บทที่ 142: เชิญชวนให้หลงโม่มาอยู่ร่วมห้อง

หลงหลิงเอ๋อขยิบตาให้หู่จิงผู้มีชนักติดหลังอย่างซุกซน และยิ้มหวานราวกับจะบอกว่า

ไม่ต้องกังวล เราจะไม่พูดอะไร!

ส่วนหลงเหยาบินไปเอาหน้าถูไถออดอ้อนแม่จิ้งจอก

นั่นทำให้สติของหูเจียวเจียวถูกดึงกลับมา เธอกอดลูกที่น่ารักพลางมองดูเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน แล้วความคิดที่สั่นไหวเหมือนน้ำกระเพื่อมของเธอตอนนี้ก็ค่อย ๆ มั่นคงขึ้น

ใครจะสนกันล่ะ!

เธอไม่ใช่ผู้หญิงหัวโบราณที่มีความคิดแบบศักดินา

ตอนนี้หญิงสาวไม่เพียงแค่มีลูกที่ประพฤติตัวดีและมีเหตุผลเท่านั้น แต่ยังมีครอบครัวที่รักเธออีกด้วย ปัจจุบันเธอมีความสุขมากกว่าคนส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ ซึ่งสรุปได้สั้น ๆ ว่าเธอต้องพยายามให้มากกว่านี้เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป!

“ทำไมพวกเจ้าถึงมาที่นี่ แล้วเซียวเซียวอยู่ที่ไหน?” แม่จิ้งจอกลูบหัวหลงหลิงเอ๋อ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ และพบว่าเธอไม่เห็นหลงเซียว

“พี่รองอยู่ที่บ้าน” สาวน้อยตอบเสียงเบา

ต่อมา นางเหลือบมองพี่น้องตัวเองที่ขยิบตามาให้จากด้านหลัง แล้วนางก็ยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปดึงชายเสื้อของผู้เป็นแม่

“ท่านแม่ ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านป้าเมี่ยนเอ๋อ”

“หืม? เจ้ามีอะไรจะถามนางหรือ?” หูเจียวเจียวถามด้วยสีหน้าฉงน

ลู่เมี่ยนเอ๋อเองก็ก้มลงมองเด็กสาวอย่างสงสัยเช่นกัน

ในทางกลับกัน หู่จิงกลายเป็นคนที่ระส่ำระส่ายที่สุด ด้วยอาการประหม่าทำให้มือของนางชื้นเหงื่อไปหมดเพราะกลัวว่าเด็กหญิงตัวเล็กจะหักหลังนางซึ่ง ๆ หน้า

“ท่านป้าเมี่ยนเอ๋อ ท่านกับคู่ของท่านนอนด้วยกันหรือไม่?” หลงหลิงเอ๋อเงยหน้าขึ้นถามแบบจริงจัง

“อะแฮ่ม…” แม่จิ้งจอกที่ได้ยินคำถามของลูกสาวแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง

เจ้าตัวเล็กกำลังคิดอะไรอยู่ในหัวเล็ก ๆ นั่นกันแน่? ทั้งที่อายุยังน้อยปานนั้น นางจะมาถามเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไร?

“แน่นอน เป็นคู่กันก็ต้องนอนด้วยกันสิ” ลู่เมี่ยนเอ๋อพยักหน้าตอบ นางไม่รู้สึกแปลกที่จะคุยประเด็นนี้กับเด็ก

ในขณะเดียวกัน หูเจียวเจียวมองหลงหลิงเอ๋อที่กำลังเอียงคอมองมาทางตน ดวงตาที่สดใสของนางยังไม่คลายความสงสัย ทันใดนั้นเธอก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ เธอกำลังจะพูดขัดเด็กน้อยไม่ให้พูดอะไรแผลง ๆ อีก

ทว่าเด็กสาวเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเสียก่อน

“แล้วทำไมพ่อกับแม่ไม่นอนด้วยกัน พวกท่านเป็นคู่กันไม่ใช่หรือ?”

ลู่เมี่ยนเอ๋อที่ได้ฟังเช่นนั้นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง “แน่นอนว่าพวกเขาเป็นคู่กัน นี่...”

นางรู้ได้อย่างไรว่าทำไมพวกเขาถึงไม่นอนด้วยกัน?

เจียวเจียวไม่ได้นอนกับหลงโม่หรอกหรือ!?

ตอนนี้หู่จิงกวาดล้างความกังวลใจออกไป และมองไปที่จิ้งจอกสาวทันทีด้วยสีหน้าแปลก ๆ

เมื่อหูเจียวเจียวสัมผัสได้ถึงสายตาอยากรู้อยากเห็นจากหญิงสาว 2 คน จู่ ๆ เธอก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมา ทำไมสาวน้อยถึงถามคำถามแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น!?

“หูเจียวเจียว เจ้ายังคิดว่าเจ้าไม่อยากให้หลงโม่กลับบ้านใช่ไหม แล้วเจ้ายังอยากจะขับไล่เขาออกไปจากเผ่าอีกหรือ?” เสือสาวขมวดคิ้วถาม

ตามปกติแล้วภูตหญิงมีสถานะที่สูงกว่าภูตชาย เวลาอยู่ที่บ้าน ฝ่ายหญิงมีอำนาจตัดสินว่าฝ่ายชายจะสามารถเข้ามานอนในบ้านด้วยได้หรือไม่ หู่จิงคิดเพียงว่าหูเจียวเจียวยังคงเกลียดหลงโม่เหมือนเมื่อก่อน และไม่เต็มใจที่จะนอนกับเขา

“ท่านแม่อยากไล่ท่านพ่อออกจากเผ่าหรือ?”

“ท่านพ่อต้องออกไปเร่ร่อนอยู่ข้างนอก น่าสงสารจัง...”

เด็กทั้ง 4 คนหันไปมองแม่จิ้งจอกเป็นตาเดียว ในขณะที่ดวงตากลมโต 4 คู่รื้นไปด้วยน้ำตา พลางเฝ้ารอคำตอบจากผู้เป็นแม่

“ไม่ มันจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง” ยามได้เห็นหน้าตาน่าสงสารของลูก ๆ หูเจียวเจียวก็ส่ายหัวปฏิเสธทันที “แม่แค่ต้องการรอให้บ้านหินสร้างเสร็จก่อน...”

จิ้งจอกสาวรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ใช่ แม่แค่ต้องการรอให้บ้านหินสร้างเสร็จก่อน แล้วค่อยให้พ่อของพวกเจ้ามานอนด้วยกันในห้องที่ใหญ่ขึ้น บ้านไม้ในตอนนี้เล็กเกินไปจนต้องนอนเบียดกัน ซึ่งมันทำให้เรานอนได้ไม่สบาย”

บ้าเอ๊ย!

เธอไม่รู้ว่าเธอกำลังโน้มน้าวพวกเขาหรือตัวเธอเองกันแน่!

“เป็นเช่นนี้นี่เอง” ทันใดนั้นหู่จิงกับลู่เมี่ยนเอ๋อก็เข้าใจความคิดของจิ้งจอกสาว พวกนางหันไปมองดูบ้านไม้หลังเล็กของอีกฝ่าย หลงโม่นั้นตัวสูงใหญ่ และเป็นไปได้ว่าเขา ‘ไม่มีน้ำยา’ ดังนั้นทั้งคู่จึงไม่คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป

ทางด้านหลงหลิงเอ๋อกับพี่ ๆ มองหน้ากัน แววตาของพวกเขาฉายแววเจ้าเล่ห์ แล้วหลงอวี้ก็แอบยกนิ้วโป้งให้น้องสาวด้วยความชื่นชม

ใช่!

ท่านแม่สัญญาว่าจะนอนกับท่านพ่อแล้ว

แผนสำเร็จ!

ต่อมา เด็กสาวเอื้อมมือน้อย ๆ ไปจับมือแม่จิ้งจอกอีกครั้งด้วยความคาดหวัง “ท่านแม่ ท่านพ่อยังไม่รู้เรื่องนี้ ข้าอยากให้ท่านแม่บอกให้ท่านพ่อรู้ด้วย จะได้ทำให้เขามีความสุข”

“อะแฮ่ม...” หูเจียวเจียวรู้สึกว่าทางหนีทีไล่ของเธอถูกเจ้าตัวเล็กปิดกั้น

“เอาล่ะ ไว้ค่อยคุยกันตอนที่พ่อของเจ้ากลับมาแล้วกันนะ” หญิงสาวรวบรวมความกล้าตอบออกไป

ส่วนเธอจะมีความสุขหรือเปล่านั้น… เธอไม่รู้

…

เมื่อพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า

ครอบครัว 7 คนนั่งพร้อมหน้ากันอยู่ที่โต๊ะอาหาร โดยที่แต่ละคนมีความคิดของตัวเองอยู่ในใจ

เด็กทั้ง 4 แอบสังเกตสีหน้าของพ่อแม่เป็นระยะ ๆ หูเจียวเจียวเองกำลังคิดว่าจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี

ยกเว้นเพียงหลงเหยาเท่านั้นที่กำลังจดจ่ออยู่กับการกินอาหารแสนอร่อยตรงหน้า

ทางด้านหลงโม่จำได้ว่าวันนี้ตอนที่หูเจียวเจียวกำลังคุยเรื่องโครงสร้างบ้านหินกับพวกโหวเสี่ยวเตียว เขาได้ยินนางพูดว่าจะสร้างห้องเพียง 6 ห้อง และนางกับลูกอีก 5 คนจะมีห้องส่วนตัวคนละห้อง ดังนั้นเขาจะไม่มีห้องเป็นของตัวเองหรือ?

ชายหนุ่มกำลังลังเลว่าจะขอปรึกษาเรื่องการสร้างห้องพิเศษเพิ่มให้ตนเองดีหรือไม่

มิฉะนั้นเขาคงจะต้องไปอาศัยอยู่บนหลังคา…

ต้นไม้ด้านนอกถูกภูตบางคนตัดกิ่งก้านไปหมดแล้ว มันไม่เหลือกิ่งให้เขาได้ใช้พึ่งพิงหลับนอนสักต้น

ตั้งแต่เกิดเรื่องคืนนั้นกับหูเจียวเจียวเมื่อหลายปีที่แล้ว หลงโม่ก็ไม่เคยอยู่ในห้องเดียวกันกับนางเลยหลังจากนั้นมา เขาคิดในใจว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากอยู่กับเขา ยกเว้นคืนที่ได้ร่วมเตียงกัน

“ท่านแม่มีอะไรจะพูดกับท่านพ่อหรือเปล่า?”

เมื่อหลงหลิงเอ๋อเห็นว่าหูเจียวเจียวไม่ยอมพูดอะไรอยู่นาน นางก็รู้สึกกระวนกระวายจึง ‘กรุณา’ เตือนผู้เป็นแม่

พอพ่อมังกรได้ยินเสียงของลูกสาวตัวน้อย เขาก็เม้มริมฝีปากแน่นพลางส่งสายตามองไปยังแม่จิ้งจอกด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ

นางอยากพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่ไม่สร้างห้องไว้ให้เขาหรือไม่?

“อ่า ใช่แล้ว... หลงโม่ ข้ามีอะไรจะบอกเจ้า...” หลังจากที่หลงหลิงเอ๋อพูดเช่นนี้ หูเจียวเจียวก็ได้แต่กัดฟันและหลบหน้าไม่กล้ามองตรงไปที่ชายหนุ่ม

“หลังจากสร้างบ้านหินแล้ว เจ้าจะ...”

เพียงแค่มังกรหนุ่มได้ยินประโยคสั้น ๆ ดวงตาของเขาก็หม่นหมองลง มือใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นโดยไม่รู้ตัวจนฝ่ามือเปลี่ยนเป็นสีขาว

ริมฝีปากหยักเป็นทรงสวยถูกกัดจนเป็นสีม่วง ประกอบกับรูม่านตาสีทองก็เย็นจนทำให้คนที่ถูกจ้องมองแข็งเป็นน้ำแข็งได้เลย

ใช่สิ! โชคดีมากแค่ไหนแล้วที่คนขี้แพ้อย่างเขามีคู่ เขาจะมาคาดหวังว่าจะได้อยู่กับคู่ของตนไปตลอดได้อย่างไร

การที่หูเจียวเจียวไม่ปล่อยให้เขาอยู่ในป่าต่อไปก็ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับคนไร้ค่าเช่นนี้แล้วจริง ๆ

หลายปีที่ชายหนุ่มถูกอีกฝ่ายข่มเหงยังคงสะท้อนอยู่ในความคิด ทำให้เขาสร้างกำแพงปิดกั้นตัวเองกลับเข้าไปในถ้ำอันมืดมิด ราวกับว่ามีเพียงความเหงาไม่รู้จบเท่านั้นที่เป็นสหายเคียงข้างเขา

ในขณะนี้ เสียงที่ชัดเจนและอ่อนโยนของจิ้งจอกสาวยังคงดังต่อไป

“เจ้ามาพักอยู่ในห้องเดียวกับข้าได้นะ”

หูเจียวเจียวหลับตาแน่นและพูดออกไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตายให้ได้เสียตอนนี้เลย!

หลังจากพูดจบเธอก็กล่าวเสริมต่อไปเพราะกลัวคำตอบที่จะได้รับจากหลงโม่

“แน่นอนว่าถ้าเจ้าไม่ต้องการ ข้าก็ไม่บังคับ ข้าแยกห้องให้เจ้าได้…”

เธอเดาว่ามีความเป็นไปได้สูงที่มังกรหนุ่มจะปฏิเสธคำเชิญชวนของตน

เมื่อจิ้งจอกสาวคิดถึงสิ่งนี้ ความตึงเครียดในใจของเธอก็ลดลงเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม มันเป็นเพียงการพูดคุยที่ทำให้เด็ก ๆ เห็นเท่านั้น

พ่อมังกรคงไม่ยอมอาศัยอยู่ร่วมห้องกับเธอแน่ ๆ…

ในเวลาเดียวกัน ดวงตาของหลงโม่ฉายแววประหลาดใจและนัยน์ตาสีทองถูกแต่งแต้มด้วยความปีติยินดีซึ่งสังเกตเห็นได้ชัดเจนทันใด ก่อนที่หูเจียวเจียวจะพูดจบประโยค เขาก็ผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มไปข้างหลังเสียงดัง

จากนั้นชายหนุ่มก็รีบตอบทันทีเพราะกลัวว่าจิ้งจอกสาวจะเปลี่ยนใจเสียก่อน

“ตกลง!”

--------------------------------------------------

พูดคุยท้ายตอนกับเสี่ยวเถียว: หูยยยย แม่ชวนพ่อนอนห้องเดียวกันค่าทุกคนนนนน ><