บทที่ 280 พายุลูกขว้าง 160 กม./ชม.! (สองตอนรวด)

บทที่ 280 พายุลูกขว้าง 160 กม./ชม.! (สองตอนรวด)

ซาวามุระถูกเปลี่ยนตัวออก!

เด็กหนุ่มเนื้อตัวมอมแมมดูหดหู่อย่างเห็นได้ชัด

พ่อแม่ คุณปู่ และเพื่อนสมัยเด็กที่เดินทางมาเชียร์เขาโดยเฉพาะต่างเต็มไปด้วยคำถาม

เสียไปแค่รันเดียวก็โดนเปลี่ยนตัวแล้วเหรอ?

ถ้าพวกเขาจำไม่ผิด สมัยเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมต้นคุนิมิ ไม่เคยมีประวัติว่าซาวามุระจะไม่เสียสัก 8-10 รันในเกมเดียว...

“นี่คือมาตรฐานของเซย์โดเหรอ? แค่พลาดนิดเดียวก็โดนจับนั่งสำรองทันที”

พ่อของซาวามุระพึมพำเสียงสั่นเครือ

“เอย์จุนจะท้อไหมนะ?”

แม่ของซาวามุระมีสีหน้ากังวล

“วางใจเถอะ เรื่องแค่นี้ไม่มีทางทำให้เขาแพ้ใจตัวเองได้หรอก”

วากานะตอบอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

รันที่เสียไปตอนมัธยมต้น ถ้าไม่ถึงพันก็น่าจะอย่างน้อยแปดร้อยรัน

และไม่เคยมีสักครั้งที่ซาวามุระจะท้อถอยหลังจากเสียคะแนน

“ไม่ว่าจะเลือกเดินเส้นทางไหน การก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของพีระมิดย่อมไม่มีคำว่าโรยด้วยกลีบกุหลาบ”

คุณปู่ของซาวามุระกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “เราไม่ควรกังวลเรื่องเอย์จุน แต่ควรดีใจกับเขามากกว่า ที่ได้มายืนอยู่บนสนามโคชิเอ็ง และอยู่ในทีมอย่างเซย์โด การที่เอย์จุนได้เป็นตัวจริงก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว”

เด็กหนุ่มที่เคยร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าพวกเขา บัดนี้ได้เติบโตเป็นตัวตนที่น่าจับตามอง

ปู่ของซาวามุระสังเกตเห็นสิ่งนี้ได้อย่างชัดเจน

เขารู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก

ได้ยินคุณปู่พูดเช่นนั้น พ่อแม่ของซาวามุระก็เผยสีหน้าภาคภูมิใจออกมาเช่นกัน

ลูกของพวกเขาเกิดมาเพื่อเป็นคนพิเศษ

ลองคิดดูสิ จะมีผู้เล่นปีหนึ่งสักกี่คนที่มีโอกาสและการปฏิบัติระดับนี้?

ทว่า ทันทีที่ความคิดนั้นผุดขึ้นมา พวกเขาก็ได้เห็นเด็กหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณอีกคนหนึ่ง

“ฟุรุยะ ซาโตรุ!”

เอซของเซย์โดที่ลงมาแทนก็เป็นรุกกี้ปีหนึ่งเช่นกัน

ซาวามุระถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว แต่เมื่อเทียบกับฟุรุยะที่อยู่ชั้นปีเดียวกัน

รัศมีของเขาย่อมหม่นหมองลงอย่างไม่ต้องสงสัย

ทันทีที่ฟุรุยะก้าวขึ้นสู่เนินพิชเชอร์ เขาก็สร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ให้กับสนาม

ตั้งแต่แฟน ๆ กองเชียร์ ไปจนถึงผู้เล่นในทีม และแม้แต่แฟนบอลขาจรบางส่วน ต่างพากันปรบมือให้โดยพร้อมเพรียง

บางคนถึงกับตะโกนเรียกชื่อฟุรุยะ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟรู้มาก่อนเกมแล้วว่าฟุรุยะไม่ใช่คนที่จะดูถูกได้

เขาคืออุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในการคว้าชัยชนะ

แต่เมื่อได้ลงสนามจริงและเห็นฟุรุยะก้าวขึ้นสู่เนินพิชเชอร์ รวมถึงได้เห็นปฏิกิริยาของแฟน ๆ รอบสนาม

หัวใจของพวกเขาก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้อยู่ดี

เขาเป็นผู้เล่นแบบไหนกัน?

ใครกันที่ทำให้แฟน ๆ ในสนามคลั่งไคล้ได้ขนาดนี้?

“ความโกลาหลนี้ไม่แพ้ซูเปอร์สตาร์ในวงการเบสบอลอาชีพเลย”

“แค่ลูกฟาสต์บอลอย่างเดียวน่าจะทำไม่ได้ขนาดนี้ เด็กหนุ่มคนนี้ต้องมีอะไรอย่างอื่นอีกแน่”

คันซากิกล่าวอย่างครุ่นคิด

คำพูดนี้ยั่วโมโหเด็กหนุ่มบางคนในซุ้มม้านั่งเซนต์อดอล์ฟเข้าอย่างจัง

“ก็แค่ขว้างเร็ว ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น ผู้เล่นทีมเราไม่มีทางกลัวความเร็วลูกของคู่แข่งหรอก”

คนพูดคืออเล็กซ์

ได้ยินเอซของทีมพูดแบบนั้น ทุกคนก็รู้สึกว่าอะดรีนาลีนสูบฉีดพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“ถูกแล้ว พวกเราคือระดับโลก!”

ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟยังคงมั่นใจในฝีมือของตัวเองมาก

ไม่ว่าผู้เล่นเซย์โดจะเก่งแค่ไหน ในสายตาของพวกเขา ผู้เล่นเซย์โดพวกนี้ก็เป็นแค่เด็กมัธยมปลายที่เก่งกาจเท่านั้น

ต่อให้เป็นเด็กมัธยมปลายที่เก่งแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นความเป็นเด็กมัธยมปลายอยู่ดี

ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟนั้นต่างออกไป

พวกเขาคือดาวรุ่งพรสวรรค์ที่ผ่านการฝึกฝนระดับโลกมาแล้ว

แม้จะยังเด็ก แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่อาจวัดได้ด้วยมาตรฐานระดับมัธยมปลายอีกต่อไป

ในเวลานี้ ผู้ที่ยืนอยู่ในแบทเตอร์บ็อกซ์คือแบตเตอร์ไม้หกของเซนต์อดอล์ฟ

เขาเป็นชายชาวเอเชีย แต่กล้ามเนื้อสวยงามได้รูปสุด ๆ

แม้จะสวมชุดแข่ง ก็ยังมองเห็นโครงร่างลาง ๆ ได้ชัดเจน

“ลุยเลย หวดมันเลย อิจิชิมะคุง!”

เสียงเชียร์ดังกระหึ่มมาจากซุ้มม้านั่งเซนต์อดอล์ฟ

เห็นได้ชัดว่าผู้เล่นในทีมฝากความหวังไว้กับแบตเตอร์คนนี้มาก

และนี่ไม่ใช่กรณีพิเศษ

เกือบทุกแบตเตอร์ของเซนต์อดอล์ฟที่ก้าวขึ้นมาล้วนมีทักษะการตีที่ดี ซาวามุระต้านทานพวกเขาไม่ได้เมื่อครู่นี้ก็เพราะเหตุผลนี้นี่แหละ

แต่ละคนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว และแต่ละคนก็เก่งมาก

อิจิชิมะที่ยืนอยู่ในแบทเตอร์บ็อกซ์มีสีหน้าเรียบเฉย แต่ลึก ๆ ในใจ ไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชนโชติช่วง

“ฟาสต์บอลเกิน 150 กม./ชม. งั้นเหรอ? จัดมาเลย!!”

ชัดเจนว่า

แบตเตอร์คนนี้รู้ซึ้งถึงลักษณะการขว้างของฟุรุยะ ซาโตรุเป็นอย่างดี

แต่เขาไม่แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ดูเหมือนว่าทันทีที่ลูกเบสบอลสีขาวถูกขว้างออกมา เขาจะทุ่มสุดตัวโดยไม่เกรงใจ

และเขามั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะต้องตีลูกได้แน่

เข้ามา!

เข้ามาเลย!!

เห็นอิจิชิมะแสดงท่าทีแบบนั้น ซุ้มม้านั่งเซนต์อดอล์ฟก็เดือดพล่าน

“หวดมันเลย!”

“ไม่เห็นมีอะไรวิเศษวิโส”

ผู้เล่นในซุ้มม้านั่งเซย์โดและกองเชียร์ทีมบนอัฒจันทร์ต่างพากันอ้าปากค้างอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อฟุรุยะขึ้นมาขว้าง พวกเขาคิดว่าฝ่ายตัวเองน่าจะกุมความได้เปรียบไว้ในมือแล้ว

ต่อให้คู่แข่งไม่ถึงกับตัวสั่นงันงก อย่างน้อยก็น่าจะประหม่าบ้าง

ทำไมพวกนั้นถึงได้ดูตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ แทนล่ะ?

“เจ้าพวกนี้ป่วยหรือเปล่าเนี่ย?”

นี่ไม่ใช่แค่ความคิดของคนคนเดียว แต่ผู้เล่นและกองเชียร์เซย์โดหลายคนต่างก็มีความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว

พวกเขาเชื่อจริง ๆ ว่าคู่แข่งป่วย และป่วยหนักด้วย!

ฟุรุยะที่ยืนอยู่บนเนินพิชเชอร์ย่อมสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ปกตินี้ มิยูกิที่อยู่ในตำแหน่งแคชเชอร์ก็ส่งสัญญาณให้เขาในจังหวะนี้เช่นกัน

โนเอาต์ รันเนอร์อยู่เบสสอง

ความแข็งแกร่งของคู่แข่งดูเหมือนจะไม่ธรรมดา

ในสถานการณ์นี้ พวกเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศในสนาม

แม้ในแง่ของคะแนน พวกเขายังนำคู่แข่งอยู่สองรัน

แต่มันไร้ประโยชน์

ใครมีตาก็มองออกว่าตอนนี้โมเมนตัมของเซนต์อดอล์ฟกำลังพุ่งแรง

ถ้าพวกเขาฉวยโอกาสนี้ทำคะแนนไล่ตีตื้นขึ้นมาทีเดียวรวดเดียว ก็เป็นไปได้มากทีเดียว

“เข้าใจแล้ว ชั้นจะไม่ยอมให้พวกนั้นสมหวังแน่!”

ฟุรุยะไม่ได้พูดอะไร

แต่เพียงแค่ปรายตามองก็สื่อความหมายนี้ได้อย่างชัดเจน

มิยูกิพยักหน้ารับรู้อย่างรู้ใจ

เขาเชื่อว่าคู่หูของเขาไม่มีทางยอมให้คู่แข่งได้ใจไปง่าย ๆ แน่

และมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

ฟุรุยะเริ่มการดวลทันทีโดยไม่มีท่าวอร์มอัปใด ๆ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยกขาขึ้น

ก่อนจะขว้าง ฟุรุยะนิ่งสงบดั่งขุนเขา

แต่ทันทีที่เริ่มขว้าง ออร่าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ดั่งสายฟ้าฟาด ลูกเบสบอลสีขาวพุ่งออกไปในพริบตา

“ตูม!!”

เสียงระเบิดกัมปนาททำให้ทุกคนในสนามสูดหายใจเฮือก

โดยเฉพาะผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟ

เหล่าเด็กหนุ่มต่างมั่นใจว่าฝีมือของตัวเองก้าวข้ามระดับมัธยมปลายไปแล้ว

ในใจลึก ๆ พวกเขาไม่ได้เห็นเซย์โดอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

คู่แข่งที่พวกเขาคิดว่าพอฟัดพอเหวี่ยงได้น่าจะมีแค่ทีมจักรวาลกับเซย์โฮที่เป็นตัวเต็งแชมป์เท่านั้น

แต่ตอนนี้ดูเหมือนพวกเขาจะประเมินคู่แข่งต่ำไป ไม่ใช่แค่ต่ำไปหน่อย แต่ประเมินต่ำไปมากโขเลยทีเดียว

ใครจะไปคิดว่าพวกเขาจะเป็นฝ่ายเสียแต้มก่อนในเกมนี้?

และยิ่งคาดไม่ถึงว่าลูกขว้างของสัตว์ประหลาดปีหนึ่งของเซย์โดจะเร็วขนาดนี้?

ลูกเบสบอลสีขาวพุ่งวูบผ่านไป

แบตเตอร์ไม้หกของเซนต์อดอล์ฟยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

ร่างกายของเขาไม่ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

“ปั้ก...”

“สไตรค์!!”

ฟุรุยะเก็บสไตรค์ไปได้อย่างขาวสะอาด

“155 กม./ชม.!!”

ความเร็วของลูกขว้างนี้ก็น่าตกตะลึงอย่างเหลือเชื่อเช่นกัน

ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟดูงุนงงอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาจ้องมองลูกขว้างนี้ตาถลน ความสับสนฉายชัดในแววตา

ทำไมกัน?

พวกเขาไม่เข้าใจ คิดยังไงก็คิดไม่ออก

กองเชียร์เซย์โดนั้นต่างออกไป

ก่อนหน้านี้พวกเขาเห็นผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟทำตัวมั่นใจเหลือเกิน

ทุกคนสงสัยว่าคู่แข่งเก่งกาจมาจากไหน? มีพลังวิเศษอะไรหรือเปล่า?

ไม่งั้นพวกนี้จะมั่นใจขนาดนี้ได้ยังไง?

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคิดมากไปเอง

ไอ้พวกนักเรียนนอกที่กลับมาจากอเมริกาเหนือ พอเจอลูกขว้างของฟุรุยะเข้าไป ก็กลายเป็นคนบื้อใบ้ไปเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

“ที่แท้ก็แค่ราคาคุย!”

กองเชียร์เซย์โดเต็มไปด้วยความดูแคลน

หลงนึกว่าคู่แข่งจะเก่งกาจ ที่ไหนได้ก็แค่ภาพลวงตา

ไม่น่ากังวลเลยสักนิด

“ไม่ใช่ว่าคู่แข่งไม่เก่ง แต่ผู้ชายที่ยืนอยู่บนเนินพิชเชอร์นั้นแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก”

ฟูจิโอะ นักข่าวอาวุโสจากนิตยสารเบสบอลคิงดอม ให้ความเห็นอย่างเป็นธรรม

สำหรับเขาแล้ว ฉากนี้เป็นเรื่องปกติมาก

ความเร็วลูกขว้างของฟุรุยะนั้นอยู่ในระดับบั๊กของเกมมาตั้งแต่ต้นแล้ว

ข้อเสียเดียวของเขาคือพละกำลัง

เรื่องนี้ช่วยไม่ได้ ไม่ว่าฟุรุยะจะโชว์ฟอร์มเทพแค่ไหนในสนาม

สุดท้ายเขาก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปี

ร่างกายยังเจริญเติบโตไม่เต็มที่

ในสถานการณ์นี้ เขาจึงไม่สามารถขว้างลูกระดับบั๊กแบบนั้นได้ตลอด

อย่าว่าแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่ผู้ใหญ่เลย ต่อให้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาก็ยังต้องเพลา ๆ การขว้างแบบนี้ลงบ้าง

ความทนทานของร่างกายมนุษย์มีขีดจำกัด

ในความเป็นจริง ไม่ว่าจะในเมเจอร์ลีกหรือไมเนอร์ลีกที่อเมริกาเหนือ หรือในลีกอาชีพของเกาะญี่ปุ่น

พิชเชอร์ที่มีสไตล์คล้ายคลึงกับฟุรุยะ ถ้าไม่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา เส้นทางอาชีพของพวกเขาจะสั้นกุด

นักเบสบอลทั่วไปอาจเล่นได้เป็นสิบหรือยี่สิบปี

พวกเขาอาจต้องรีไทร์ภายในสามถึงห้าปี

เหตุผลสำคัญที่สุดคือร่างกายมนุษย์ปุถุชนไม่สามารถทนทานต่อความเร็วระดับนั้นได้

แม้ฟุรุยะจะมีพรสวรรค์เป็นเลิศและแข็งแกร่งกว่าผู้เล่นประเภทเดียวกันมาก

แต่โดยพื้นฐานแล้ว เขาก็หนีไม่พ้นกฎข้อนี้

ต้องยอมรับว่าจุดอ่อนของฟุรุยะนั้นรุนแรงถึงตาย

แต่เพราะแบบนั้นแหละ เวลาที่เขาไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังและทุ่มสมาธิไปกับการขว้าง พลังที่ระเบิดออกมาจึงเกินจินตนาการของคนทั่วไป

ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟไม่เคยเห็นลูกขว้างของฟุรุยะมาก่อน

ต่อให้เป็นแบตเตอร์ที่เคยเห็นมาก่อน พอมาเจอฟุรุยะร่างฟูลพาวเวอร์เข้าไป ก็ยังต้องยืนอึ้งเหมือนกัน

ขณะที่ทุกคนยังคงตื่นตะลึง ฟุรุยะก็ขว้างลูกที่สองออกไปอย่างเฉียบขาด

“ตูม!”

ความเร็วของลูกนี้เร็วยิ่งกว่าเดิม และโมเมนตัมก็รุนแรงขึ้นไปอีก

ลูกเบสบอลสีขาวเปรียบเสมือนสัตว์ประหลาดนิรนาม พุ่งมาถึงหน้าแบตเตอร์ในชั่วพริบตา อิจิชิมะแห่งเซนต์อดอล์ฟกัดริมฝีปากแน่นจนแทบห่อเลือด

เขายังหาจังหวะเหวี่ยงไม้ที่ถูกต้องไม่เจอ

ลูกเบสบอลเร็วกินไป!

มันพุ่งผ่านสายตาเขาไปแทบจะในทันที

“บ้าเอ๊ย! ไม่คิดเลยว่าไอ้เด็กปีหนึ่งนี่จะน่ากลัวขนาดนี้?!”

ขณะที่อิจิชิมะกำลังยืนตะลึง

ลูกตัดสินก็มาถึง

อิจิชิมะกัดฟันกรามกรอดและเหวี่ยงไม้สวนออกไป

“ตูม!”

ตอนที่ไม้ถูกเหวี่ยงออกไป ความเร็วของมันก็จัดจ้านมาก

แต่ถึงอย่างนั้น ไม้ก็ยังสัมผัสลูกไม่โดน

ความเร็วลูกเบสบอลเร็วกว่านั้นอีก!

ตอนที่ลูกเบสบอลพุ่งผ่านสไตรค์โซน ไม้เพิ่งจะเหวี่ยงไปได้แค่ครึ่งทาง

“ปั้ก!”

“สไตรค์!”

“สไตรค์เอาต์!!”

ทันทีที่ฟุรุยะลงสนาม เขาก็พลิกสถานการณ์อันย่ำแย่ในสนามกลับมาได้ทันที

เขาเก็บเอาต์แรกมาได้สำเร็จ

ไม่ใช่แค่นั้น เขายังทำให้ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟตะลึงงันไปอย่างสมบูรณ์

ผู้เล่นเซนต์อดอล์ฟจ้องมองฟุรุยะด้วยความไม่อยากเชื่อ สายตาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามตัวโต ๆ

“ไอ้เด็กปีหนึ่งนี่เก่งขนาดนี้เลยเหรอ?”

และคันซากิที่เดิมทีมีสีหน้าบิดเบี้ยว กลับไม่แสดงท่าทีโมโหกับฟอร์มของฟุรุยะ

ดูเหมือนว่าสำหรับคันซากิ ฉากนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดา

อันที่จริง ปฏิกิริยาของคันซากิก็สงบนิ่งมากจริง ๆ

ในความเห็นของเขา คนบางคนเกิดมาเป็นลูกรักของสวรรค์

อย่างเช่นอเล็กซ์จากทีมพวกเขา และก็ฟุรุยะที่อยู่ตรงหน้า

ทั้งคู่จัดอยู่ในประเภทนี้

และเมื่อลูกรักของสวรรค์ต้องมาแข่งกับคนธรรมดา ผลลัพธ์สุดท้ายย่อมชัดเจนในตัวมันเอง

คันซากิไม่ได้คาดหวังว่าผู้เล่นธรรมดาในทีมจะตีลูกของสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้ก่อนที่พละกำลังของฟุรุยะ ซาโตรุจะหมดลง

การฝากความหวังไว้กับปุถุชนคนธรรมดานั้นเป็นเรื่องโง่เขลา

คันซากิหันไปมองอเล็กซ์แล้วถามเบา ๆ “ในฐานะลูกรักของสวรรค์เหมือนกัน นายคิดว่าไง?”

ได้ยินคำถามของคันซากิ อเล็กซ์ก็เบะปากอย่างดูแคลน

“ความเร็วลูกก็เร็วใช้ได้ แต่ก็ไม่ได้เร็วกว่าชั้นเท่าไหร่หรอก ยิ่งเรื่องพละกำลังยิ่งห่างชั้นกันไกล”

แม้จะเผชิญหน้ากับฟุรุยะ อเล็กซ์ก็ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

ทว่า ทันทีที่เขาลั่นวาจาออกมา

พายุลูกใหญ่ก็ปะทุขึ้นในสนาม

“ตูม!”

ลูกเบสบอลสีขาวพุ่งหวีดหวิวผ่านไป ดูเหมือนจะเร็วกว่าทุกลูกที่ผ่านมา

แฟน ๆ แม้จะตื่นเต้น

แต่พวกเขาก็ไม่เคยคิดว่าลูกขว้างที่ดูธรรมดานี้จะมีอะไรแตกต่าง?

จนกระทั่งพวกเขาเงยหน้ามองสกอร์บอร์ดอิเล็กทรอนิกส์

และแล้วพวกเขาก็ต้องตกตะลึงสุดขีดกับตัวเลขที่ปรากฏบนนั้น

“160 กม./ชม.!!!”

“ว้าว!!”

อัฒจันทร์ที่เดิมทีค่อนข้างสงบ จู่ ๆ ก็ระเบิดออกราวกับหม้อน้ำเดือด

ผู้คนส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═