บทที่ 25 - กลับไปกับฉัน

บทที่ 25 - กลับไปกับฉัน

ชั่วพริบตา ทุกคนต่างเบิกตากว้าง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

หลิวเทียนหนานเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่สะเทือนเมืองเจียงเฉิง จะมาโค้งคำนับให้เด็กสาวสองคนได้ยังไง

แต่ความจริงก็ประจักษ์อยู่ตรงหน้า ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!

"ปะ ประธานหลิวถึงกับทักทายพวกเธอด้วยตัวเอง"

"เชี่ย ดูท่าแม่สาวสวยสองคนนี้จะไม่ธรรมดาซะแล้ว!"

ผู้คนซุบซิบกันด้วยความตื่นตะลึง

หลิวเจิ้งยิ่งงงหนัก หันไปมองเพื่อนๆ คุณหนูคุณชายข้างๆ แล้วพึมพำเสียงสั่น

"พ่อฉันเป็นอะไรไปเนี่ย หรือสองคนนี้จะมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่มาก"

"ไม่น่าใช่นะ ดูพวกเธอก็แค่ครอบครัวชนชั้นกลางที่มีฐานะหน่อยเท่านั้นเองนี่นา"

ชูฝานก็อดมองซูชิงเฉิงสองพี่น้องไม่ได้ พูดด้วยความแปลกใจ "ถ้านี่คือครอบครัวชนชั้นกลาง งั้นประธานหลิวก็..."

ตอนนี้ ในใจทั้งสองเริ่มหวั่นวิตก

ถ้าสองพี่น้องซูชิงเฉิงมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ขนาดหลิวเทียนหนานยังต้องนอบน้อมขนาดนี้ งั้นเมื่อกี้ที่พวกเธอเอาบัตรทองมาอวดเบ่ง หวังจะเชิญน้าเล็กของพวกเธอออกจากถ้ำ ก็เท่ากับเอาหน้าไปให้เขาตบชัดๆ

และคนที่ร้อนรนที่สุดในตอนนี้ ก็หนีไม่พ้นจางฮุย

เมื่อกี้เขาทำตัวกร่างใส่สองพี่น้องซูชิงเฉิงไว้ซะขนาดนั้น ถ้าพวกเธอมีหลิวเทียนหนานหนุนหลัง จุดจบของเขาคงไม่อยากจะคิด

เขาได้แต่ก้มหน้า ภาวนาให้เรื่องนี้ไม่ถูกขุดคุ้ย หรือไม่ก็ขอให้ซูชิงเฉิงไม่ถือสาเอาความ

ภายในร้านอาร์มานี่ ซูเย่ว์ฉานมองชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยความงุนงง

เธอเหมือนจะไม่รู้จักเขา แต่ทำไมจู่ๆ เขาถึงเข้ามาทักทาย นี่มันสถานการณ์อะไรกัน

แต่ซูชิงเฉิงจำหลิวเทียนหนานได้ทันที เธอพูดด้วยความตื่นเต้น "คุณ คุณคือคนที่เมื่อวาน..."

"ผมหลิวเทียนหนานครับ คนที่บังเอิญเจอคุณเย่เมื่อวานไงครับ"

ซูชิงเฉิงนึกชื่อไม่ออก พอเขาเตือนความจำ ก็ตบขาตัวเองฉาดใหญ่ ยิ้มว่า "ใช่ๆ ประธานหลิว เพื่อนของน้าเล็ก ไม่คิดว่าจะมาเจอคุณที่นี่นะคะ"

ซูชิงเฉิงนึกขึ้นได้ว่าน้าเล็กบอกว่าตานี่โดนซัดจนกลัว เลยนอบน้อมกับเขามาก

แน่นอนว่าซูชิงเฉิงพูดตรงๆ ไม่ได้ ยังไงก็ต้องไว้หน้าหลิวเทียนหนานบ้าง เลยเรียกว่าเป็นเพื่อนของน้าเล็ก

หลิวเทียนหนานได้ยินดังนั้น ก็ดีใจเนื้อเต้น ถ้าได้เป็นเพื่อนกับคุณเย่จริงๆ นั่นถือเป็นวาสนาของเขาเลยนะ

เขาคิดในใจว่า ถ้าเอาใจหลานสาวทั้งสองของคุณเย่ได้ ให้พวกเธอช่วยพูดจาดีๆ ให้ ไม่แน่อาจจะมีโอกาสได้เกาะต้นไม้ใหญ่ที่ชื่อว่าคุณเย่ก็ได้

คิดได้ดังนั้น หลิวเทียนหนานก็ยิ้มแล้วพูดว่า "จริงสิ คุณหนูทั้งสองมาซื้อเสื้อผ้าเหรอครับ แต่ที่นี่ดูเหมือนจะมีแต่เสื้อผ้าผู้ชายนะครับ"

ซูชิงเฉิงพยักหน้า อธิบายว่า "พวกเรามาซื้อเสื้อผ้าให้น้าเล็กค่ะ"

ห๊ะ

พระเจ้าช่วย

นี่มัน

ซื้อเสื้อผ้าให้คุณเย่

ในร้านแบบนี้ ถ้าเป็นคนทั่วไปมาซื้อ อาจจะเพื่อเอาไปใส่โชว์อวดรวย แต่ถ้าเป็นคุณเย่ แบรนด์นี้คงไม่คู่ควรกับเขา ดีไม่ดีจะไปลดเกรดเขาซะอีก

แต่ในเมื่อซูชิงเฉิงพูดแบบนี้ หลิวเทียนหนานก็รีบรับลูกทันที

"งั้นเอาอย่างนี้ ช่วงนี้มีคอลเลกชันใหม่พอดี เดี๋ยวผมให้ดีไซเนอร์ของอาร์มานี่ตัดชุดสูทให้คุณเย่เป็นพิเศษ แล้วส่งไปให้ถึงบ้านเลยครับ"

ซูชิงเฉิงเกรงใจ "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ พวกเราซื้อแบบสำเร็จรูปก็พอแล้ว"

หลิวเทียนหนานก็ไม่ดึงดัน แค่เอาใจนิดหน่อย ให้หลานสาวคุณเย่เข้าใจเจตนาของเขาก็พอแล้ว

เล่นเอาพวกหลิวเจิ้งและชูฝานถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก พวกเขารู้ดีว่าปกติหลิวเทียนหนานเป็นคนนิ่งขรึม ต่อให้ภูเขาไท่ซานถล่มตรงหน้าก็ไม่เปลี่ยนสีหน้า มีพายุในอกแต่หน้าเรียบสนิทดั่งน้ำนิ่ง

ตอนนี้กลับมาคอยรับใช้เด็กสาวสองคนเนี่ยนะ

จางฮุยตอนนี้ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม คนระดับหลิวเทียนหนานยังต้องประจบสอพลอ เขาจะไปกล้าตอแยได้ยังไง

แต่เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออก บรรดาลูกหลานตระกูลต่างๆ ในเจียงเฉิงเขาก็รู้จักหมด แต่ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของสองพี่น้องคู่นี้มาก่อนเลย

"งั้นในร้านนี้ คุณหนูทั้งสองมีแบบที่ถูกใจไหมครับ ถ้าของขาดบอกผมได้เลย เดี๋ยวผมให้คนรีบไปเอามาจากคลังให้"

หลิวเทียนหนานพูดแบบนี้ คือตั้งใจจะช่วยให้ถึงที่สุด

ซูเย่ว์ฉานที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ก็นึกว่าหลิวเทียนหนานกับเย่ชิงเป็นเพื่อนรักกันจริงๆ

ซูชิงเฉิงมองไปที่เสื้อเชิ้ตลายพู่กันจีนตัวนั้น "พวกเราอยากได้ตัวนี้ค่ะ แต่อาร์มานี่มีระบบสมาชิกได้สิทธิ์ซื้อก่อน ก็เลยช่วยไม่ได้ คงต้องไว้คราวหน้าค่ะ"

พูดจบ ซูเย่ว์ฉานก็พยักหน้า "งั้นประธานหลิว พวกเราไปก่อนนะคะ ไม่อยากรบกวนเวลาคุณ"

แต่ทว่าวินาทีต่อมา หลิวเทียนหนานรีบพูดขึ้นทันที "จะมีคราวหน้าได้ยังไงล่ะครับ น้องพนักงาน รีบห่อเสื้อเชิ้ตตัวนี้สิ"

พนักงานขายงงไปหมดแล้ว เสื้อเชิ้ตตัวนี้ช่างเนื้อหอมจริงๆ ลูกค้าหลายคนอยากได้ เธอเป็นแค่พนักงานขาย ไม่กล้าล่วงเกินใครทั้งนั้น

เธอจึงพูดตามกฎว่า "คุณผู้ชายคะ คือว่าอย่างนี้ค่ะ เสื้อเชิ้ตตัวนี้มีลูกค้าหลายท่านอยากได้"

"คุณผู้ชายท่านนี้มีบัตรเงิน"

"คุณผู้หญิงท่านนี้มีบัตรทอง"

"ตามกฎของทางร้าน บัตรทองบัตรเงินมีสิทธิ์ซื้อก่อน ถ้าทุกท่านอยากได้ แนะนำให้ตกลงกันก่อนค่ะ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ต้องทำตามกฎ ใครถือบัตรระดับสูงกว่า เสื้อเชิ้ตตัวนี้ก็เป็นของคนนั้น"

หลิวเทียนหนานขมวดคิ้ว จากนั้นดวงตาก็ฉายแววอำมหิต มองไปที่สีหน้าของจางฮุยและลูกชายตัวเอง แล้วหันไปถามพนักงานขาย "เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น"

ประโยคเดียวของหลิวเทียนหนาน บรรยากาศรอบตัวพลันกดดันขึ้นมาทันที ทำเอาพนักงานขายสะดุ้งโหยง

พนักงานขายตกใจกลัว เล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟังอย่างละเอียด เพียงแต่ละเว้นคำพูดดูถูกและคำหยาบคายบางส่วนไว้

แต่หลิวเทียนหนานผ่านโลกมาเยอะ เขารู้ดีว่าท่าทีของพวกคุณชายพวกนี้ตอนนั้นต้องแย่มากแน่ๆ

หลิวเทียนหนานหันไปถลึงตาใส่หลิวเจิ้ง สื่อความหมายว่าไอ้ลูกเวร แกเตรียมตัวโดนดีได้เลย

จากนั้นเขาก็มองจางฮุยด้วยสายตาดูแคลน จางฮุยถึงกับเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้นทันที

เขารู้ว่าหลิวเทียนหนานโกรธแล้ว และหลิวเทียนหนานคนนี้ อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่พ่อเขาก็ยังไม่กล้าหือ ตระกูลจางแม้จะทำธุรกิจกับตระกูลหลิวหลายอย่าง แต่ตระกูลหลิวเป็นฝ่ายกุมอำนาจ ถ้าตระกูลหลิวจะเล่นงานตระกูลจาง ตระกูลจางไม่มีทางสู้ได้เลย

ส่วนหลิวเจิ้งกับชูฝานตอนนี้ก็ใจคอไม่ดี เจตนาเดิมคืออยากช่วยพวกซูเย่ว์ฉาน แต่ดันไปเสนอเงื่อนไขแลกเปลี่ยน เลยกลายเป็นเหมือนฉวยโอกาสซ้ำเติมซะงั้น

หลิวเทียนหนานจ้องมองทุกคน น้ำเสียงไม่เป็นมิตร "บัตรเงินบัตรทองบ้าบออะไร อายุแค่นี้ ริอาจทำตัวกร่าง เสื้อตัวนี้ฉันจะเอา พวกเธอมีปัญหาไหม"

"ไม่มีครับ ไม่มีค่ะ" ทุกคนตอบพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

พนักงานขายเห็นดังนั้น ก็รู้งานรีบห่อเสื้อ แล้วส่งให้แคชเชียร์คิดเงิน

"ผมจ่ายเองครับ ลูกชายตัวดีของผมทำให้คุณทั้งสองไม่พอใจ ผมต้องขอโทษจริงๆ เงินนี้ผมต้องเป็นคนออก ถือเป็นการไถ่โทษครับ" เห็นซูชิงเฉิงเตรียมจะจ่ายเงิน หลิวเทียนหนานรีบควักบัตรออกมา ยิ้มประจบ

ซูเย่ว์ฉานได้ยินดังนั้น ก็โบกมือ "ประธานหลิว พวกเรามีเงินค่ะ อีกอย่างพวกเราซื้อของขวัญให้น้าเล็ก ต้องใช้เงินตัวเองถึงจะถูก"

ซูเย่ว์ฉานพูดแบบนี้ หลิวเทียนหนานก็ชะงักไป รู้สึกได้ถึงระยะห่างที่ทั้งสองมีต่อเขา รอยยิ้มบนใบหน้าเจือความกระอักกระอ่วน ได้แต่พยักหน้าแล้วพูดว่า

"อืม งั้นเอาไว้โอกาสหน้านะครับ ไว้ผมจะเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไปขอขมาที่บ้าน"

จากนั้น ซูชิงเฉิงก็ใช้บัตรของตัวเองจ่ายเงิน

ซูเย่ว์ฉานหยิบถุงเสื้อผ้า แล้วกล่าวลาหลิวเทียนหนาน

"ประธานหลิว งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ"

หลิวเทียนหนานยิ้มแย้ม "ให้ผมส่งคนไปส่งไหมครับ"

ซูชิงเฉิงตอบ "ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราขับรถมาเอง"

หลิวเทียนหนานพยักหน้า ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ส่งสายตามองส่งสองพี่น้องจนลับสายตา

พอทั้งสองเดินไปไกล รอยยิ้มบนใบหน้าหลิวเทียนหนานก็หายวับไปทันที แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่น่าอึดอัด

สีหน้าของเขามืดมนถึงขีดสุด คนในเหตุการณ์ต่างรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

หลิวเทียนหนานเดินไปหาจางฮุย พูดเสียงต่ำด้วยความโกรธ "แกเป็นลูกของจางเหวินใช่ไหม"

พูดจบ หลิวเทียนหนานก็ไม่มองเขาอีก

เล่นเอาจางฮุยกลัวจนตัวสั่น กลุ่มวัยรุ่นชายหญิงด้านหลังไม่มีใครกล้าออกหน้าช่วยเขา พวกนี้มันก็แค่พวกอันธพาลที่เก่งแต่กับคนไม่มีทางสู้ พอเจอของจริงเข้าก็ต้องหางจุกตูด

จางฮุยรีบมองไปที่หลิวเทียนหนาน น้ำเสียงสั่นเครืออย่างรุนแรง "อาหลิว ผมผิดไปแล้ว ให้โอกาสผมเถอะครับอาหลิว อาหลิว"

หลิวเทียนหนานไม่สนใจเขา หันไปกระชากคอเสื้อหลิวเจิ้ง

"ดูสิ่งที่แกทำ"

"กลับไปกับฉัน"

หลิวเทียนหนานลากตัวหลิวเจิ้งออกไปทันที