวนใจฉันมานานเหมือนกัน เสียดายที่หมอฉินไม่ได้ให้คำตอบ"

"เป็นไปได้ไหมว่าหมอฉินเองก็แปรงตามมีตามเกิด ไม่สนใจว่าจะก่อนหรือหลัง?"

"การแปรงฟันหลักๆ คือเพื่อกำจัดคราบพลัคและหินปูน ดังนั้นก่อนหรือหลังไม่สำคัญ ถ้าคุณรู้สึกสกปรกก็แปรง ถ้าไม่คิดมาก บ้วนปากก่อนกินข้าวก็ได้"

หลิวเหยียนก็นึกไม่ถึงว่าเรื่องแปรงฟันจะมีคนสนใจเยอะขนาดนี้

เธออดไม่ได้ที่จะถามฉินเจียง

"หมอฉินคะ แล้วปกติหมอตื่นมา แปรงฟันก่อนหรือกินข้าวก่อนคะ?"

ฉินเจียงค้อนใส่หลิวเหยียน

"ทำไมคุณก็ถามเรื่องนี้ด้วย ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม"

หลิวเหยียนกระพริบตาปริบๆ ทำท่าแบ๊วใส่

"ก็ฉันอยากรู้นี่นา"

ฉินเจียงถอนหายใจ

"ปกติผมตื่นมาจะ 'วอร์มเสียง' (เปิดกล่องเสียง) ก่อน"

"วอร์มเสียง?"

หลิวเหยียนไม่เข้าใจ

ฉินเจียงอธิบายว่า

"คนกับฟ้าดินเป็นหนึ่งเดียวกัน"

"ยามฟ้ามืดคนควรอยู่นิ่ง ไม่ควรเคลื่อนไหว ดังนั้นต้องพักผ่อนเงียบเสียง"

"ยามฟ้าสว่าง คนควรเคลื่อนไหว ไม่ควรอยู่นิ่ง ดังนั้นทางที่ดีควรเริ่มจากการเปล่งเสียง"

"การเปล่งเสียง จะทำให้เกิดการสั่นพ้องของอวัยวะภายในทั้งห้า เป็นหนึ่งในวิธีปลุกร่างกายให้ตื่นตัว"

หลิวเหยียนตาลุกวาว

มิน่าล่ะ บางทีตอนเช้าเธอไปเดินริมแม่น้ำ ถึงได้ยินคนตะโกนแหกปากกันโวยวาย

(จบแล้ว)