ตอนที่ 43 การตีเหล็กระดับ 4!

"ขอบคุณเฟร็ด"

รีไวล์พูดพลางหายใจหอบหนัก ๆ

กลุ่มกล้ามเนื้อที่ขาของเขามีหมอกดำบาง ๆ ลอยอยู่ซึ่งเป็นหมอกดำที่เกิดจาก "สายพันธุ์หมาป่าเกล็ดน้ำแข็ง"

หมอกดำเหล่านี้ทำให้รีไวล์มีความเร็วที่เหนือกว่าคนทั่วไป ทำให้เขาหลบหลีกและเคลื่อนไหวได้ดียิ่งขึ้น

"เยี่ยมมาก ข้าใกล้จะเป็นนักรบหลายด้านเข้าไปอีกขั้นแล้ว"

รีไวล์ขยับกล้ามเนื้อบริเวณหัวใจของเขา "สายพันธุ์หมาป่าเกล็ดน้ำแข็ง" และ "สายพันธุ์งูทมิฬ" ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบ ๆ

รีไวล์มองเห็นได้อย่างเลือนลางว่าสายพันธุ์หมาป่าเกล็ดน้ำแข็งถูกสายพันธุ์งูทมิฬของเขากดขี่ ซึ่งเหมือนกับการกดขี่ทางสายเลือดตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นการกดขี่ของผู้ที่อยู่เหนือกว่าผู้ที่อยู่ต่ำกว่า

แม้กระทั่งในเทคนิคการหายใจก็มีการกดขี่เช่นกัน

และเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตที่เกิดจากเทคนิคการหายใจระดับยอดเยี่ยมก็จะกดขี่เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตระดับหยาบ

นี่เป็นกฎเกณฑ์ที่รีไวล์เพิ่งค้นพบหลังจากที่ฝึกฝนเทคนิคการหายใจหลาย ๆ แบบในเวลาเดียวกัน

"เทคนิคการหายใจสายพันธุ์หมาป่าเกล็ดน้ำแข็งนั้นฝึกจนถึงขีดสุดแล้ว ต่อไปนี้จะต้องฝึกเทคนิคการหายใจสายพันธุ์เงือกทะเลที่บันทึกไว้ในหนังสือเล่มนั้นเป็นอันดับแรก ส่วนเทคนิคการหายใจสายพันธุ์หมีก็สามารถฝึกได้แล้ว"

"เทคนิคการหายใจที่สามารถหดกระดูกและเปลี่ยนรูปร่างนั้นหายากมาก มีประโยชน์มากสำหรับข้า" รีไวล์พึมพำกับตัวเอง

ด้วยระดับและประสบการณ์ในปัจจุบันของเขา การฝึกเทคนิคการหายใจระดับหยาบเหล่านี้ไม่น่าจะใช้เวลานานนัก ไม่น่าจะเสียเวลาอะไรมาก

และประสิทธิภาพพิเศษที่เกิดจากเทคนิคการหายใจเหล่านี้ก็มีประโยชน์มากสำหรับรีไวล์

เมื่อกลับมาที่ปราสาท รีไวล์ก็ไปที่เขตตีเหล็ก

"ท่านรีไวล์ นี่คือหมวกเหล็กที่ข้าตีขึ้นมาเอง ขอเชิญท่านตรวจดู"

มิลาโนนำผลงานการตีเหล็กของเขาในช่วงเวลานี้มาให้รีไวล์ดู

"อืม ดีมาก ตอนนี้เจ้าเป็นช่างตีเหล็กมืออาชีพที่ช่ำชองแล้ว ข้ามีงานยุ่งมาก ธุรกิจการตีเหล็กในอาณาเขตนี้จะต้องพึ่งพาเจ้ามากขึ้นในอนาคต ถ้าเจ้าสามารถบรรลุเป้าหมายในปีนี้ได้ ข้าจะให้คนดูแลจ่ายเงินเพิ่มให้พวกเจ้าในช่วงสิ้นปี และข้าจะช่วยพ่อของเจ้าออกมาในเวลาที่เหมาะสม" รีไวล์ทำทีเป็นใจดี

"ขอบคุณท่านเจ้าเมือง" มิลาโนดูเหมือนจะรู้สึกตื้นตันใจและกลับไปทำงานต่อ

รีไวล์ก็หาที่นั่งเพื่อตีเกราะต่อไป

เขาจะตีเกราะให้ได้ในครั้งเดียวเพื่อเพิ่มเลเวลทักษะการตีเหล็กให้ถึงขั้นที่ 4

ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลังจากที่รีไวล์ใช้เวลามากมายในการตีเหล็ก

ในที่สุดทักษะการตีเหล็กของรีไวล์ก็มาถึงขั้นที่ 4:

การตีเหล็ก: ขั้นที่ 4 (222/20,000) ประสิทธิภาพพิเศษ: ผลงานที่ยอดเยี่ยม, รวดเร็วว่องไว

...

[รวดเร็วว่องไว: เชี่ยวชาญในเทคนิค มีทักษะสูง ประสิทธิภาพในการตีเหล็กของคุณนั้นเหนือกว่าคนทั่วไป]

"นี่คือประสิทธิภาพพิเศษของขั้นที่ 4 งั้นหรือ"

"ไม่เลวเลย ต่อไปนี้ปริมาณการผลิตอาวุธและอุปกรณ์จะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมาก เป้าหมายในการเก็บเงินเพื่อจัดตั้งกองทหารม้าของข้าก็ใกล้เข้ามาแล้ว"

รีไวล์มองไปที่ประสิทธิภาพพิเศษนี้และพูดกับตัวเอง

การตีเหล็กถึงขั้นที่ 4 แล้วแต่ก็ยังไม่ใช่ขีดจำกัด

ซึ่งหมายความว่าทักษะนี้ยังสามารถพัฒนาต่อไปได้อีก

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ รีไวล์ก็อดคิดถึงช่างตีเหล็กในตำนานผู้ถูกขนานนามว่า "ค้อนเพลิง" ไฮเกอร์ เอมอน ไม่ได้

ไม่รู้ว่าระดับการตีเหล็กของช่างตีเหล็กในตำนานผู้นั้น เทียบเท่ากับระดับทักษะของเขาแล้วอยู่ที่ระดับใด

"น่าเสียดายที่ตำนานได้ล่วงลับไปแล้ว บัดนี้ในอาณาจักรไม่มีปรมาจารย์ช่างตีเหล็กที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นช่างตีเหล็กอีกแล้ว" รีไวล์ถอนหายใจด้วยความเสียดาย

หลังจากทักษะการตีเหล็กถึงระดับสี่

ในช่วงเวลาที่เหลือของดวงจันทร์แรกเริ่ม รีไวล์ใช้เวลาตีเกราะ นอกเหนือจากการฝึกฝนเทคนิคการหายใจ

หลังจากมีเอฟเฟกต์พิเศษจากการตีเหล็กระดับสี่นี้ ประสิทธิภาพในการตีเหล็กของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

ต้องรู้ว่าประสิทธิภาพในการตีเหล็กเดิมของเขานั้นสูงกว่าช่างตีเหล็กทั่วไปอยู่แล้ว

โดยพื้นฐานแล้ว ในเวลาที่มิลาโนตีเกราะหนึ่งชุด รีไวล์สามารถตีเกราะได้ถึงหกชุด ความแตกต่างนั้นไม่ต้องพูดถึง

เวลาสองเดือนก็ผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว รีไวล์ตีเหล็ก ฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสามารถฝึกฝนเทคนิคการหายใจของนางเงือกได้สำเร็จ จากนี้ไปก็แค่สะสมประสบการณ์ตามปกติ

เมื่อดวงจันทร์แห่งการงอกงามมาถึง หิมะในฤดูหนาวก็เริ่มละลาย ความหนาวเย็นเริ่มจางหายไปอย่างช้า ๆ ในดินแดนที่เย็นเยียบ เริ่มมีหน่ออ่อนสีเขียวโผล่ขึ้นมา ลมหายใจแห่งฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหุบเขานี้

ในวันนี้ บนเส้นทางเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยโคลน รีไวล์นำทหารกลุ่มเล็ก ๆ ออกเดินทาง วัวแก่ลากรถบรรทุกอาวุธและเครื่องป้องกันที่ปกคลุมด้วยหญ้าแห้งเต็มคันรถ

ในช่วงฤดูหนาวที่ผ่านมา หุบเขาวารีนิลกาฬได้ผลิตชุดเกราะทั้งหมดถึงสามสิบชุด รีไวล์เก็บชุดเกราะคุณภาพดีที่สุดไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อใช้ในการติดอาวุธให้กับกองกำลังของตนเอง

ส่วนที่เหลือตั้งใจจะนำไปขายในเมืองลมหนาว เพื่อแลกกับเหรียญทองและซื้อน้ำมันชะมดกลับมาเพิ่มอีก

ขณะนี้ กองกำลังทหารของหุบเขาวารีนิลกาฬยังคงมีอยู่ห้าสิบคน เพียงแต่ต่างจากเดิมคือ ห้าสิบคนนี้ได้เปลี่ยนจากทหารอาสาสมัครนอกเวลาเป็นทหารประจำการเต็มตัว

หลังจากมีการตีเหล็กซึ่งเป็นต้นไม้แห่งการทำเงิน รีไวล์คาดการณ์ว่ารายได้ทางการคลังประจำปีของหุบเขาวารีนิลกาฬในปีนี้จะเพิ่มขึ้นหลายเท่า สี่ถึงห้าร้อยเหรียญทองเป็นเรื่องง่าย ๆ

และในปีนี้การตีเหล็กของตนเองก็ก้าวเข้าสู่ระดับสี่ ประสิทธิภาพในการตีเหล็กก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง รีไวล์มีความมั่นใจที่จะทำให้รายได้ทางการคลังของดินแดนทะลุเป้าหมายหนึ่งพันเหรียญทอง ซึ่งเป็นรายได้ที่แม้แต่ดินแดนของบารอนหลายแห่งทางตอนเหนือก็ยังทำไม่ได้

...

เมืองลมหนาว

ภายในคฤหาสน์อันหรูหราและสง่างามของขุนนางแห่งหนึ่ง ขุนนางวัยกลางคนสวมชุดหรูหรากำลังเพลิดเพลินกับอาหารค่ำ เขามีกิริยามารยาทที่สง่างาม ใช้มีดและส้อมตัดเนื้อวัวตรงหน้าอย่างสบาย ๆ

ไม่รู้ว่าเมื่อใด ที่ด้านหลังของเขา ในเงามืดของแสงเทียน จู่ ๆ ก็ปรากฏร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำ สวมฮู้ดสีดำ เขาคือ "นายหน้า" ในองค์กรเสียงแห่งนกแห่งความตาย ผู้รับผิดชอบในการส่งต่อข่าวสารและข้อมูล

"อัศวินภาพลวงตาที่ลอบสังหารลอร์ดรีไวล์เมื่อก่อนนี้ได้หายตัวไปเกือบครึ่งปีแล้ว แต่จากข้อมูลที่สายลับของเราที่แฝงตัวอยู่ในหุบเขาวารีนิลกาฬส่งมา ลอร์ดรีไวล์ไม่ได้ตาย ซึ่งหมายความว่าอัศวินภาพลวงตาอาจจะเสียชีวิตหรือหายตัวไปเนื่องจากสาเหตุบางประการ"

"ตอนนี้ลูกค้ารายใหญ่กำลังสงสัยในความสามารถในการทำงานขององค์กรเรา ดังนั้นท่าน [เงาลวงตา] จึงตัดสินใจให้ท่านดำเนินการภารกิจล้มเหลวของอัศวินภาพลวงตาต่อไป เพื่อกอบกู้เกียรติยศขององค์กรเรา เมื่อพิจารณาว่าต้องให้ท่านซึ่งเป็นนักฆ่าระดับเงินที่มีประสบการณ์ลงมือ ลูกค้ารายใหญ่จึงได้ปรับเพิ่มจำนวนเงินค่าว่าจ้างเป็นสามร้อยเหรียญทอง"

"นี่คือเงินมัดจำหนึ่งร้อยเหรียญทอง ท่าน [เงาลวงตา] ฝากความหวังไว้กับท่าน ภารกิจครั้งนี้จงระมัดระวังและรอบคอบ เพื่อให้แน่ใจว่าจะประสบความสำเร็จ"

ขุนนางที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารค่ำรับถุงเงินหนึ่งร้อยเหรียญทองจากนายหน้ามา เขย่าเบา ๆ เสียงกระทบดังก้องกังวาน ช่างเป็นเสียงโลหะกระทบกันที่ไพเราะเหลือเกิน

"ลอร์ดรีไวล์คนนี้อยู่ที่ไหนตอนนี้" เขาถามเบา ๆ

"อยู่ในเมืองลมหนาว จากการรายงานของสายลับ เขาใส่หน้ากากหมาป่าขาว น่าจะหาตัวได้ไม่ยาก" นายหน้ากล่าว

"ข้ารู้แล้ว เดี๋ยวรอฟังข่าวจากข้า" ขุนนางวัยกลางคนโบกมือ นายหน้าก็หายตัวไปในความมืด

ส่วนชายวัยกลางคนก็เก็บเงินหนึ่งร้อยเหรียญทองที่เพิ่งได้มาอย่างระมัดระวังใส่ไว้ในหีบเหล็กในบ้าน ที่นี่มีเงินมากกว่าสามพันเหรียญทอง ซึ่งเป็นเงินที่เขาสะสมมาตลอดหลายสิบปี

เขาจัดเสื้อผ้าของตัวเองหน้ากระจกทองเหลือง หยิบดาบประจำตัวขึ้นมา และดับเทียนในห้อง

"นักล่าเงา พร้อมแล้ว"