บทที่ 69 - รับเงินแล้วไม่ช่วยงาน นายมันแน่มาก

บทที่ 69 - รับเงินแล้วไม่ช่วยงาน นายมันแน่มาก

"สรุปวันนี้พวกคุณมาทำอะไรกันแน่?"

เห็นหลัวฮ่าวไม่ได้ดูทุกข์ร้อนที่ตัวเองกระอักเลือด แถมยังดูภูมิใจนิดๆ?

หลัวฮ่าวยิ้มแล้วตอบว่า

"หมอฉินครับ จริงๆ ก็แค่อยากให้หมอช่วยรับรองให้หน่อย ขอแค่หมอยืนยันว่านี่คือพลังพิเศษ นักข่าวจวงก็เอาไปลงหนังสือพิมพ์ได้แล้ว"

ฉินเจียงถึงบางอ้อ ที่แท้ก็มาหาคนประทับตราให้นี่เอง

ฉินเจียงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"จะลงหนังสือพิมพ์ทำไมต้องมาให้ผมรับรองด้วย ผมไม่ใช่กรรมการกินเนสส์บุ๊กนะ พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำไปสิ"

จวงจ้งพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"หมอฉินครับ หมอไม่รู้เหรอว่าตอนนี้ตัวเองดังขนาดไหน?"

"ในชาร์ตจัดอันดับไลฟ์สดเมืองจินเฉิง หมอติดท็อปร้อยแล้วนะ"

ฉินเจียงยังคงงง หันไปมองหลิวเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ

"อันดับนี้ถือว่าดังมากเหรอ?"

หลิวเหยียนพยักหน้ายืนยันหนักแน่น

"ดังมากค่ะ ในจินเฉิงมีห้องไลฟ์สดเป็นหมื่นๆ ห้อง คนที่ติดชาร์ตได้ต้องมีของดีจริงๆ"

จวงจ้งรีบเสริม "ใช่ครับๆ สตรีมเมอร์คนอื่นไม่โชว์ขายาวใส่ถุงน่องดำ ก็เป็นพวกแอ๊บเสียงเล่นเกม"

"สตรีมเมอร์อย่างหมอที่สามารถเบียดเข้าไปอยู่ในร้อยอันดับแรกได้ ถือว่าสุดยอดมากแล้วครับ"

"ผมเองก็ตั้งใจจะให้หลัวฮ่าวได้ลงข่าว แล้วก็อยากจะใส่ชื่อหมอฉินเข้าไปในข่าวด้วย ก็เลยต้องมารบกวนหมอหน่อย"

คราวนี้ฉินเจียงเข้าใจแจ่มแจ้ง

สองคนนี้ไม่ได้มาหาหมอ และไม่ได้สนเรื่องการรับรองอะไรทั้งนั้น

จริงๆ แล้วก็แค่มาเกาะกระแสเขาหากิน

จวงจ้งดึงฉินเจียงไปมุมหนึ่ง หันหลังให้กล้อง แล้วยัดธนบัตรปึกหนาใส่มือฉินเจียง

"หมอฉินครับ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากผม หวังว่าหมอจะรับไว้นะครับ"

ฉินเจียงตีหน้าขรึมทันที ปฏิเสธเสียงแข็ง

"ผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ? เงินนี่ผมรับไว้ไม่ได้หรอก การรักษาคนไข้ต้องตรงไปตรงมา ผมไม่มีทางหลอกลวงคนไข้เด็ดขาด"

จวงจ้งรีบอธิบาย

"หมอฉินเข้าใจผิดแล้วครับ ที่ผมให้เงินเนี่ย ความหมายคือให้หมอ 'เห็นอะไรก็พูดไปตามนั้น' ไม่ได้จะให้หมอมาช่วยเราโกหกสร้างเรื่องเท็จสักหน่อย"

ฉินเจียงร้องอ๋อ นึกไม่ถึงว่าจะมีลาภปากแบบนี้

เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

"พูดความจริง?"

จวงจ้งพยักหน้า

"ใช่ครับ หมอพูดความจริงได้เลย"

"โอเค งั้นเงินนี้ผมรับไว้"

ให้เงินเพื่อจ้างให้โกหก ฉินเจียงทำไม่ได้

แต่ให้เงินเพื่อจ้างให้พูดความจริง อันนี้จัดให้ได้ตามคำขอ

ฉินเจียงยัดเงินใส่กระเป๋า แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะตรวจโรค

ตากล้องรู้มาก รีบซูมภาพไปที่กระเป๋าเสื้อของฉินเจียง

ชาวเน็ตขำกันไม่ไหว

"ตากล้องรู้งานว่ะ ช็อตนี้ให้เต็มสิบ"

"หมอฉินดูเป็นหมอที่ซื่อตรงมาก ใครให้เงินก็ยัดใส่กระเป๋าตรงๆ จนกระเป๋าตุงแก้มแดงเปล่งปลั่งเลยนะหมอ"

"ฉันไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมต้องยัดเงินให้หมอฉินด้วย?"

"ก็เพื่อให้หมอฉินยอมรับว่าพลังพิเศษของหมอนั่นเป็นของจริงไง ไม่เห็นเหรอว่านักข่าวนั่นยิ้มหน้าบานขนาดไหน"

"ฉันว่าหมอฉินเป็นคนซื่อตรงนะ เขาไม่น่าจะทำเรื่องแบบนั้น"

"นายดูถูกอำนาจเงินตราเกินไปแล้ว ถ้าเขาไม่ทำ เขาจะรับเงินทำไม"

ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตที่คิดแบบนั้น แม้แต่จวงจ้งก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

ไอ้ที่บอกให้หมอพูดความจริงน่ะ มันก็แค่คำพูดสวยหรู!

ในวงการนี้ อย่าดูที่คำพูด ให้ดูที่การกระทำ

เรื่องบางเรื่องแค่รู้กันในใจก็พอ ไม่จำเป็นต้องพูดให้ชัดเจน

ในสายตาของจวงจ้ง การที่ฉินเจียงรับเงิน แปลว่าเขาเข้าใจความนัยแล้ว

งานนี้... กินหมู!

"มา อ้าปากให้หมอดูหน่อย"

หลัวฮ่าวอ้าปากอย่างว่าง่าย ให้ฉินเจียงตรวจดูภายใน

ฉินเจียงดูเสร็จก็พยักหน้า ก้มหน้าก้มตาจดบันทึก

หลัวฮ่าวนึกดูแคลนในใจ

เมื่อก่อนเขาก็นึกว่าฉินเจียงจะมีดี เห็นคลิปในเน็ตดูเก่งกาจเหลือเกิน

แต่ตอนนี้ดูแล้ว ฉินเจียงก็แค่ราคาคุย

ตรวจไปตรวจมาก็ดูแค่ปาก มองไม่เห็นเคล็ดลับอะไรสักอย่าง

หลัวฮ่าวเริ่มเหลิง อดไม่ได้ที่จะพูดว่า

"หมอฉิน หมอคงไม่ได้สงสัยว่าผมซ่อนถุงเลือดไว้ในปากใช่ไหม?"

ฉินเจียงชะงัก เครื่องหมายคำถามเต็มหัว

"ผมไม่ได้พูดแบบนั้นสักคำ ผมก็แค่ตรวจร่างกายตามปกติ"

แต่หลัวฮ่าวก็ยังพูดเองเออเองต่อ

"จริงๆ หมอฉินจะคิดแบบนั้นก็ไม่แปลก เพราะหมอไม่เข้าใจเรื่องลมปราณ (ชี่กง)"

"คนในหมู่บ้านผมตอนแรกก็ไม่เชื่อว่าผมกระอักเลือดได้ จนผมโชว์ให้พวกเขาทุกคนดูทีละคน พวกเขาถึงยอมเชื่อ"

ฉินเจียงเงียบไปอึดใจหนึ่ง

"คุณโชว์ให้ทุกคนดูทีละคนเลยเหรอ?"

หลัวฮ่าวยืดอกภูมิใจ

"ใช่ครับ"

"มิน่าล่ะ อายุยังน้อยแท้ๆ ถึงได้โลหิตจางขนาดนี้"

หลัวฮ่าว: ...

หลัวฮ่าวรู้สึกเหมือนโดนดูถูก

นี่มันใช่ประเด็นไหม!

ประเด็นมันควรจะอยู่ที่ผมมีกำลังภายใน มีพลังพิเศษไม่ใช่เรอะ?

หลัวฮ่าวรู้สึกเสียหน้า สาบานว่าจะต้องกู้หน้าคืนมาให้ได้

เขาพูดกับฉินเจียงว่า

"หมอฉินครับ จริงๆ ผมไม่ได้แค่กระอักเลือดได้นะ ผมยังดูดเลือดได้ด้วย ให้ผมโชว์ให้ดูไหม?"

ฉินเจียงปฏิเสธทันควัน

"ไม่ต้องหรอก ผมไม่อยากให้เลือดคุณกระเด็นมาโดนตัว ผมรักความสะอาด"

หลัวฮ่าวแทบคลั่ง หันขวับไปมองจวงจ้ง

ไหนคุณยัดซองแดงให้แล้วไง?

ทำไมมันเป็นแบบนี้ ทำไมหมอไม่ให้ความร่วมมือเลย?

จวงจ้งเองก็หน้าเจื่อน

"บางที... หมอฉินอาจจะรักความสะอาดจริงๆ ก็ได้มั้ง?"

หลัวฮ่าวข่มความโกรธในใจ กวักมือเรียกชาวบ้านคนหนึ่งเข้ามา

ชาวบ้านคนนั้นก็ให้ความร่วมมือดีเหลือเกิน วิ่งกระดิกหางเข้ามาหาทันที

"หมอฉินดูนะครับ การดูดเลือดของผม ไม่เหมือนคนทั่วไป"

"ผมสามารถดูดเลือดเสียออกจากร่างกายเขาได้โดยไม่ต้องทำให้ผิวหนังเป็นแผล ซึ่งจะช่วยให้สุขภาพเขาดีขึ้น"

"เยี่ยม!"

จวงจ้งปรบมือเชียร์อยู่ข้างๆ ชาวบ้านคนอื่นๆ พอตั้งสติได้ก็ปรบมือตามกันเปาะแปะ

ฉินเจียงเบ้ปาก ดูท่าหน้าม้าที่จ้างมา คุณภาพจะไม่ค่อยเท่าไหร่นะ

หลังจากโม้เสร็จ หลัวฮ่าวก็คว้ามือชาวบ้านคนนั้นขึ้นมา แล้วเอาปากดูดจ๊วบเข้าให้

ตอนแรกชาวบ้านก็ยังนิ่งๆ แต่พอเห็นจวงจ้งส่งสายตาให้ ก็เริ่มการแสดงทันที

"อ๊ากกก ไม่ไหวแล้วครับ ผมรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกสูบวิญญาณ"

"โอ๊ย เบาหน่อยครับ ผมรับไม่ไหวแล้ว"

ฉินเจียง: ...

หลิวเหยียน: ...

เห็นชาวบ้านร้องโหยหวนได้ปลอมเปลือกและน่าขยะแขยงขนาดนี้ หมัดของฉินเจียงก็เริ่มสั่นริกๆ

ไม่ใช่สิ

พวกคุณไปหาตัวประกอบเกรดบีแบบนี้มาจากไหน มือสมัครเล่นเกินไปแล้ว!

แล้วไอ้บทพูดนั่น ไปก๊อบมาจากหนังเกรดต่ำเรื่องไหนมิทราบ?

ไม่นาน หลัวฮ่าวก็คลายปากออก

ตรงจุดที่เขาดูดเมื่อกี้ มีกองเลือดกองใหญ่นองอยู่

หลัวฮ่าวที่ปากเปรอะไปด้วยเลือดทำหน้าลำพองใจ

"เป็นไงครับหมอฉิน พลังพิเศษของผมเจ๋งไหม?"

ฉินเจียงดูแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาชะมัด

"เจ๋งบ้าเจ๋งบออะไรล่ะ แค่เหงือกอักเสบเลือดออก ผมก็เป็นบ่อยๆ สามวันดีสี่วันไข้"

"รีบๆ เช็ดปากเถอะ ไม่รู้เรื่องนึกว่าคุณเพิ่งไปกินต้มเลือดหมูมา ดูสกปรกชะมัด"

(จบแล้ว)