ตอนที่ 6 [การสั่นสะเทือน] [คลื่น] และ [การหมุนวน]

รีไวล์ส่ายหัว "ไม่ต้องรีบร้อนไปตอนนี้ ตอนนี้หิมะตกหนักปิดกั้นเส้นทาง เราไม่รู้ว่านี่เป็นกับดักที่แก๊งหมูป่าวางไว้หรือไม่ คนแก่โทบีเป็นคนที่มีความสามารถที่แก๊งหมูป่าให้ความสำคัญ ไม่ใช่คนที่ซื่อสัตย์ เขาจะปกป้องชีวิตของตัวเองอย่างแน่นอน และจะยอมจำนนต่อแก๊งหมูป่า ทำงานให้พวกเขา ดังนั้นในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ชีวิตของเขาปลอดภัยอย่างแน่นอน ก่อนอื่น ให้ส่งคนไปปลอบโยนโทบีตัวน้อย ช่วงเวลานี้ เจ้าจงส่งคนไปสืบข่าวกรองของแก๊งหมูป่าก่อน แล้วค่อยวางแผนกันอีกครั้ง"

"เฮ้อ หลังจากที่พ่อของข้าเสียชีวิต แมวหรือหมาตัวไหนก็อยากเหยียบย่ำครอบครัวงูทมิฬของเรา มันน่าปวดหัวจริง ๆ"

"ท่านเฟร็ด เจ้าจงถอยออกไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้จะสอนเทคนิคการใช้ดาบที่แท้จริงให้กับข้า และข้าก็อยากจะลองใช้ดาบดีที่ช่างตีเหล็กน้อยมิลาโนสร้างขึ้นด้วย"

รีไวล์กุมขมับ ภายใต้แสงเทียนที่สลัว รูม่านตาของเขาแผ่รังสีแห่งความน่าเกรงขามที่สะกดจิตใจ นั่นไม่ใช่ความน่าเกรงขามของเจ้าแห่งขุนนาง แต่เป็นความน่าเกรงขามที่เหนือกว่าสามัญชน ราวกับว่าเป็นแรงกดดันจากสัตว์ประหลาดในตำนานที่อยู่ห่างไกล

อัศวินเฟร็ดมองไปที่สายตาของรีไวล์ กลับรู้สึกราวกับถูกสัตว์ร้ายที่น่ากลัวจ้องมอง

เขาเงยหน้ามองภาพวาดสีน้ำมันที่แขวนอยู่ด้านหลังรีไวล์ ในภาพมีงูตัวหนึ่งพันรอบปราสาททั้งหลัง งูตัวนั้นคาบเทียนไว้ในปาก ลึกลับและเคร่งขรึม ดวงตาของมันดุร้าย

"ดูเหมือนว่าพรสวรรค์ของท่านชายจะไม่เลวนะ พลังแบบนี้ เทคนิคการหายใจน่าจะก้าวหน้าขึ้นแล้ว" เฟร็ดพึมพำในใจด้วยความตกใจ จากแววตาของรีไวล์ เขาได้เห็นภาพลักษณ์ของอัศวินงูทมิฬในสมัยก่อน

เขาจำได้ว่าหลังจากที่บารอนงูทมิฬได้เทคนิคการหายใจเบื้องต้นแล้ว เขาใช้เวลาสามเดือนในการเป็นผู้ติดตามที่ถือดาบ หลังจากนั้นก็ใช้เวลาหนึ่งปีในการเป็นอัศวินกิตติมศักดิ์ สองปีเป็นอัศวิน และแปดปีเป็นอัศวินผู้ยิ่งใหญ่

ท่านชายเพิ่งสัมผัสกับเทคนิคการหายใจได้เพียงสองเดือน ซึ่งกว่าจะได้เทคนิคการหายใจเบื้องต้นก็ใช้ไปครึ่งเดือนแล้ว พรสวรรค์แบบนี้ไม่ได้โดดเด่นมากนัก แต่ไม่คาดคิดว่าการฝึกฝนของเขาจะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ กลับมีแนวโน้มที่จะแซงหน้าผู้อื่น

เฟร็ดก็คิดไม่ตก สุดท้ายก็ได้แต่ยกความดีความชอบให้กับความพยายามอย่างหนักของท่านชาย ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา เขาได้เห็นความพยายามของรีไวล์อย่างเห็นได้ชัด และก็รู้สึกชื่นชมอย่างจริงใจ ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือสามัญชน คนที่สามารถพยายามได้ขนาดนี้ก็มีน้อยมาก

"ท่านชาย การฝึกฝนของอัศวินต้องมีการผ่อนคลายและความเคร่งครัด อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป" หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ค่อย ๆ ถอยออกไป หายลับไปในเงามืด

รีไวล์ลูบดาบยาว มองไปที่แผงทักษะในใจ ถอนหายใจ

"ข้าแค่อยากฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ เป็นเจ้าแห่งขุนนางน้อย ๆ ที่เลี้ยงตัวเองได้ และมีชีวิตที่สงบสุข แต่ถ้าไม่มีพลัง ทุกอย่างก็เป็นเพียงความฝัน"

...

วันที่สองของปีใหม่ เวลาตีสี่ ช่วงเวลาแห่งราตรีกาล ยังไม่สว่าง

ในอาณาเขตหุบเขาวารีนิลกาฬ ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านหรือทหาร ต่างก็จมอยู่ในห้วงนิทรา

บนสนามฝึก รีไวล์สวมชุดเกราะที่หนักอึ้ง มือของเขาถือ "ฟรอสต์มอร์น" ซึ่งเป็นชื่อที่เขาตั้งให้กับดาบอัศวินใหม่ที่ได้มา เพื่อระลึกถึงโลกที่เขาไม่มีวันได้กลับไปอีก (ฟรอสต์มอร์น ชื่อดาบจากเกม warcraft)

อัศวินเฟร็ดชักดาบยาว "รุ่งอรุณ" ของเขาออกมากล่าวว่า "เทคนิคการใช้ดาบที่ข้าจะสอนให้เจ้าวันนี้ เป็นเทคนิคการใช้ดาบที่ข้าได้มาโดยบังเอิญเมื่อครั้งที่ข้าเดินทางไปทั่วอาณาจักรเมื่อหลายปีก่อน เทคนิคการใช้ดาบนี้ไม่มีชื่อ ข้าเรียกมันว่า [การฟันกางเขนทองคำ]"

"การฟันกางเขนทองคำ ในทางทฤษฎีแล้วก็คือการใช้เทคนิคการใช้พลังที่ลึกลับและแยบยลอย่างมาก ฟันดาบกางเขนที่เหนือกว่าจินตนาการของคุณ ไม่เพียงแต่ดาบเท่านั้น แม้แต่ค้อนหนัก หรือมีด หอกยาว หรือแม้แต่เคียว หากเจ้าเข้าใจถึงขั้นสูงพอ ก็สามารถหลอมรวมและใช้มันได้"

"การฟันกางเขนทองคำมีทั้งหมดสามขั้นตอน ได้แก่ การฟันกางเขนแห่งการสั่นสะเทือน การฟันกางเขนแห่งคลื่น และการฟันกางเขนแห่งการหมุนวน ยิ่งไปไกลเท่าไหร่ ก็ยิ่งเข้าใจยากเท่านั้น"

"มีเทคนิคการใช้พลังสามอย่างในนี้ เทคนิคที่ง่ายที่สุดคือพลังการสั่นสะเทือน ตามด้วยพลังคลื่นขั้นสูง และพลังการหมุนวนขั้นสูงสุด!"

"ข้าฝึกฝนเทคนิคการใช้ดาบนี้มาแล้วกว่ายี่สิบปี จนถึงตอนนี้ ข้าก็เพิ่งจะเข้าใจพลังคลื่นได้อย่างสมบูรณ์เท่านั้น แต่พลังของมันก็เทียบได้กับเทคนิคการใช้ดาบระดับดีที่สุดแล้ว ดังนั้นคุณภาพของเทคนิคการใช้ดาบนี้ขึ้นอยู่กับขั้นตอนการเข้าใจของผู้ใช้ หากเจ้ามีพรสวรรค์ธรรมดา ๆ ก็สามารถเข้าใจได้เพียงดาบกางเขนแห่งการสั่นสะเทือนเท่านั้น นี่ก็เป็นเทคนิคการใช้ดาบระดับพื้นฐานที่ดี แต่หากเจ้ามีพรสวรรค์ที่โดดเด่น เข้าใจถึงการฟันกางเขนแห่งการหมุนวนขั้นสูง นี่จะเป็นเทคนิคการใช้ดาบที่สมบูรณ์แบบหรืออาจเป็นระดับตำนานก็ได้"

หลังจากที่อัศวินเฟร็ดพูดจบ รีไวล์ก็อดหัวเราะอย่างขมขื่นไม่ได้ "แม้แต่ท่านก็เพิ่งจะเข้าใจถึงขั้นตอนของคลื่น เทคนิคการใช้ดาบนี้ นอกจากผู้สร้างแล้ว ยังมีใครอีกที่สามารถฝึกฝนได้ถึงขั้นการหมุนวนขั้นสูง?"

อัศวินเฟร็ดยิ้มเล็กน้อย "ท่านชาย อย่าเพิ่งท้อแท้ เพียงแค่ท่านเข้าใจถึงขั้นตอนที่สองและเข้าใจถึงการฟันกางเขนแห่งคลื่น ก็เพียงพอแล้ว พ่อของท่านก็เข้าใจถึงพลังคลื่นเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ในบรรดาอัศวินผู้ยิ่งใหญ่ พลังของท่านก็อยู่ในระดับสูงสุดแล้ว"

รีไวล์พยักหน้า เขาจะไม่ท้อแท้แน่นอน ด้วยแผงทักษะ เขาสามารถยกระดับเทคนิคการใช้ดาบนี้ไปสู่ขั้นสูงสุดได้ในไม่ช้า

หลังจากนั้น อัศวินเฟร็ดก็กำดาบรุ่งอรุณ แสงออร่าอันทรงพลังแผ่ออกมาจากตัวเขา ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนราวกับภาพลวงตา จากนั้นพลังการสั่นสะเทือนนี้ก็ส่งผ่านไปยังดาบอัศวิน

อู้!

อู้!

อู้!

เสียงร้องของดาบยาวดังก้องกังวาน

แสงดาบของดาบแห่งรุ่งอรุณแยกออกเป็นสองส่วน ก่อตัวเป็นการฟันแบบกากบาทอันรุนแรง

เสียงดังแกรก!

เสาไม้มังกรดำขนาดเท่าถ้วยน้ำชาที่แข็งแกร่งดุจหินผาตรงหน้าอัศวินเฟร็ด แยกออกเป็นสี่ส่วน

จากนั้นจึงเก็บดาบเข้าฝักอย่างลื่นไหล

หัวใจของรีไวล์สั่นสะเทือน ไม้มังกรดำถึงแม้ความแข็งจะเทียบเหล็กไม่ได้ แต่ด้วยเทคนิคการตีดาบของโลกใบนี้ ทำให้ดาบอัศวินที่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งฟันออกนั้นเป็นไปไม่ได้เลย

แต่ด้วยพลังสั่นสะเทือนพิเศษของอัศวินเฟร็ดที่ถ่ายทอดไปยังดาบอัศวิน จึงสามารถทำได้

นี่คือพลังของอัศวิน นี่คือพลังของวิชาดาบ

ทรงพลังเกินไปแล้ว!

รีไวล์เกิดความปรารถนา นี่คือสิ่งที่ข้าแสวงหา

บนใบหน้าที่แก่ชราของอัศวินเฟร็ดเผยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจเล็กน้อย เขาใช้พลังเพียงสามส่วนเท่านั้น

หากเขาใช้พลังทั้งหมด กระตุ้นพลังคลื่น ด้วยดาบอัศวินในมือ เขาสามารถฟันเกราะเหล็กของอัศวินได้!

การทำเช่นนั้นเป็นการสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์ ดาบอัศวินเสียหายง่ายอยู่แล้ว พลังสั่นสะเทือนก็เพียงพอที่จะรับมือกับศัตรูส่วนใหญ่แล้ว

"นี่คือเทคนิคการใช้พลัง บางทีท่านอาจจะไม่เข้าใจ ข้าจะสาธิตให้ท่านดูอีกครั้ง"

อัศวินเฟร็ดรู้ว่าแม้แต่ผู้มีพรสวรรค์ด้านดาบก็ยากที่จะฝึกฝนเทคนิคการใช้พลังของการฟันกากบาททองคำได้ในครั้งแรก

รีไวล์พยักหน้า เร็วเกินไป เขาไม่เห็นเลย

ไม่ต้องพูดถึงว่าจะปรากฏบนแผงทักษะความชำนาญ

แผงทักษะความชำนาญจะปรากฏขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเขาฝึกฝนจนชำนาญในระดับหนึ่งแล้วเท่านั้น ทำให้เขาค่อย ๆ สะสมประสบการณ์ แต่ไม่สามารถทำให้เขากลายเป็นอัจฉริยะที่เรียนรู้ได้ในทันทีและเข้าใจได้ในทันที

หลังจากสาธิตให้รีไวล์ดูไม่รู้กี่ครั้ง รีไวล์ก็ค่อย ๆ เข้าใจเทคนิคการใช้พลังพื้นฐาน

เริ่มลองฟันดาบด้วยตัวเอง

การฝึกดาบคือการฝึกซ้ำ ๆ เรียนรู้ซ้ำ ๆ ทำผิดพลาดซ้ำ ๆ และเข้าใจซ้ำ ๆ

เทคนิคการใช้พลังเบี่ยงเบนไปเพียงเล็กน้อย ก็ไม่สามารถสร้างพลังสั่นสะเทือนที่เรียกว่านั้นได้

อัศวินเฟร็ดไม่เบื่อหน่าย สอนรีไวล์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

รีไวล์ก็ไม่ได้ฝึกฝนเทคนิคการหายใจในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุ่มเทให้กับการฝึกดาบอย่างเต็มที่ อย่างน้อยก็ต้องฝึกฝนจนชำนาญในระดับหนึ่งก่อน

ด้วยพรสวรรค์ด้านเทคนิคการหายใจที่ธรรมดา ๆของเขา รีไวล์เตรียมพร้อมสำหรับการฝึกฝนในระยะยาวแล้ว

ในวันที่สาม รีไวล์ฝึกดาบตามปกติ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่าดาบฟรอสต์มอร์น ในมือของเขามีการสั่นสะเทือนเล็กน้อยและสม่ำเสมอราวกับลมหายใจของมนุษย์

ใบหน้าของเขาแสดงความยินดี เขาสัมผัสได้แล้ว

"พลังสั่นสะเทือน! ถึงแม้จะอ่อนแอมาก แต่ก็เป็นพลังสั่นสะเทือนจริง ๆ ข้าก้าวเข้าสู่เส้นทางแล้ว"

บนแผงทักษะความชำนาญ ทักษะใหม่ปรากฏขึ้นแล้ว