บทที่ 21 เหมือนได้รับพรจากสวรรค์เป็นครั้งแรก

บทที่ 21 เหมือนได้รับพรจากสวรรค์เป็นครั้งแรก

"ท่านอา!"

เมื่อได้ยินเสียงระเบิด ซ่างกวานหมิงเยว่ก็ใจหายวาบ รีบพุ่งตัวไปที่ลานบ้าน

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือร่างของซ่างกวานจวินอี๋ที่หน้าซีดเผือด มีเลือดไหลซึมที่มุมปาก

แม้จะป่วยเป็นโรคประหลาด แต่ผิวพรรณของซ่างกวานจวินอี๋ก็ยังดูดีมีเลือดฝาดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ใบหน้าของนางขาวซีดจนเกือบเป็นสีเทา แววตาเลื่อนลอย ผมเผ้ายุ่งเหยิง บวกกับรอยเลือดที่มุมปาก ทำให้ดูเหมือนวิญญาณสาวแสนสวยที่น่าสยดสยอง

"ท่านอา ท่านเป็นยังไงบ้าง?" ซ่างกวานหมิงเยว่ตกใจสุดขีด

"เยว่เอ๋อร์... โรคของอา..." ซ่างกวานจวินอี๋เพิ่งจะอ้าปากพูด เลือดสดๆ ก็กระอักออกมาอีกระลอก

"กำเริบอีกแล้วเหรอ?" ซ่างกวานหมิงเยว่หน้าเปลี่ยนสี รีบถาม "ยาที่ท่านหนิงฟูจื่อให้มายังเหลือไหมคะ?"

"มี... อยู่ในอกเสื้อ... หยิบให้หน่อย" เสียงของซ่างกวานจวินอี๋แผ่วเบา แขนสั่นเทาจนยกไม่ขึ้น

ในขณะนั้น ฉีเอ้อและลูกน้องอีกสามคนก็โผล่มาที่ลานบ้าน

สภาพลานบ้านยับเยินเกินคาด ยอดฝีมือระดับวงแหวนพิภพที่พามาตายเรียบ เหลือแต่ลูกกระจ๊อกระดับมนุษย์สิบกว่าคนนอนเกลื่อนกลาด

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ซ่างกวานจวินอี๋ที่ยืนโงนเงนอยู่กลางลาน

โดนระเบิดอัดขนาดนั้นยังไม่ตาย?

ในฐานะหัวหน้าหน่วยกล้าตาย ฉีเอ้อไม่ค่อยมีความรู้สึกนึกคิดอะไรมาก แต่ตอนนี้หัวใจเขาก็อดเต้นแรงไม่ได้

เขาจำเสียงระเบิดเมื่อครู่ได้ดี นั่นคือระเบิด "อัสนีพิฆาต" (หลิงเหลย) ไพ่ตายที่ต้านไถจิ่นมอบให้ฉีต้า อานุภาพร้ายแรงขนาดที่ว่าระดับวงแหวนพิภพไม่มีทางรอด

คนที่รับแรงระเบิดนี้แล้วไม่ตาย... ต้องเป็นระดับวงแหวนนภาเท่านั้น

ฉีเอ้อเริ่มสิ้นหวัง

แต่แล้วเขาก็เห็นซ่างกวานจวินอี๋กระอักเลือดออกมา

ซ่างกวานหมิงเยว่กำลังล้วงขวดยาออกจากอกเสื้อนาง แล้วเทยาออกมาจ่อปาก

นางบาดเจ็บสาหัส!

นี่คือความคิดแรก

จะให้ฟื้นตัวไม่ได้!

นี่คือความคิดที่สอง

นี่เป็นโอกาสเดียว!

ฉีเอ้อตัดสินใจในเสี้ยววินาที ลงมือทันที

หมัดของเขาอัดแน่นด้วยพลังทำลายล้าง แหวกอากาศเสียงดังเปรี้ยงปร้าง พุ่งเข้าใส่ร่างของซ่างกวานจวินอี๋ที่ดูเปราะบางราวกับจะปลิวไปตามลม

"อย่าบังอาจ!" ซ่างกวานหมิงเยว่ตวาดลั่น ซัดฝ่ามือเข้าต้าน

ปะทะกันตูมใหญ่ ซ่างกวานหมิงเยว่รู้สึกเหมือนโดนภูเขาชน แขนแทบหลุด ร่างปลิวไปกระแทกกำแพงอย่างแรง เลือดลมตีกลับจนต้องกระอักออกมา

นี่คือความน่ากลัวของฉีเอ้อ ยอดฝีมืออันดับสองรองจากฉีต้า

ฉีเอ้อไม่หยุดแค่นั้น ปล่อยหมัดที่สองตามไปติดๆ เล็งที่หัวใจของซ่างกวานจวินอี๋

เขารู้ดีว่าขอแค่ฆ่านางได้ก่อนที่นางจะฟื้นตัว ที่เหลือก็ไม่ใช่คู่มือเขา

ไม่ได้อยากจะโม้ แต่ขอบอกเลยว่า พวกแกทุกคนที่นี่มัน... กระจอก!

ซ่างกวานจวินอี๋พลังปราณในร่างแตกซ่านควบคุมไม่ได้ ความเจ็บปวดเหมือนเส้นชีพจรจะฉีกขาดแล่นไปทั่วร่าง นางพยายามทรงตัวไม่ให้ล้ม ได้แต่มองดูหลานสาวโดนทำร้ายโดยไม่อาจยื่นมือเข้าช่วย

นางไม่คิดว่าตัวเองจะมาตายที่นี่

สำหรับนาง ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว แต่จะให้เยว่เอ๋อร์ต้องมาตายไปด้วย... ยอมไม่ได้!

นางพยายามจะระเบิดพลังปราณเพื่อแลกชีวิตกับฉีเอ้อ แต่พลังในร่างกลับไม่เชื่อฟัง วิ่งพล่านทำลายร่างกายตัวเองจนยับเยิน

"พี่สาวซ่างกวาน ขออภัยที่ล่วงเกิน!" เสียงของจงเหวินดังขึ้นข้างหู

ทันใดนั้น ร่างของนางก็ลอยขึ้น

พอลืมตาดู นางก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของจงเหวิน

มองดูใบหน้าด้านข้างที่มุ่งมั่นและแผงอกแข็งแรงของเด็กหนุ่ม หัวใจที่ด้านชาของซ่างกวานจวินอี๋ก็กระตุกวูบ

จงเหวินกอดนางแน่น ใช้ "ย่างก้าวเซียนเมฆา" วิ่งหนีสุดชีวิต

ฉีเอ้อไม่ยอมปล่อย พุ่งตามมาติดๆ

ระดับวงแหวนพิภพขั้นหกย่อมเร็วกว่าระดับมนุษย์หลายเท่า ฉีเอ้อตามทันในไม่กี่ก้าว เอื้อมมือจะคว้าตัว แต่จงเหวินพลิกตัวหลบได้อย่างปาฏิหาริย์

"เอ๊ะ?" ฉีเอ้อแปลกใจที่เด็กหนุ่มมีวิชาตัวเบาไม่ธรรมดา

แต่เขาก็ตามทันอีกครั้ง คราวนี้เขาซัดฝ่ามือใส่กลางหลังจงเหวินเต็มแรง

จงเหวินแตะปลายเท้าเบาๆ ร่างกายพลิ้วไหวเหมือนผีเสื้อ หลบพ้นได้อีก

เป็นไปไม่ได้!

ฉีเอ้อตาขวาง โดนเด็กเมื่อวานซืนหลอกเล่นแบบนี้ ยอมไม่ได้

"ตายซะ!" เขาต่อยหมัดที่สามด้วยความโกรธ

แต่จงเหวินกลับหันมายิ้มให้ แล้วถอยหลังวูบเดียว หลบหมัดพ้น และพาร่างของซ่างกวานจวินอี๋หนีออกไปนอกประตูใหญ่

"อะ... อย่าออกไป" ซ่างกวานจวินอี๋หน้าซีด พูดแทบไม่มีเสียง "ข้า... ข้างนอก บนต้นไม้... มีอีกคน"

"หา!" จงเหวินตกใจ จะถอยกลับก็ไม่ทันแล้ว ฉีเอ้อตามมาติดๆ "พี่สาว ทำไมไม่รีบบอก! มันอยู่ตรงไหน?"

"อยู่... แค่กๆ!" ซ่างกวานจวินอี๋ไอจนตัวงอ พูดต่อไม่ได้

จงเหวินไม่มีทางเลือก ต้องวิ่งต่อไป

ซ่างกวานหมิงเยว่กับหลิวชีชีที่เพิ่งจัดการลูกกระจ๊อกเสร็จก็ตามมาสมทบ แต่ก็อยู่ไกลเกินกว่าจะช่วยทัน

จงเหวินแบกร่างสาวงามวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน แม้จะไม่หนักแรง แต่การหลบหลีกตลอดเวลาก็ไม่ใช่เรื่องดี เขาเริ่มกังวล

ฉีเอ้อเองก็หงุดหงิด ไอ้เด็กนี่ลื่นเป็นปลาไหล จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน ขืนยื้อนาน ถ้ายัยปีศาจนั่นฟื้นตัวขึ้นมา เขาตายแน่

จังหวะที่จงเหวินหลบกรงเล็บของฉีเอ้อได้หวุดหวิดและกำลังจะถอยหลัง ก็ได้ยินเสียง "ฟุ่บ" ดังมาจากด้านหลัง

ซวยละ!

เขารู้ทันทีว่าวิ่งมาผิดทาง ศัตรูที่ซ่างกวานจวินอี๋บอกน่าจะซ่อนอยู่บนต้นไม้ข้างหลังนี่แหละ

พอหันกลับไป แสงกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้ามา รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด!

กระบี่นี้สะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดิน!

ในแสงกระบี่นั้น แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและการเกิดใหม่

แสงกระบี่เฉี่ยวไหล่เขาไป ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่าน

พอจำได้ว่าเป็น "กระบี่ปลิดวิญญาณ" จงเหวินก็โล่งอก รู้ว่าเป้าหมายไม่ใช่เขา

กระบี่พุ่งตรงไปที่ฉีเอ้อที่อยู่ข้างหลัง!

จังหวะเวลาเป๊ะเวอร์ ฉีเอ้อเพิ่งออกแรงสุดตัว กำลังเสียหลัก และไม่ทันระวังตัว

เขาทำได้แค่เบิกตากว้างมองแสงกระบี่ทะลวงผ่านหน้าอก

ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากหน้าอกไปทั่วร่าง แล้วพุ่งขึ้นสมอง ฉีเอ้ออ้าปากจะพูด แต่มีไอเย็นพ่นออกมาแทน ร่างกายแข็งทื่อกลายเป็นน้ำแข็ง แววตาดับวูบ ล้มตึงลงไป

มือสังหารชุดดำปิดหน้า ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้าให้จงเหวินนิดหนึ่ง แล้วหายวับเข้าไปในป่า

รอดตายหวุดหวิด จงเหวินทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น เหนื่อยจนแทบขาดใจ

มองดูซ่างกวานจวินอี๋ในอ้อมกอด นางหายใจรวยริน อาการน่าเป็นห่วง

"ท่านอา!" ซ่างกวานหมิงเยว่วิ่งเข้ามา น้ำตาคลอเบ้า

"จงเหวิน เป็นอะไรไหม?" หลิวชีชีตามมาติดๆ

"ไม่เป็นไร แค่เหนื่อยนิดหน่อย" จงเหวินยิ้มแห้ง "ชีชี รีบกลับไปดูในบ้าน จัดการพวกที่เหลือให้หมด อย่าให้ใครรอด"

หลิวชีชีพยักหน้า รีบวิ่งกลับเข้าไป

"ท่านหมอจง ช่วยท่านอาข้าด้วย!" ซ่างกวานหมิงเยว่จับมือท่านอาแน่น มองจงเหวินด้วยสายตาอ้อนวอน

"วางใจเถอะ มีผมอยู่ทั้งคน" จงเหวินปลอบ "ไม่ยอมให้พี่สาวซ่างกวานเป็นอะไรไปหรอก"

เขาจับชีพจรนาง แล้วขมวดคิ้ว

พลังปราณในร่างนางปั่นป่วนหนัก หมุนวนเป็นพายุ ทำลายอวัยวะภายในยับเยิน พลังชีวิตลดฮวบ ถ้าปล่อยไว้คงไม่รอด

จงเหวินป้อน "โอสถคืนปราณ" ให้นางเม็ดหนึ่ง พร้อมใช้นิ้วจิ้มสกัดจุดชีพจรหวังจะหยุดการไหลเวียนของพลัง

ร่างของซ่างกวานจวินอี๋อ่อนระทวย ฤทธิ์ยาเริ่มทำงาน สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย

แต่จู่ๆ นางก็ร้อง "โอ๊ย!" ตัวกระตุกเกร็ง สีหน้าเจ็บปวดทรมานกว่าเดิม

จงเหวินตรวจดู พบว่าพลังดัชนีสุริยันที่ส่งเข้าไปโดนพายุปราณตีแตกกระเจิง พายุปราณระดับวงแหวนนภายิ่งอาละวาดหนักกว่าเดิม

ระดับพลังต่างกันเกินไป!

จงเหวินเหงื่อตก

"ท่านหมอจง!" ซ่างกวานหมิงเยว่หน้าซีด

"คุณหนูซ่างกวาน เอายานี่ไป ป้อนให้ท่านอาทุกสิบห้านาที ผมจะลงเขาไปเอาสมุนไพร เดี๋ยวมา!" จงเหวินยัดขวดยาใส่มือซ่างกวานหมิงเยว่ แล้ววิ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็ว

เขาต้องกลับไปที่หุบเขาโอสถราชา

ยาธรรมดาเอาไม่อยู่แล้ว เขาต้องพึ่งภารกิจที่ 1: ปรุงยา "มหาโอสถคืนปราณ"

แม้จะขาด "โชวูพันปี" แต่สถานการณ์คับขัน เขาตัดสินใจใช้โชวูหมื่นปีในแปลงยาของหุบเขาแทน

ลมดึกพัดเย็นสบาย แต่ใจจงเหวินร้อนรุ่ม เขาใช้วิชาตัวเบาวิ่งสุดชีวิต

แม้จะเพิ่งเจอกันวันแรก แต่เขาไม่อยากให้ชีวิตที่งดงามนี้ต้องจบลง

เขาขุดโชวูยักษ์รูปร่างเหมือนคนออกมาจากแปลงยา แล้วหยิบสมุนไพรล้ำค่าอื่นๆ จากแหวนมิติออกมา

"ผลจูสามพันปี", "หญ้าสิบสามใบ", "หญ้าผสานวิญญาณพันปี"...

ของดีระดับตำนานถูกโยนลงเตาหลอมอย่างไม่เสียดาย

จงเหวินทุ่มสมาธิทั้งหมด ปรุงยาด้วยเทคนิคขั้นสูง

เหนือเตาหลอมเกิดพายุปราณหมุนวน ดูดซับพลังธรรมชาติ มีเสียงฟ้าผ่าและเสียงมังกรคำราม

ปรากฏการณ์ฟ้าดินวิบัติ!

จงเหวินไม่สนใจ ตั้งหน้าตั้งตาคุมไฟ

"ฮึบ!"

เขาตบฝาปิดเตา พายุปราณถูกดูดเข้าไปในเตาจนหมด

เตาสั่นสะเทือนครู่หนึ่ง แล้วนิ่งสงบ

พอเปิดฝา กลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวล สูดดมเข้าไปทีเดียวรู้สึกมีพลังวังชาขึ้นมาทันที

ระดับพลังของจงเหวินทะลวงเข้าสู่ วงแหวนมนุษย์ ขั้นสี่ โดยไม่รู้ตัว

ในเตามียาเม็ดสีขาวราวสองร้อยเม็ด แต่ละเม็ดมีลวดลายสีทองพาดผ่าน บ่งบอกถึงระดับ "สุดยอด" (Supreme Grade)

"ภารกิจที่ 1 สำเร็จ: ปรุงยา 'มหาโอสถคืนปราณ' 100 เม็ด กรุณาจับฉลากเพื่อรับรางวัล: 1. การถ่ายทอดความรู้ (หนึ่งม้วน) 2. หัตถ์มังกร 3. เคล็ดวิชาเทพธิดาเก้าสวรรค์"

"ยินดีด้วย คุณได้รับรางวัล: การถ่ายทอดความรู้ (หนึ่งม้วน)!"

"ปรุงยา 'มหาโอสถคืนปราณ' ได้ระดับสุดยอด เลื่อนขั้นเป็นยาระดับสูง 'โอสถหวนคืนสวรรค์' (ฮุยเทียนตัน) รับสิทธิ์จับฉลากเพิ่ม 1 ครั้ง: 1. เคล็ดวิชาสองขั้วหยินหยาง 2. รวมฮิตเพลงเจย์โชว์ 3. ปราณม่วงบูรพา"

"สวรรค์ทรงโปรด!" จงเหวินน้ำตาไหลพราก

"โอสถหวนคืนสวรรค์" คือยาชุบชีวิตในตำนาน แถมยังได้สิทธิ์จับฉลากฟรีอีก

"ถึงจะเป็นติ่งเจย์โชว์ แต่ขอผ่านข้อ 2 นะ!" จงเหวินภาวนา "จับฉลาก!"

"ยินดีด้วย คุณได้รับรางวัล: เคล็ดวิชาสองขั้วหยินหยาง!"

คัมภีร์เล่มใหม่ปรากฏบนชั้น "ระดับดารา"

พร้อมภารกิจใหม่:

"ภารกิจที่ 1: ปรุงยา 'มหาโอสถคืนวิญญาณ' ให้สำเร็จ 100 เม็ด รับสิทธิ์จับฉลาก 1 ครั้ง"

ตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจแล้ว จงเหวินกวาด "โอสถหวนคืนสวรรค์" ใส่ขวด เก็บเตาหลอม แล้วรีบวิ่งกลับยอดเขาไปช่วยชีวิตคนสวย...

[จบตอน]