ตอนที่ 57 ก้าวข้ามขีดจำกัดท่ามกลางความหนาวเหน็บ

ตอนที่ 57 ก้าวข้ามขีดจำกัดท่ามกลางความหนาวเหน็บ

หลังจากฟังรายละเอียด คิโมโตะพยักหน้าตาม ความจริงเขารู้ข้อมูลพวกนี้อยู่แล้ว แต่ไม่นึกว่าภารกิจแรกที่ต้องทำกับคาคาชิจะเป็นภารกิจสู่แคว้นแห่งหิมะ

ในความทรงจำของเขา เดิมทีภารกิจนี้เหมือนจะมีแค่คาคาชิคนเดียวที่ไปจัดการ แต่ตอนนี้คาคาชิกลับเลือกพาสาวน้อย... เอ้ย พาเขามาทำภารกิจนี้ด้วยกัน

"นินจาระดับโจนินสี่คน แถมคนหนึ่งอาจจะแกร่งกว่าโจนินแนวหน้าด้วยซ้ำ ผมเกรงว่าต่อให้เป็นคุณ คาคาชิ ก็คงไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้หรอกมั้งครับ"

คิโมโตะรู้ดีว่า คาซาฮานะ โดโท นั้นแข็งแกร่งมาก

หากไม่มีออร่าพระเอกของนารูโตะมาช่วย คาคาชิในอีกห้าหกปีให้หลังยังแทบจะไม่ใช่คู่มือของหมอนั่นเลย

นับประสาอะไรกับคาคาชิในตอนนี้ หากคาคาชิมาทำภารกิจนี้คนเดียว เขาคงทำได้เพียงพาตัว คาซาฮานะ โคยุกิ หนีออกมาเท่านั้น

แต่เมื่อเพิ่มคิโมโตะเข้าไป ผลลัพธ์ก็อาจจะไม่ได้ต่างกันมากนัก เพราะพลังของคิโมโตะยังไม่ถึงขั้นคาคาชิ

ยิ่งถ้าต้องรับมือนินจาระดับโจนินสามคนที่เป็นลูกสมุนของโดโทพร้อมกัน มันย่อมเป็นงานที่หินสุดๆ

แม้แต่คาคาชิเองก็คงไม่กล้าเผชิญหน้ากับโจนินสามคนเพียงลำพัง

ดังนั้นอย่างที่คาคาชิว่า ภารกิจนี้อันตรายถึงขั้นอาจจะเอาชีวิตมาทิ้งได้จริงๆ

คิโมโตะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ย "ผมว่าเราควรส่งคนมาเพิ่มนะ ผมไม่คิดว่าเราแค่สองคนจะปกป้องราชวงศ์แคว้นหิมะได้หรอกครับ"

เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา เพราะเขาไม่ได้มีออร่าพระเอกคุ้มกะลาหัวเหมือนนารูโตะ

ถ้าไม่ระวังเขาอาจจะตายจริงๆ และเขาไม่อยากมาตายในที่หนาวๆ อย่างแคว้นแห่งหิมะ มันน่าหดหู่เกินไป

คาคาชิได้แต่ยิ้มเจื่อน

"ฉันก็หวังว่าท่านโฮคาเงะจะส่งคนมาเพิ่มเหมือนกัน แต่ตอนนี้โจนินในโคโนฮะเหลือน้อยมาก ส่วนใหญ่ถูกส่งไปประจำการตามจุดต่างๆ ทั่วแคว้นแห่งไฟ ท่านโฮคาเงะจึงขยับตัวฉันได้เพียงคนเดียว"

"และถ้าฝีมือของเธอไม่ถึงระดับโจนินล่ะก็ ต่อให้ท่านโฮคาเงะจะสั่งยังไง ฉันก็ไม่มีวันยอมให้เธอตามมาด้วยเด็ดขาด"

เหตุผลที่เขายอมพาคิโมโตะมา เพราะคิโมโตะมีพลังระดับโจนิน หรืออาจจะใกล้เคียงกับเขาแล้ว แม้ภารกิจจะอันตราย แต่ด้วยพลังขนาดนี้คิโมโตะย่อมมีปัญญาดูแลตัวเองได้

ความจริงคือนินจาโคโนฮะส่วนใหญ่ต้องกระจายตัวไปคุ้มครองแคว้นแห่งไฟทั้งแคว้น นินจาจึงไม่ได้กระจุกตัวอยู่ในหมู่บ้านเพียงอย่างเดียว

เหมือนตอนสงครามโลกนินจาครั้งที่สี่ที่แต่ละหมู่บ้านสามารถเรียดระดมพลนินจาออกมาได้มหาศาลขนาดนั้น

ห้าแคว้นใหญ่ไม่ได้มีแค่ห้าหมู่บ้านนินจาหลัก แต่ยังมีหมู่บ้านเล็กๆ หรือองค์กรนินจาอื่นๆ อีกมากมาย

อย่างเช่น "สิบสองนินจาองครักษ์" ที่คุ้มครองไดเมียว นอกจากอาสึมะที่มาจากโคโนฮะแล้ว ที่เหลือก็คือนอดฝีมือระดับโจนินจากทั่วแคว้นแห่งไฟ

คนเหล่านั้นล้วนเป็นโจนินแนวหน้าที่มีพลังรบใกล้เคียงกับอาสึมะ แม้อาสึมะจะสู้คาคาชิไม่ได้แต่ช่องว่างก็ไม่ได้ห่างกันลิบลับขนาดนั้น

นี่คือรากฐานของแคว้นใหญ่ที่มีขุมกำลังนินจาแฝงอยู่ตามสถาบันต่างๆ มากมาย

เพียงแต่นินจาเหล่านั้นไม่ได้ขึ้นตรงต่อโคโนฮะ ตอนนี้ในหมู่บ้านจึงเหลือเพียงคาคาชิคนเดียวที่ว่างงานอยู่ ส่วนตระกูลอุจิวะและฮิวงะนั้นมีโจนินอยู่มากก็จริง

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างอุจิวะกับหมู่บ้านกำลังตึงเครียด แถมส่วนใหญ่ยังต้องประจำการในหน่วยสารวัตรนินจา

ส่วนตระกูลฮิวงะที่มีโจนินและจูนินเยอะที่สุดในหมู่บ้าน นินจาส่วนใหญ่ของพวกเขาก็ถูกส่งไปประจำการทั่วแคว้นแห่งไฟเช่นกัน

ตระกูลฮิวงะได้รับความไว้วางใจมากกว่าอุจิวะ จึงมีคนของเขาอยู่ทุกที่ แต่นั่นมักจะเป็นคนจากตระกูลสาขา ส่วนตระกูลหลักแทบจะไม่ยอมออกไปทำภารกิจข้างนอกเลย

ดังนั้น คนเดียวที่รุ่นที่สามเรียกใช้งานได้ก็คือคาคาชิ และท่านก็รู้ดีว่าภารกิจนี้เสี่ยงแค่ไหน จึงคิดทบทวนอยู่นานก่อนจะยอมให้คิโมโตะตามไปเพื่อเป็นการทดสอบฝีมือ โดยมีคาคาชิคอยประคองความปลอดภัยไว้อีกชั้น

คิโมโตะแกล้งถามหยั่งเชิง "ตระกูลอุจิวะมีนินจาตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ส่งพวกเขามาล่ะครับ?"

คาคาชิยิ้มแต่ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาแค่นึกว่าคิโมโตะคงยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความตึงเครียดทางการเมืองระหว่างหมู่บ้านกับอุจิวะ

"เพราะตระกูลอุจิวะต้องคอยดูแลความสงบภายในหมู่บ้านน่ะ" คาคาชิเลือกที่จะอธิบายสั้นๆ เพราะไม่อยากเอาเรื่องปวดหัวพวกนี้มาใส่หัวเด็ก

คิโมโตะพยักหน้ารับและไม่ถามอะไรต่อ

ทั้งคู่เร่งเดินทางจนมาถึงเมืองท่าของแคว้นแห่งไฟภายในวันเดียว จากจุดนี้สามารถนั่งเรือมุ่งหน้าสู่แคว้นแห่งหิมะได้โดยตรง แต่ต้องใช้เวลาเดินทางอีกหลายวัน

ตลอดทางบนเรือ คิโมโตะมุ่งมั่นกับการเดินจักระและฝึกฝนการควบคุมจักระอย่างหนัก เพราะเขาขาดอีกเพียงนิดเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ระดับโจนินในด้านนี้แล้ว

แต่น่าแปลกที่แต้มส่วนนี้ขยับขึ้นยากมาก ปกติเขาฝึกทีไรต้องขึ้นอย่างน้อยสี่แต้ม แต่ตอนนี้มันกลับนิ่งสนิท

อย่างไรก็ตาม ตลอดสามวันที่อยู่บนเรือ คิโมโตะยังคงพยายามควบแน่นและควบคุมจักระต่อไปโดยไม่ลดละ

ทิวทัศน์รอบข้างเริ่มเปลี่ยนจากน้ำทะเลสีครามที่อบอุ่น กลายเป็นมหาสมุทรที่หนาวเหน็บและเริ่มมีภูเขาน้ำแข็งปรากฏให้เห็น สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

สุดท้าย เมื่อคิโมโตะเดินออกมาที่ดาดฟ้าเรือโดยสวมเพียงเสื้อผ้าบางๆ ลมหนาวกระโชกแรงจนทำเอาใบหน้าของเขากลายเป็นสีแดง

เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่เสียดแทงเข้าสู่ร่างกาย จึงโคจรจักระไปทั่วร่างเพื่อสร้างความอบอุ่นโดยสัญชาตญาณ

ทว่าในวินาทีนั้นเอง ค่าการควบคุมจักระที่นิ่งสนิทมานานกลับพุ่งพรวดขึ้นมาทันที!

คิโมโตะอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเช็คข้อมูลสถานะ

เจ้าของ: คิโมโตะ [จูนิน]

จักระ: 570 (โจนิน)

การควบคุมจักระ: 520 (โจนิน)

วิชานินจา: 610 [โจนิน (วิชารีดเร้นจักระ, วิชาสามพื้นฐาน, คาถาไฟ: ลูกไฟยักษ์, คาถาสายฟ้า: พสุธาเคลื่อน, คาถาน้ำ: กำแพงวารี...)]

วิชาการต่อสู้: 507 (โจนิน)

วิชาลวงตา: 300 (จูนิน)

พละกำลัง: 580 (โจนิน)

การรับรู้: 470 (จูนิน)

ความเร็ว: 511 (โจนิน)

เมื่อมองดูค่าสถานะ คิโมโตะถึงกับทำหน้าไม่ถูก

"บ้าน่า... อยู่ดีๆ ก็พุ่งขึ้นมาตั้ง 20 แต้ม เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

หลังจากนิ่งคิดอยู่นาน เขาก็ฉุกคิดได้ว่าความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นตอนที่เขาพยายามใช้จักระควบคุมอุณหภูมิร่างกายท่ามกลางอากาศที่หนาวจัด

"ที่แท้การใช้จักระเพื่อรักษาสมดุลความร้อนในร่างกายมันให้ผลลัพธ์แบบนี้เองเหรอ?"

"ตอนนี้เหลือเพียงวิชาลวงตาเท่านั้นที่ยังอยู่ระดับจูนิน ถ้าอัปเกรดส่วนนี้ได้เมื่อไหร่ ฉันก็จะเข้าสู่ระดับโจนินอย่างเต็มตัว"