บทที่ 37 - คู่หูคู่ทุกข์

บทที่ 37 - คู่หูคู่ทุกข์

พอเกาหยางถามแบบนี้ ฉินเจียงก็อธิบายอย่างใจเย็น

"ถ้าน้ำร้อนขนาดนั้นราดลงไปบนลิ้นตรงๆ ป่านนี้ลิ้นคงสุกไปแล้ว ไม่ใช่แค่พุพองหรอกครับ"

"ดังนั้นช่างต่งก็ถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง"

ฉินเจียงเหมือนจะชม แต่ต่งฮั่นยิ่งฟังยิ่งรู้สึกแปลกๆ เหมือนโดนหลอกด่าชอบกล

ฉินเจียงพูดต่อ "พวกคุณถ่ายวิดีโอไว้ตลอดไม่ใช่เหรอครับ?"

"ลองไปดูย้อนหลังสิครับ ตั้งแต่แรกช่างต่งก็ดื่มช้ามาก แถมเป่าลมลงไปในแก้วก่อนดื่มทุกครั้งเพื่อลดอุณหภูมิ"

"แถมพอน้ำร้อนเข้าปาก ช่างต่งไม่ได้กลืนทันที แต่ 'อมกลั้ว' อยู่ในปากเพื่อระบายความร้อน"

"ดังนั้นน้ำร้อนทุกคำที่เขาดื่มเข้าไป อุณหภูมิจริงๆ มันลดลงเหลือประมาณ 50 องศาแล้ว ซึ่งเป็นอุณหภูมิที่ร่างกายมนุษย์พอทนได้ครับ"

พอฉินเจียงเฉลย ทุกคนก็ร้องอ๋อ

หลิวเหยียนเสริม "มิน่าล่ะแผลพุพองในปากช่างต่งถึงได้เรียงตัวสวยสม่ำเสมอขนาดนั้น ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง"

ต่งฮั่นทนไม่ไหวแล้ว รีบตัดบท "หมอฉินครับ เลิกวิจารณ์เรื่องดื่มน้ำเถอะครับ หมอดูแผลในปากผมหน่อย รักษาได้ไหม?"

"ตอนนี้ผมหายใจแรงๆ ยังเจ็บเลยครับ"

ฟังต่งฮั่นบ่น ทุกคนก็อดสงสารไม่ได้

จะว่าไป ที่ต่งฮั่นต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ ก็เพราะความปากแข็งของตัวเองแท้ๆ

แต่ปากแข็งอย่างเดียวไม่พอ ดันซวยมาเจอหมอฉินจอมวางยาเข้าให้อีก

ฉินเจียงชี้ไปที่คิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ

"จ่ายเงินก่อนครับ หนึ่งหมื่นห้าพันหยวน"

ได้ยินราคา ต่งฮั่นตาโต

"แพงขนาดนี้เชียว!"

ฉินเจียงทำหน้านิ่ง

"แพงเหรอครับ ถ้าแพงก็ไปโรงพยาบาลได้นะครับ"

"ให้เขาเจาะตุ่มพอง จ่ายยาแก้อักเสบ ยาปฏิชีวนะ แล้วค่อยๆ รักษาไป"

"ค่ารักษารวมๆ น่าจะแพงกว่าผม แถมใช้เวลานานกว่าด้วย ถ้าคุณอยากเสียเงินซื้อความลำบาก ก็เชิญเลี้ยวขวาออกจากร้านได้เลยครับ"

ต่งฮั่นลังเล

ฝีมือหมอฉินเขาประจักษ์กับตาแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ถ่อมาให้พิสูจน์พลังวิเศษถึงที่นี่หรอก

ต่งฮั่นกัดฟันหยิบมือถือขึ้นมาจ่ายเงิน

เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัวฉินเจียง

ติ๊ง

[ตรวจพบโฮสต์พูดความจริงกับคนไข้ เผยโรคที่ซ่อนเร้น ซึ่งช่วยเหลือคนไข้ได้อย่างมหาศาล ภารกิจเสร็จสิ้น]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับรางวัล: วิชาปั๊มหัวใจระดับเทพ!]

เห็นรางวัลจากระบบ ฉินเจียงแปลกใจเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบให้ทักษะการกู้ชีพ

หรือว่าหลังจากนี้จะมีเคสฉุกเฉินเข้ามา?

ฉินเจียงครุ่นคิด

ส่วนต่งฮั่นที่เห็นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนปลิวออกจากบัญชี

น้ำตาตกใน หัวใจสลาย

เขาอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดสองฉาด!

จะอวดเก่งไปทำไมวะ!

ดันไปโม้ว่ามีพลังวิเศษ ทีนี้เป็นไงล่ะ เสียทั้งเงินเสียทั้งตัว!

"เอาล่ะ นั่งรอตรงนี้สักพัก เดี๋ยวผมเข้าไปปรุงยาให้"

ทำตามคำสั่งฉินเจียง ต่งฮั่นไปนั่งรอข้างๆ

ตอนนั้นเอง ต่งฮั่นก็เหลือบไปเห็นกัวหลงที่เพิ่งตั้งสติได้

"พี่ชาย เป็นโรคอะไรมา?"

กัวหลงตอบหน้าตาย "พลังวิเศษ"

ต่งฮั่น: ...

กัวหลงนึกว่าต่งฮั่นกำลังล้อเลียน บรรยากาศเลยกระอักกระอ่วน

พอเห็นสีหน้าต่งฮั่น กัวหลงก็รู้ว่าเข้าใจผิด

กัวหลงเลยเล่าเรื่องของตัวเองให้ต่งฮั่นฟัง

ฟังจบ ต่งฮั่นถึงกับยกมือไหว้ รู้สึกว่าตัวเองโชคดีขึ้นมาทันตา

เขาแค่ปากพอง แต่พี่ชายคนนี้ถึงขั้นตัดไข่ทิ้ง!

พลังวิเศษ แม่งทำลายชีวิตคนจริงๆ!

เกาหยางสมกับเป็นนักข่าวมืออาชีพ เขาเล็งเห็นทันทีว่านี่คือวัตถุดิบชั้นดีในการรณรงค์ต้านความงมงาย รีบยกกล้องขึ้นมาถ่ายรัวๆ

เกาหยางสัมภาษณ์กัวหลงอย่างละเอียด เตรียมจะเอาเรื่องของทั้งคู่ไปทำสกู๊ปพิเศษ

ฉินเจียงปรุงยาทาแผลน้ำร้อนลวกเสร็จ เดินออกมาจากห้องยา

"อ้าปาก อมยานี้ไว้"

ต่งฮั่นเพิ่งจะอ้าปาก ฉินเจียงก็เทยาสีดำข้นคลั่กลงไป

กลิ่นเหม็นเน่าสุดจะบรรยายฟุ้งกระจายไปทั่วปากต่งฮั่น

ต่งฮั่นจะบ้วนทิ้งโดยสัญชาตญาณ แต่ฉินเจียงคว้าคางไว้ บังคับให้หุบปาก

"อย่าบ้วนนะ ยานี้ราคาหมื่นห้า ถ้าบ้วนทิ้งต้องซื้อใหม่ จ่ายอีกหมื่นห้านะครับ"

ได้ยินฉินเจียงขู่ ต่งฮั่นที่เกือบจะอ้วกแตก จำใจกลืนสิ่งที่พุ่งขึ้นมากลับลงไป

กัวหลงที่นั่งดูอยู่ข้างๆ ถึงกับซูฮก

แบบนี้ยังกลืนลงไปได้อีก?

พี่ชายใจเด็ดมาก!

นี่สินะพลังแห่งเงินตรา!

ฉินเจียงมองนาฬิกา "อมไว้แบบนี้ห้านาที แล้วค่อยกลืนลงไป"

"พอกลืนแล้วรออีกห้านาที ค่อยไปแปรงฟันดื่มน้ำ"

ต่งฮั่นพยักหน้า ไปนั่งมุมห้อง ใช้สมาธิขั้นสูงข่มความอยากอ้วกไว้

เกาหยางเดินเข้าไปถ่ายเจาะยาสีดำๆ นั่น

"หมอฉินครับ สะดวกเปิดเผยไหมครับว่ายานี้ทำจากสมุนไพรอะไรบ้าง?"

"ทำไมถึงราคาแพงตั้งหมื่นห้า?"

ฉินเจียงมองเกาหยางเหมือนมองคนปัญญาอ่อน

สูตรยาคือบ่อเงินบ่อทองของหมอแผนจีน ขืนบอกไปจะเอาอะไรกิน?

จะให้บอกว่ายานี้ทำจากสมุนไพรราคาไม่กี่สิบหยวนเหรอ?

แต่เกาหยางถามมาแล้ว ขืนไม่ตอบจะดูมีพิรุธ

ฉินเจียงเลยปั้นหน้าขรึม "ยาตัวนี้ของผม ใช้สมุนไพรล้ำค่ากว่าร้อยชนิด เช่น โสม เขากวาง เห็ดหลินจือแดง ถั่งเช่า ไม่เพียงแต่วัตถุดิบแพง ขั้นตอนการปรุงก็ซับซ้อนกินเวลา ราคาก็เลยสูงเป็นธรรมดาครับ"

เกาหยางถามต่อ "แต่หมอฉินครับ เมื่อกี้ผมเห็นหมอเข้าไปแป๊บเดียวก็ออกมาแล้วนี่ครับ?"

ฉินเจียงตอบหน้าตาย "นั่นเพราะวัตถุดิบหลายอย่างผมเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่งั้นคนไข้คงรอไม่ไหวหรอกครับ"

"ถ้าจะปรุงสดๆ ต้องใช้เวลาหมักบ่มอย่างน้อย 49 วัน"

เกาหยางทำหน้าบางอ้อ รู้สึกทันทีว่ายาถ้วยละหมื่นห้าไม่แพงเลย สมเหตุสมผลมาก

ค่าฝีมือคนมันแพงนี่เนอะ

ต่งฮั่นได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เงินหมื่นห้าไม่เสียเปล่า

จังหวะนั้นเอง ครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนก็เดินเข้ามาในคลินิก

ผู้หญิงพาสามีกับลูกชายเข้ามา ท่าทางร้อนรน

ที่น่าตกใจคือ สองพ่อลูกอมหลอดไฟไว้ในปากคนละลูก ดูตลกพิลึก

"คุณหมอ ช่วยสามีกับลูกดิฉันด้วยค่ะ หลอดไฟมันติดอยู่ในปาก!"

(จบแล้ว)