บทที่ 3 - ใจกล้าแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ

บทที่ 3 - ใจกล้าแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ?

ในเวลานี้ บนถนนคดเคี้ยวรอบเขา ด้านหน้าของรถเย่ชิง ยังมีรถอีกหลายคันกำลังซิ่งด้วยความเร็วสูง

เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตคาร์ดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา

ภายในรถ วิทยุสื่อสารส่งเสียงดังเป็นระยะ

"พี่หลิว รีบๆ ขับหน่อยสิคะ พวกเขาหายไปไหนแล้วไม่รู้ หนูลงเดิมพันข้างพี่ไปตั้งห้าหมื่นนะ" หญิงสาวที่นั่งข้างคนขับในรถปอร์เช่เร่งเร้าชายหนุ่มคนขับ น้ำเสียงแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

นี่ถือกิจกรรมประจำของกลุ่มคุณหนูคุณชายไฮโซเมืองเจียงเฉิง แข่งรถบนเขาโค้งหัวกะโหลก แข่งเปล่าๆ มันไม่เร้าใจ ต้องมีเดิมพันด้วย รอบนี้มีรถสี่คัน ลงขันคันละหนึ่งแสน ใครเข้าที่หนึ่งก็กวาดไปสามแสน

เวลานี้ 'พี่หลิว' หน้าตาบอกบุญไม่รับ "โธ่เว้ย! เจ๊ชูขับเร็วชิบหาย ใครจะไปตามทันวะ สงสัยรอบนี้จะเสียฟรีแล้ว"

ห้าหมื่นหยวน ถึงจะเป็นลูกเศรษฐี แต่เสียห้าหมื่นในไม่กี่นาทีมันก็เจ็บจี๊ดเหมือนกันนะ

แต่จะทำไงได้ ก็ฝีมือมันสู้เขาไม่ได้จริงๆ

เขากรอกเสียงลงวิทยุสื่อสาร "พี่หวัง ตอนนี้ใครนำ?"

"ก็ต้องเจ๊ชูน่ะสิ ฉันมองไม่เห็นแม้แต่ไฟท้ายเจ๊แกแล้วเนี่ย เร็วโคตร ยอมใจเลย"

"ไม่มีไฟถนนยังกล้าซิ่งขนาดนี้ สมกับเป็นเจ๊ชูจริงๆ"

"รอบหน้าฉันแทงข้างเจ๊ชูบ้างดีกว่า"

เสียงสนทนาดังจอแจ ซึ่งหญิงสาวที่นั่งข้างคนขับของรถคันหน้าสุดได้ยินเต็มสองหู "ฮ่าๆ รอบนี้เราได้ตังค์ใช้อีกแล้ว พวกนายรีบๆ ตามมาสิ"

หญิงสาวคนนี้สวมกางเกงขาสั้นรัดรูป อวดเรียวขาขาวเนียนสะดุดตา เสื้อตัวบนก็น้อยชิ้น เผยผิวขาวผ่องดึงดูดสายตา หน้าตาก็จัดว่าสวยเฉี่ยว พอยิ้มแล้วดูเหมือนนางจิ้งจอกยั่วสวาท

แต่ถ้าเทียบกับหญิงสาวที่นั่งหลังพวงมาลัย ความงามของเธอก็ยังถือว่าด้อยกว่า

หญิงสาวคนขับสวมชุดลำลอง ดูทะมัดทะแมงและเท่บาดใจ พอผ่านโค้งก็เร่งเครื่องส่ง ก่อนจะหันไปมองข้างๆ "พอได้แล้ว อย่าไปทับถมพวกนั้นนักเลย"

"โอเคๆ ค่ะเจ๊ชู" หญิงสาวคนนั้นกรอกเสียงลงวิทยุต่อ "พวกนายสู้ๆ นะ อย่าเพิ่งท้อ แพ้รอบนี้ รอบหน้าก็พยายามใหม่ หรือรอบหน้าเรามาเล่นตาละห้าแสนกันดี? พอดีฉันเล็งกระเป๋าใบใหม่ไว้อะ..."

พี่หวัง: "..."

พี่หลิว: "..."

เชี่ย! ฆ่าคนแล้วยังควักหัวใจออกมาขยี้! เยาะเย้ยกันชัดๆ!

ชั่วพริบตา พวกหนุ่มๆ ในรถคันหลังต่างกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ แต่ฝีมือไม่ถึงขั้น จะทำอะไรได้ นอกจากปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใจไป

"พวกเธออย่าเพิ่งได้ใจไป ลุยเว้ย!" พี่หลิวที่รั้งท้ายสุดเพิ่งจะพูดจบ จู่ๆ ก็มีเงาสีชมพูพุ่งวูบผ่านข้างตัวไป ทำเอาเขาสะดุ้งโหยง รีบกระทืบเบรกจนมิด

เอี๊ยดดด!

ยางรถพี่หลิวไหม้จนควันโขมง พอรถหยุดนิ่ง เขาก็นั่งหอบหายใจแฮกๆ

เสียงจากวิทยุดังขึ้น "เกิดอะไรขึ้นตาหลิว?"

"เมื่อกี้มีอะไรไม่รู้พุ่งผ่านฉันไป แวบๆ เหมือนจะสีชมพู แถมยังน่ากลัวชิบหาย มันมาพร้อมเสียงโหยหวนด้วย..."

"หา? หลอนไปเองป่าว?"

รถสามคันข้างหน้าต่างหัวเราะ แต่ในใจก็พอเดาทางได้ สงสัยตาหลิวไม่อยากแพ้จนดูน่าเกลียดเลยหาข้ออ้างล่ะมั้ง

พวกนั้นไม่ได้สนใจ ผ่านไปครึ่งนาที

เสียงร้องอุทานก็ดังขึ้นอีก

"เชี่ยเอ๊ย! ขับเร็วขนาดนี้จะไปตายที่ไหนวะ! รีบไปเกิดเหรอ!"

"ฉันเห็นแล้ว รถสีชมพู เร็วฉิบหาย ตอนนี้ไม่เห็นไฟท้ายแล้ว มันมุ่งหน้าไปหาพวกนายแล้วนะ"

คนพูดจอดรถเข้าข้างทาง ขวัญผวายังไม่หาย ใครขับวะนั่น? เทพเจ้าสายฟ้ามาเองหรือไง?

เวลานี้ ชูฝานที่ขับรถนำอยู่เลิกเล่นตลก มองกระจกหลัง ทันใดนั้น แสงไฟก็สาดเข้ามา รถสีชมพูคันหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

เร็วขนาดนี้เชียว!

คันนั้นน่ะเหรอ?

แซงมาสามคันรวด จนมาจี้ตูดเธอเนี่ยนะ?

หมายความว่าไง?! นี่กะจะแซงเธอด้วยเหรอ!

พอคิดได้แบบนี้ ชูฝานก็โกรธจนควันออกหู แต่ผ่านไปแค่ห้าวินาที เธอก็หมดฤทธิ์ ได้แต่มองส่งไฟท้ายรถสีชมพูที่ค่อยๆ ห่างออกไปไกลลิบ

ที่ตีนเขาโค้งหัวกะโหลก เหล่าบรรดาคุณหนูคุณชายต่างมองแสงไฟรถที่ลงมาจากเขาด้วยความตื่นเต้น

"ดูนั่นสิ มาแล้วๆ ทายซิใครเข้าที่หนึ่ง?"

"ฉันว่าเจ๊ชู"

"ฉันก็ว่างั้น ดูสิๆ ไป ไปรอรับกัน"

เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้น พวกเขาพากันเดินไปที่เส้นชัย

แต่ทว่าวินาทีต่อมา พวกเขากลับพบว่ารถคันนั้นไม่มีท่าทีจะชะลอความเร็วเลย

หือ?

"หลบเร็ว!" คุณชายคนหนึ่งตะโกนลั่น แต่พวกคุณหนูที่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ พอเห็นรถพุ่งเข้ามาก็กรี๊ดลั่น นั่งยองๆ ตัวสั่นอยู่กับที่

เฮ้ย!

คนอื่นๆ ที่มองอยู่ต่างหลับตาปี๋ จบกัน

มีคนตายแน่!

แต่แล้ว เสียงยางบดถนนดังกึกก้อง รถสีชมพูคันนั้นดริฟต์ขวางลำ ดึงเบรกมือ รถทั้งคันไถลมาขวางลำอยู่กลางถนนอย่างสวยงาม

ชั่วพริบตา ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบ ทุกคนเบิกตากว้าง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

นะ... นี่มันเทคนิคบ้าอะไรเนี่ย?

หลบพ้นได้ไง แถมรถยังไม่คว่ำอีก?

ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์บนเขาก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนมองขึ้นไป เห็นรถสปอร์ตหลายคันกำลังซิ่งลงมาด้วยความเร็วสูง แล้วก็ต้องชะงัก

ถ้าอย่างนั้น?

รถคันเมื่อกี้...

ตามปกติ เวลาพวกเขาแข่งรถจะมีการเคลียร์ทางกันก่อน แปลว่ารถคันนี้เพิ่งเข้ามาในเขาหลังจากที่เจ๊ชูออกตัวไปแล้ว แล้วก็แซงเจ๊ชูมาจากข้างหลังเนี่ยนะ?

พวกเขารีบหันกลับมามองรถสีชมพูคันนั้น แล้วตาก็แทบถลนออกจากเบ้า ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น นี่มัน...

รถเต่า???

หือ???

ฮะ?

ในขณะเดียวกัน รถสปอร์ตกลุ่มนั้นก็ขับลงมาจอด ร่างหลายร่างเดินลงจากรถ พี่หวังเดินลงมาด้วยความโมโห ตะโกนลั่น "สัส! แกเองเหรอ? อยากตายหรือไง? ขับรถภาษาอะไรวะ? ขับเร็วขนาดนั้น?"

เสียงด่าทอดังระงม ทำเอาพวกคุณหนูคุณชายที่ยืนดูอยู่รู้สึกกระดากใจ คำพูดพวกนี้ ปกติมันเป็นคำพูดของชาวบ้านที่โดนพวกนี้ขับรถปาดหน้าไม่ใช่เหรอ?

"พี่หวัง เอิ่ม... คำพูดพี่ มันคุ้นๆ อยู่นะ?" คุณชายคนหนึ่งทักขึ้น พี่หวังชะงัก หน้าแดงแปร๊ดทันที

มึงไม่ต้องพูดได้ไหม! ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอก!

จากนั้นคนในรถสปอร์ตคันอื่นๆ ก็ลงมา มองดูรถสีชมพูที่จอดอยู่ไม่ไกล

ชูฝาน: "..."

พี่หลิว: "..."

ทุกคน: "..."

นี่? นี่มันเชี่ยอะไรเนี่ย?

นี่คือไอ้รถสีชมพูที่พวกเขาดูไม่ทันเมื่อกี้?

ระ... รถเต่า?

รถเต่าเนี่ยนะ? รถเต่าที่ไหนมันวิ่งเร็วขนาดนี้?

แล้วดูสภาพรถสิ ทรงอย่างแบ๊ว

ฮัลโหลคิตตี้เหรอ?

หูแมวสีชมพูสองข้างบนหลังคารถนั่นมันเหมือนกำลังเยาะเย้ยถากถางพวกเขาชัดๆ

ภายในเวลาไม่กี่วินาทีหลังจากเห็นสภาพรถ โลกทัศน์ของพวกเขาก็พังทลาย ถ้าเป็นรถปอร์เช่แซงยังพอรักษาหน้าไว้ได้บ้าง แต่นี่มัน!

กระจกรถเต่าลดลง เย่ชิงชะโงกหน้าออกมา "ทำไม? ขับช้าขนาดนั้นยังมีหน้ามาพูดอีก? ถนนบ้านแกเหรอ?"

"แก..." พี่หวังอ้าปากพะงาบๆ แต่เถียงไม่ออกสักคำ เพราะสิ่งที่เย่ชิงพูดมันจริงจนเถียงไม่ขึ้น

เย่ชิงขี้เกียจจะเสวนากับคนพวกนี้แล้ว "จำไว้ วันหลังถ้าจะขับช้าเต่ากัดยางแบบนี้ ก็อย่ามาขับขวางทางชาวบ้านเขา"

"พวกนายขับช้า ก็อย่ามาทำคนอื่นเขาเสียเวลา"

สองประโยคนี้ทำเอาเหล่าไฮโซหนุ่มสาวเงียบกริบ

เกิดมาเพิ่งเคยโดนด่าแบบนี้เป็นครั้งแรก

ขณะที่เย่ชิงเตรียมจะออกรถ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"อย่าเพิ่งไป!"

"อะไรอีก?" เย่ชิงมองคนพวกนี้ จะขัดจังหวะการกลับบ้านของเขาไปถึงไหน เห็นชูฝานถือกระเป๋าใบเล็กเดินเข้ามาจากอีกด้าน แล้วยื่นส่งให้เย่ชิง

เย่ชิงมองชูฝาน

[ชื่อ: ชูฝาน] [อายุ: 18] [หน้าตา: 96] [ส่วนสูง: 171 ซม.] [ความประทับใจ: 20]

"นายชนะพวกเรา ฉันไม่ใช่คนแพ้แล้วพาล เงินรางวัลรอบนี้ ยกให้นาย" ชูฝานกล่าว

เงินรางวัล?

ที่แท้พวกลูกเศรษฐีมาแข่งรถกันมีเดิมพันด้วยรึเนี่ย ตัวแค่นี้ริอาจเล่นการพนัน

ซูชิงเฉิงที่นั่งอยู่ข้างๆ มองกระเป๋าใบนั้นตาเป็นมัน รีบรับมาทันที ซูเย่ว์ฉานที่อยู่ด้านหลังก็ชะโงกหน้ามาถาม "ในนั้นมีกี่บาทน่ะ? เปิดนับดูซิ?"

ชูฝานได้ยินเสียงหน้าเลือดของสองสาว ก็กัดริมฝีปากตอบ "ในนั้นมีห้าแสน เงินรางวัลสี่แสน อีกหนึ่งแสนฉันให้เพิ่ม แลกกับไลน์นาย วันหลังช่วยสอนเทคนิคการขับรถให้ฉันหน่อย"

หนึ่งแสน?

แค่ให้สอนขับรถเนี่ยนะ?

เย่ชิงหัวเราะ เลื่อนกระจกขึ้น "อย่าเพ้อเจ้อนะหนู ถือซะว่าหนึ่งแสนนี่เป็นค่าทำขวัญและค่าเสียเวลาของฉันก็แล้วกัน ไปล่ะ ลาขาดไม่ต้องเจอกันอีก"

พูดจบ เย่ชิงก็เหยียบคันเร่ง เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง

ชูฝาน: "..." ห๊ะ????

พอดึงสติกลับมาได้ มองรถเต่าที่วิ่งหายลับไป ก็โกรธจนตัวสั่น!

"ไอ้บ้า! อย่าหนีนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!"

ปากก็ตะโกนด่า มือก็คว้าก้อนหินขว้างตามหลังรถเต่าไป แต่รถเต่าวิ่งไปไกลแล้ว เห็นแค่ดริฟต์เข้าโค้ง ล้อฝั่งภูเขาลอยชี้ฟ้า แล้วหายวับไปกับตา

เชี่ย!!!

นั่นมันเทคนิคบ้าอะไร?

เขา... เข้าโค้งแบบนั้นตลอดเลยเหรอ?

เขาใจกล้าบ้าบิ่นแบบนี้มาตลอดเลยงั้นเหรอ?

ชูฝานทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ขว้างก้อนหินระบายอารมณ์ "ไอ้คนเฮงซวย! โกงเงินฉัน! เอาเงินคืนมานะ!"

รังแกกันเกินไปแล้ว!