บทที่ 20 - นี่หรือคือกระดูกมังกรในตำนาน?

บทที่ 20 - นี่หรือคือกระดูกมังกรในตำนาน?

"เจ๊คนนี้สุดยอดว่ะ รู้สึกว่าเจ๊แกจะพูดตรงกว่าสตรีมเมอร์อีกนะเนี่ย?"

"อย่าเพิ่งตีกัน ดูสีหน้าสตรีมเมอร์สิ ไม่ปกติแล้ว"

"ไอ้หนุ่มนี่ต้องเป็นโรคร้ายแรงแน่! ไม่งั้นสตรีมเมอร์ไม่ทำหน้าแบบนี้หรอก"

ความสนใจของทุกคนกลับมาจดจ่อที่หน้าจอไลฟ์สด

เป็นไปตามคาด ฉินเจียงทำหน้าเคร่งเครียด พูดกับเลี่ยวเฟยว่า "วางมือลงมา ผมจะจับชีพจรให้"

เลี่ยวเฟยทำตามอย่างว่าง่าย

พอจับชีพจร คิ้วของฉินเจียงก็ขมวดมุ่น

พ่อหนุ่มคนนี้ ไม่ธรรมดาแฮะ!

เห็นฉินเจียงทำหน้าแบบนี้ เลี่ยวเฟยก็เริ่มใจเสีย

"หมอครับ สรุปผมเป็นอะไรกันแน่?"

"กระดูกหัก" ฉินเจียงตอบตรงไปตรงมา

"หา?"

เลี่ยวเฟยหน้าแดงก่ำ "กระดูกหักจริงๆ เหรอครับ? ไม่น่าจะเป็นไปได้มั้ง ผมหาข้อมูลในเน็ตเขาบอกว่าตรงนั้นไม่มีกระดูกนะ"

ดูออกว่าเลี่ยวเฟยก็ทำการบ้านมาพอสมควร และมีความรู้รอบตัวไม่น้อย

น่าเสียดาย ความรู้แค่นั้นมาใช้ต่อหน้าฉินเจียงก็เหมือนสอนจระเข้ว่ายน้ำ

ฉินเจียงถาม "ปกติคุณชอบดื่มนมใช่ไหม?"

เลี่ยวเฟยพยักหน้า

"ผมไม่ดื่มน้ำเปล่าครับ ดื่มแต่นม"

"วันละประมาณเท่าไหร่?"

เลี่ยวเฟยเกาหัว "เรื่องนี้ผมก็ไม่ได้สังเกตนะ น่าจะนมกล่องใหญ่ๆ วันละสองกล่องครับ"

พอเลี่ยวเฟยพูดจบ แฟนคลับในไลฟ์ก็อึ้งกิมกี่

"ไอ้หนุ่มนี่โหดจริง นมกล่องใหญ่มันลิตรหนึ่งเลยนะนั่น"

"ดื่มวันละสองกล่อง แสดงว่าวันหนึ่งซัดไปสองลิตร?"

"บ้านรวยขนาดไหนวะเนี่ย ดื่มนมวันละสองลิตร ผมนี่จนจนน้ำตาไหลพรากเลย"

"ไม่ต้องอิจฉาหรอก ดื่มขนาดนั้นป่วยชัวร์ ดูสิ ตอนนี้ก็ต้องมาหาหมอฉินแล้วไง"

เห็นฉินเจียงมองมาด้วยสายตาแปลกประหลาด เลี่ยวเฟยก็เริ่มตุ้มๆ ต่อมๆ

"หมอครับ นมนี่โปรตีนสูงสารอาหารเยอะ ผมดื่มวันละสองลิตร ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมั้งครับ?"

"มี"

ฉินเจียงตอบสั้นๆ ได้ใจความ

"ขาดสารอาหารคือโรคชนิดหนึ่ง สารอาหารเกินขนาดก็เป็นโรคชนิดหนึ่งเหมือนกัน"

"ในนมนอกจากโปรตีนกับพลังงานแล้ว ที่มีเยอะที่สุดก็คือแคลเซียม"

"คุณเอานมมาดื่มแทนน้ำแบบนี้ ร่างกายคุณเลยสะสมแคลเซียมไว้มหาศาล ทำให้เกิดโรคกระดูกงอกได้ง่ายมาก"

เลี่ยวเฟยร้อนใจ

"แต่หลายปีมานี้ ตัวผมก็ไม่ได้มีกระดูกงอกตรงไหนเลยนะครับ"

ฉินเจียงมองเลี่ยวเฟย พูดอย่างมีความหมาย "จะไม่มีได้ยังไง ก็ผมบอกไปเมื่อกี้ไงครับ"

"หา?"

ตอนแรกเลี่ยวเฟยยังไม่เก็ทว่าฉินเจียงหมายความว่าอะไร แต่ไม่นาน เขาก็บางอ้อ

"หมอครับ หมอหมายความว่า?"

ฉินเจียงพยักหน้า

เลี่ยวเฟยอยากจะร้องไห้

มิน่าล่ะก่อนหน้านี้เขาถึงรู้สึกว่าตัวเองแปลกๆ

ที่แท้พอฟังฉินเจียงอธิบายถึงได้รู้ เป็นเพราะมีกระดูกงอกออกมาอีกท่อนนี่เอง มันถึงได้แข็งสู้ฟัดขนาดนั้น!

ส่วนสาเหตุที่เจ็บ ก็เข้าใจได้ไม่ยาก

พื้นที่ที่ไม่ควรมีกระดูก ดันมีกระดูกงอกออกมา

กระดูกท่อนนี้มันต้องใช้พื้นที่ ย่อมไปกดทับเส้นประสาทบางส่วนเข้า

ดังนั้นจึงเกิดความเจ็บปวด

แน่นอนว่าปกติมันแค่ปวดหน่วงๆ คนส่วนใหญ่เลยไม่ค่อยใส่ใจ

แต่ที่เลี่ยวเฟยเจ็บหนักตอนนี้ เป็นเพราะกิจกรรมเข้าจังหวะที่รุนแรงเกินไป จนทำเอากระดูกท่อนนั้นหัก!

ฟังคำวินิจฉัยของฉินเจียงจบ แฟนคลับในไลฟ์พากันส่งของขวัญให้เลี่ยวเฟยรัวๆ

"นายเป็นคนแรกที่ฉันเคยเจอที่มีกระดูกงอกตรงนั้น เพื่อน นายแม่งโคตรเจ๋ง!"

"นี่หรือคือ 'กระดูกมังกร' ในตำนาน?"

"พี่น้องอย่ามั่ว นี่แหละคือ 'หลงอ้าวเทียน' (พระเอกเทพนิยายจีน) ตัวจริงเสียงจริง!"

คนไม่เคยเป็นอาจจะคิดว่าเท่ แต่เลี่ยวเฟยรู้ซึ้งดีว่าการมีกระดูกส่วนเกินแบบนี้ นอกจากจะไม่เท่แล้ว ยังทรมานฉิบหาย

เลี่ยวเฟยถามอย่างหวาดกลัว "หมอครับ โรคนี้ต้องผ่าตัดไหมครับ?"

ฉินเจียงพยักหน้า "ถ้าคุณไปหาหมอแผนปัจจุบัน ก็ต้องผ่าตัดแน่นอน"

"ต้องผ่าเปิดออก แล้วใช้เครื่องมือละเอียดเลาะเอากระดูกอ่อนข้างในออกมา แล้วค่อยเย็บปิด"

"ข้อดีของการผ่าตัดคือเห็นผลไว และสามารถเคลียร์กระดูกอ่อนออกได้เกลี้ยงเกลา"

แค่ฟังฉินเจียงบรรยาย เลี่ยวเฟยก็ขนหัวลุกแล้ว

"หมอครับ หมอบอกข้อเสียมาเลยดีกว่า"

ฉินเจียงร้องอ้อ

"ข้อเสียคือมันจะกระทบต่อฟังก์ชั่นการใช้งานในอนาคตของคุณไม่มากก็น้อย เพราะการผ่าตัดยังไงก็ต้องตัดผ่านเส้นประสาทหลายเส้น"

"การแพทย์ปัจจุบันยังฟื้นฟูเส้นประสาทได้ไม่ดีพอ ดังนั้นมีผลกระทบแน่นอน"

คำพูดของฉินเจียงเข้าใจง่ายมาก

เหมือนคนนิ้วขาด ต่อให้หมอต่อกลับเข้าไปได้

ถึงจะใช้งานได้ แต่มันก็ไม่มีทางคล่องแคล่วเหมือนเดิม

เลี่ยวเฟยไม่อยากผ่าตัด และไม่อยากให้สมรรถภาพเสื่อมถอย

นี่มันเรื่องความสุขชั่วชีวิตของลูกผู้ชายเลยนะ!

เลี่ยวเฟยกัดฟันถาม "หมอครับ แล้วแพทย์แผนจีนมีวิธีรักษาโรคนี้ไหมครับ?"

"มีแน่นอน"

ฉินเจียงพูดพลางชี้ไปที่คิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ

เลี่ยวเฟยงง ไม่เข้าใจความหมาย

ฉินเจียงอธิบาย "ถ้าจะรักษาที่นี่ ก็สแกนจ่ายเงินก่อนครับ ค่าตรวจรวมค่ายา ทั้งหมดสองหมื่นหยวน"

ซู้ด!

เห็นฉินเจียงเปิดราคามาสองหมื่น หลิวฟางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เริ่มไม่พอใจ

หลิวฟางดึงแขนเสื้อเลี่ยวเฟย "ฉันว่าเราไปโรงพยาบาลใหญ่ๆ ดีกว่ามั้ง มาถึงก็เรียกสองหมื่น แพงเกินไปแล้ว"

ฉินเจียงไม่ห้าม เขายกชาขึ้นจิบ รอให้ทั้งคู่ตัดสินใจอย่างใจเย็น

เลี่ยวเฟยส่ายหน้า

"เธอไม่ได้ยินหมอพูดเหรอ? ถ้าไปโรงพยาบาลแผนปัจจุบันต้องผ่าตัดนะ เสียเงินเยอะกว่าไม่ว่า แต่มันเสี่ยงกระทบต่อสมรรถภาพของฉัน!"

"แล้วฉันก็คิดว่าหมอคนนี้มีฝีมือจริง ไม่งั้นเขาจะดูออกได้ไงว่าฉันเป็นโรคนี้?"

"รักษาที่นี่แหละ อย่างมากสองหมื่นนี่ฉันออกเอง"

เลี่ยวเฟยกำลังจะสแกนจ่ายเงิน ฉินเจียงก็ยื่นมือมาขวางไว้

เลี่ยวเฟยมองฉินเจียงอย่างสงสัย

"ทำไมครับหมอ มีอะไรหรือเปล่า?"

ฉินเจียงพยักหน้า มองไปทางหลิวฟางแล้วพูดว่า "ถ้าเธอจะรักษาที่นี่ด้วย คุณก็ต้องจ่ายมากกว่าสองหมื่นแล้วล่ะ อย่างต่ำๆ ต้องจ่ายห้าหมื่น"

พอได้ยินฉินเจียงพูดแบบนี้ หลิวฟางก็แสยะยิ้มเย็นชา

"ฉันว่านายคงจนตรอกจนเพี้ยนไปแล้วสินะ เสนอราคาบ้าเลือดขนาดนี้ไม่กลัวฉันแจ้งจับหรือไง!"

(จบแล้ว)