บทที่ 19 - เธอทำฉันกระดูกหัก

บทที่ 19 - เธอทำฉันกระดูกหัก

โจวโป๋ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า การสแกนจ่ายเงินล่วงหน้าจะนับเป็นคำสั่งแพทย์ด้วย

แต่เขาได้ประจักษ์ถึงฝีมือการรักษาของฉินเจียงมาแล้ว ดังนั้นเพื่อที่จะรักษาโรคของตัวเองให้หายโดยเร็ว โจวโป๋จึงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบหยิบมือถือขึ้นมาสแกนจ่ายทันที

ติ๊ง!

[ตรวจพบโฮสต์พูดความจริงกับคนไข้ เผยโรคที่ซ่อนเร้น ซึ่งช่วยเหลือคนไข้ได้อย่างมหาศาล ภารกิจเสร็จสิ้น]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับรางวัล: ยาต้มขจัดเชื้อรา!]

ขณะที่โจวโป๋กำลังจ่ายเงิน ฉินเจียงก็ได้รับรางวัลใหม่จากระบบ

เดิมทีฉินเจียงกะว่าจะใช้ยาพื้นบ้านควบคู่กับการฝังเข็มรักษาโจวโป๋

ใครจะไปคิดว่าระบบจะรู้ใจขนาดนี้ ส่งของที่เขาต้องการมาให้ทันที

ข้อมูลเกี่ยวกับยาต้มขจัดเชื้อราหลั่งไหลเข้าสู่สมอง

ฉินเจียงนั่งหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อซึมซับความรู้ใหม่

โจวโป๋ที่นั่งอยู่ข้างๆ นึกว่าฉินเจียงนั่งหลับไปแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม:

"หมอฉินครับ ผมโอนเงินไปแล้วครับ หมอจะเริ่มรักษาได้เมื่อไหร่ครับ?"

ฉินเจียงลืมตาขึ้น ลุกเดินไปยังห้องยา

"อีกเดี๋ยวก็ได้รักษาแล้ว คุณนั่งรอตรงนี้สักครู่"

โจวโป๋รับคำ แล้วนั่งรออย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

จังหวะนั้นเอง ชายหญิงคู่หนึ่งอายุราวยี่สิบต้นๆ น่าจะเป็นคู่รักกัน ก็เดินเข้ามาจากประตู

"โจวโป๋?"

ฝ่ายหญิงจำโจวโป๋ได้ทันที

"อุ๊ยตาย! โจวโป๋ตัวจริงเสียงจริง! ฉันชอบดูทอล์กโชว์ของคุณมากเลยค่ะ นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอที่นี่!"

โจวโป๋รีบดึงหน้ากากขึ้นมาปิด พยายามรักษาระยะห่างจากผู้หญิงคนนั้น

แต่ฝ่ายหญิงกลับไม่รู้ตัว นอกจากจะวิ่งถลาเข้าไปหาแล้ว ยังหยิบมือถือขึ้นมาเซลฟี่คู่ด้วย

ฝ่ายชายทำหน้าปวดร้าว พูดกับฝ่ายหญิงว่า "เสี่ยวฟาง นี่มันเวลาไหนแล้ว เธอยังจะมาวี้ดว้ายอยู่อีก มาช่วยพยุงฉันหน่อยสิ"

พอโดนแฟนบ่น หลิวฟางก็ทำหน้ามุ่ย

"ก็นานๆ ทีจะเจอซุปตาร์ ขอถ่ายรูปหน่อยจะเป็นไรไป เลี่ยวเฟยนายเนี่ยเห็นแก่ตัวชะมัด หรือว่านายหึง?"

เลี่ยวเฟยกลอกตาบน ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับหลิวฟาง เขาเลยค่อยๆ กระดึ๊บๆ ไปที่โต๊ะตรวจด้วยตัวเอง

"หมอครับ มีหมออยู่ไหมครับ?"

เลี่ยวเฟยตะโกนเรียกไม่กี่คำ ฉินเจียงก็เดินถือถ้วยใส่ยาน้ำสีดำออกมาจากห้องยา

"ผมคือหมอครับ พวกคุณสองคนใครจะตรวจ?"

เลี่ยวเฟยยกมือขึ้น "ผมเองครับหมอ"

ฉินเจียงพยักหน้า "งั้นนั่งรอก่อนครับ รอผมแป๊บหนึ่ง ขอผมรักษาคนไข้คนนี้ให้เสร็จก่อน"

พูดจบ ฉินเจียงก็ถือถ้วยยาเดินไปหาโจวโป๋

"คุณจะใส่หน้ากากทำไม? ถอดหน้ากากออก แล้วอมยาน้ำนี้ไว้คำหนึ่ง อมไว้อย่ากลืน เหมือนกับน้ำยาบ้วนปาก เข้าใจไหม?"

โจวโป๋ทำหน้าลำบากใจ เหลือบมองหลิวฟางที่ยืนอยู่ข้างๆ

"หมอครับ คือว่ามีแฟนคลับอยู่ด้วย หมอช่วย..."

"ไม่อยากหายแล้ว?"

โจวโป๋หงอทันที

"หายครับ อยากหายครับ ผมจะอมเดี๋ยวนี้แหละ"

หลิวฟางยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ

"ไม่ต้องห่วงนะคะพี่โจวโป๋ พี่เป็นไอดอลของหนู ไม่ว่าพี่จะเป็นโรคอะไรหนูก็ไม่รังเกียจพี่หรอกค่ะ"

ฉินเจียงมองหลิวฟางด้วยความแปลกใจ

ดูท่าโจวโป๋จะดังจริงแฮะ ขนาดนี้ยังมีแฟนคลับพันธุ์แท้

ทว่าวินาทีถัดมา เมื่อโจวโป๋ถอดหน้ากากออกแล้วอ้าปาก รอยยิ้มบนหน้าหลิวฟางก็แข็งค้างทันที

หลิวฟางทำท่าเหมือนเห็นผี กรี๊ดลั่นแล้ววิ่งไปหลบหลังเลี่ยวเฟย พร้อมกับทำท่าพะอืดพะอมจะอาเจียน

ฉินเจียง: ...

ที่แท้ก็ไม่ใช่แฟนคลับพันธุ์แท้ เป็นแค่ 'แฟนคลับจอมปลอม'

โจวโป๋ไม่สนอะไรแล้ว ทำตามที่ฉินเจียงบอก กระดกยาน้ำสีดำเข้าปากไปคำหนึ่ง แล้วอมไว้

ทันทีที่ยาเข้าปาก โจวโป๋ก็เบิกตาโพลง

"อื้อๆ! อื้อๆๆๆ!"

ฉินเจียงปลอบใจด้วยสีหน้านิ่งเฉย "ผมรู้ว่ายานี้มันแสบปากหน่อย แต่มันเป็นปฏิกิริยาปกติ ห้ามกลืนห้ามบ้วน ยิ่งอมนานยิ่งได้ผลดี"

โจวโป๋แสบจนน้ำตาเล็ด

ความรู้สึกนี้มันเหมือนอมเหล้าขาวดีกรีแรงจัดไว้ในปาก ทรมานฉิบหาย!

ฉินเจียงจ้องนาฬิกาข้อมือ รอจนโจวโป๋อมครบสองนาที ถึงได้ชี้ไปที่รางระบายน้ำด้านนอก "เอายาในปากไปบ้วนทิ้งที่รางระบายน้ำตรงนั้น"

โจวโป๋รีบวิ่งไปที่รางระบายน้ำ แล้วบ้วนพรวดออกมา

น้ำยาสีดำปนเลือด และเศษซากสีเขียวๆ เหลืองๆ ที่ดูเหมือนใบกุยช่าย ถูกบ้วนลงไปในรางน้ำ

ตากล้องทนกลิ่นเหม็นเน่า เข้าไปซูมถ่ายภาพระยะประชิด

ช็อตนี้ทำเอาแฟนคลับในไลฟ์ขยะแขยงจนแทบอ้วก

"ตากล้องคืนนี้มึงกินใบมีดโกนแน่!"

"บอกหน่อยเถอะพี่ชาย ถ้าเป็นขาขาวๆ ของสาวสวยพี่จะซูมผมไม่ว่า แต่นี่ซูมขี้ฟันเน่าๆ พี่จะซูมหาพระแสงอะไร!"

"ขอบคุณตากล้องมาก ผมกำลังกินเกี๊ยวไส้กุยช่ายอยู่ ตอนนี้พุ่งออกมาหมดแล้ว"

"ทำไมคนด่าตากล้องน้อยจัง คนอื่นไม่มีมือพิมพ์เหรอ?"

ฉินเจียงถือถ้วยยาเดินไปหาโจวโป๋

"มาครับ คำที่สอง"

โจวโป๋ปิดปากส่ายหน้ารัวๆ "ไม่เอาแล้วๆ เจ็บจะตายอยู่แล้ว เมื่อกี้เกือบจะทนไม่ไหว!"

ถ้าไม่ใช่เพราะฉินเจียงคอยบอกว่าเป็นเรื่องปกติ โจวโป๋คงพ่นทิ้งไปนานแล้ว

ไอ้น้ำดำๆ นี่มันเหมือนทำปฏิกิริยาเคมีในปากเขา โจวโป๋รู้สึกเหมือนโดนมีดกรีดเหงือกตลอดเวลา!

ฉินเจียงหยิบกระจกบานหนึ่งออกมา "คุณดูปากตัวเองสิ แน่ใจนะว่าจะไม่กิน?"

โจวโป๋ส่องกระจกดู ตาเป็นประกายทันที

หลังจากบ้วนปากด้วยยาเมื่อกี้ ปากของเขาขับของเสียเน่าๆ ออกมาจนหมด!

ตอนนี้ไม่เพียงแค่เห็นฟันตัวเองชัดเจน แม้แต่เหงือกที่บวมเป่งก็ยุบลงแล้ว!

"มหัศจรรย์มาก!"

โจวโป๋ดีใจสุดขีด "หมอฉิน คุณเป็นเทวดาจริงๆ!"

ฉินเจียงพูดหน้าตาย "ถ้าคุณไม่กิน งั้นยาถ้วยนี้ผมเททิ้งนะ"

โจวโป๋รีบคว้าถ้วยยามาจากมือฉินเจียง

"ยาวิเศษขนาดนี้ เททิ้งเสียดายแย่! หมอฉินไปทำงานเถอะครับ ตรงนี้ผมจัดการเอง"

ไม่ต้องรอให้ฉินเจียงเตือน โจวโป๋จัดการอมยาคำต่อไปทันที

ครั้งนี้ถึงจะเจ็บกว่าครั้งแรก แต่โจวโป๋ไม่มีบ่นสักคำ

ขอแค่หายป่วย เจ็บแค่นี้จิ๊บจ๊อย!

เห็นโจวโป๋ว่านอนสอนง่าย ฉินเจียงก็กลับมานั่งที่โต๊ะตรวจ สอบถามอาการเลี่ยวเฟย

"ว่ามา เป็นอะไรมา?"

เลี่ยวเฟยกำลังจะอ้าปากพูด ก็เหลือบไปเห็นกล้องถ่ายทอดสด

"หมอครับ นี่... กำลังไลฟ์สดเหรอครับ?"

ฉินเจียงร้องอ้อ "ใช่ครับ รายการเรียลลิตี้โชว์ แต่จะมีการเซ็นเซอร์ให้พวกคุณ ไม่ต้องห่วง คุณบอกมาตรงๆ เลยว่าเป็นอะไร"

เลี่ยวเฟยยังอึกอักด้วยความเขินอาย

จังหวะนั้นเอง แฟนสาวหลิวฟางก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "อ้อมแอ้มเป็นสาวน้อยไปได้ จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะหมอ แค่ 'น้องชาย' เขาเจ็บ เจ็บมากจนนอนไม่หลับ"

"แถมเขายังมาโทษฉันอีก หาว่าฉันทำของเขา 'กระดูกหัก'!"

เจอหลิวฟางพูดตรงผ่าซากขนาดนี้ เลี่ยวเฟยก้มหน้าต่ำ อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

(จบแล้ว)