บทที่ 2 - กลับบ้าน
บทที่ 2 - กลับบ้าน
บทที่ 2 - กลับบ้าน
นี่มัน!!!
นี่มัน!!!
เฮ้ย จริงดิ???
หือ?
เวลานี้ ซูชิงเฉิงและซูเย่ว์ฉานจ้องมองสิ่งที่อยู่ในมือของเย่ชิงตาไม่กะพริบ ชั่วพริบตาเดียว ทั้งคู่ก็ถึงกับพูดไม่ออก
บนฝ่ามือของเย่ชิง คือเพชรสองเม็ดที่มีขนาดไล่เลี่ยกัน แต่ละเม็ดน่าจะหนักกว่าหนึ่งพันกะรัต เรียกได้ว่าใหญ่ยักษ์อลังการงานสร้าง ตัวเพชรเปล่งประกายเจิดจรัสแสบตา โดยเฉพาะเม็ดหนึ่งที่มีประกายสีชมพูเจืออยู่ ดูงดงามราวกับเวทมนตร์
เย่ชิงมองท่าทางอึ้งกิมกี่ของพวกเธอแล้วหัวเราะ "เป็นไง ชอบของที่น้าเอามาฝากไหม? อย่าให้ลูกพี่ลูกน้องอีกสามคนรู้เชียว ไม่งั้นน้าคงต้องไปตามหามาให้อีก"
ซูชิงเฉิงและซูเย่ว์ฉานเงยหน้าขึ้นมองเย่ชิงพร้อมกัน
ทั้งสองมองรอยยิ้มของเย่ชิง
แล้วก็: "..."
น้าเล็ก ทำไมทำหน้ามีความสุขขนาดนั้น?
เอ๊ะ?
ทำไมรู้สึกว่า พวกเราควรจะตื่นเต้นดีใจกับของสิ่งนี้กันนะ?
ซูชิงเฉิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยมองเย่ชิง "น้าเล็ก เกินไปแล้วนะ ของเมื่อก่อนอาจจะซื้อมาจากแผงลอยก็พอเข้าใจได้ แต่อันนี้ น้าคงไม่บอกนะว่าเป็นของจริง?"
เย่ชิง: "..."
"จะเอาไม่เอา? ไม่เอาน้าจะเอาไปให้ลูกพี่ลูกน้องเรานะ"
"เอา!" ซูชิงเฉิงรีบคว้าเพชรเม็ดหนึ่งไปยัดใส่กระเป๋าสะพายใบจิ๋วของตัวเองทันที ซูเย่ว์ฉานก็รีบคว้าอีกเม็ดไปอย่างไว
"ไป กลับบ้านกัน"
เย่ชิงเดินนำไปข้างหน้า ก่อนจะถูกซูชิงเฉิงเข้ามากอดแขน "น้าเล็ก วันนี้แม่ลางานมาทำมื้อใหญ่เลี้ยงต้อนรับน้าโดยเฉพาะเลยนะ"
"พ่อก็รีบกลับมาจากบริษัท ปฏิเสธงานเลี้ยงตอนเย็นหมดเลย ป่านนี้น่าจะรออยู่ที่บ้านกันหมดแล้ว"
เย่ชิงยิ้ม "แล้วน้ามาด้วยไหม?"
ซูชิงเฉิงยักไหล่ "อันนี้หนูไม่รู้ ต้องถามพี่ แต่หนูไม่เห็นได้ข่าวอะไรนะ"
ซูเย่ว์ฉานหัวเราะขำ "น้าเล็ก นิสัยพี่สาวน้าทั้งสองคน น้าก็น่าจะรู้ดีนี่นา? พอน้ากลับมาทีไร ก็แย่งตัวน้าไปบ้านตัวเองกันทั้งนั้น คราวนี้แม่หนูเลยปิดข่าวเงียบกริบ ไม่บอกน้าเลยสักคำ กะว่าปิดได้วันไหนก็เอาแค่นั้น พวกหนูกับพ่อก็โดนแม่ขู่ไว้เหมือนกัน ไม่กล้าปากโป้งหรอก"
"พี่ใหญ่นี่นะ... เอาเถอะ แล้วเราจะกลับกันยังไง?"
"วันนี้หนูขับรถเต่าคันใหม่ที่พ่อกับแม่เพิ่งซื้อให้มาด้วย เพิ่งได้ใบขับขี่มาหมาดๆ เดี๋ยววันนี้หนูจะโชว์ฝีมือให้น้าดูเอง" ซูเย่ว์ฉานพูดอย่างภูมิใจ ก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถอย่างตื่นเต้น
เย่ชิงกับซูชิงเฉิงยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เย่ชิงกระซิบถาม "ฝีมือขับรถพี่สาวเราเป็นไง?"
ซูชิงเฉิง: "..."
แหวะ!
"อย่าให้พูดเลยน้าเล็ก น้าพูดมาคำเดียว หนูรู้สึกเมารถขึ้นมาทันทีเลย"
เย่ชิง: "..." ห๊ะ???
สักพัก รถเต่าโฟล์คสวาเกนสี่ที่นั่งสีชมพูหวานแหววก็แล่นเข้ามาจอด ตัวรถติดสติ๊กเกอร์สีชมพูทั้งคัน บนหลังคามีหูแมวเล็กๆ ติดอยู่สองข้าง น่ารักจนใจเจ็บ เย่ชิงเห็นแล้วถึงกับถอนหายใจ ต้องยอมรับเลยว่าเป็นรสนิยมเด็กสาวจริงๆ
ขณะที่เย่ชิงกำลังจะขึ้นรถ ซูชิงเฉิงก็ตะโกนบอกพี่สาว "พี่ น้าเล็กบอกว่าน้าจะขับเอง พี่ไปนั่งข้างหลังเถอะ เดี๋ยวหนูนั่งข้างคนขับเอง"
เย่ชิง: "..." ห๊ะ???
น้าไปบอกตอนไหนว่าจะขับ?
ซูชิงเฉิงขยิบตาให้เย่ชิงปริบๆ ทำนองว่า 'รู้กันนะ'
"แน่ใจนะ?" เย่ชิงถามย้ำ เขาไม่ได้ขับรถมาหลายปีแล้ว เพราะช่วงหลังๆ ไปไหนมาไหนก็นั่งแต่เฮลิคอปเตอร์ตลอด แต่ก่อนหน้านี้เขาก็เคยลงชื่อได้ทักษะการขับรถระดับเทพ ขับรถตู้หวู่หลิงหงกวงคว้าฉายาเทพเจ้าแห่งขุนเขาอากินะมาแล้ว เรื่องนี้เขาว่าบริษัทหวู่หลิงหงกวงควรจ่ายค่าโฆษณาให้เขาด้วยซ้ำ
"โอเค ขึ้นรถ" เย่ชิงกวักมือเรียกสองสาว แล้วขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ พอมองดูภายในรถ เย่ชิงก็แทบทรุด การตกแต่งภายในนี่มัน... สไตล์สาวน้อยหวานเจี๊ยบสุดๆ
มองดูท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ที่บ้านพี่สาวยังรออยู่
เย่ชิงขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน โดยเปิดจีพีเอสหาเส้นทางลัดที่ใกล้ที่สุด
ระหว่างทาง ซูชิงเฉิงนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ จริงอย่างที่คิด น้าเล็กขับรถนิ่มกว่าพี่สาวเยอะเลย
"น้าเล็ก ขับเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ? หนูหิวแล้ว อีกอย่าง น้าขับแบบนี้หนูง่วงจะแย่" ซูชิงเฉิงบ่นกระปอดกระแปด
"แน่ใจเหรอ? เราเป็นคนแรกเลยนะที่กล้าบอกให้น้าขับเร็วๆ" เย่ชิงยิ้มมุมปาก หันมามองหลานสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะบุ้ยใบ้ไปที่มือจับเหนือศีรษะ "จับราวไว้ให้แน่นๆ ล่ะ"
"ฮะ? มะ...ไม่ๆๆ น้าเล็ก จะทำอะไรเนี่ย?" ซูชิงเฉิงฟังคำพูดและเห็นรอยยิ้มของน้าชายแล้วเริ่มใจคอไม่ดี
ความรู้สึกนี้ มันดูทะแม่งๆ ชอบกล
แต่เอ๊ะ น้าเล็กไปเรียนต่อเมืองนอก ไม่น่าจะได้ขับรถบ่อยๆ มั้ง? คิดได้แบบนี้ซูชิงเฉิงก็ค่อยวางใจ แต่แล้วก็กลับมาหวาดเสียวอีกรอบ คนขับรถที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์แล้วมาขับเร็วนี่มันน่ากลัวกว่าเดิมอีกไม่ใช่เรอะ!
เธอหันไปมองพี่สาวข้างหลัง ก็เห็นสายตาดูถูกเหยียดหยามส่งมา ประมาณว่าไม่เชื่อน้าชายตัวเองสักนิด น้าเล็กจะกล้าขับเร็วแค่ไหนเชียว?
จะเร็วเท่าเธอขับได้เหรอ? หึหึ!
เธอนี่ว่าที่นักซิ่งรุ่นใหม่ไฟแรงเชียวนะ!
"ทำอะไร? ก็ในเมื่อต้องการความตื่นเต้น ก็ต้องไปให้สุด ขอลองของหน่อยละกัน!" เย่ชิงสับเกียร์สปอร์ต กระทืบคันเร่งมิด รถเต่าคำรามกระหึ่ม ทันใดนั้น แรงดึงจากการกระชากตัวก็กดร่างของสองสาวติดเบาะจนร้องเสียงหลง มือรีบคว้าที่จับแน่น
วินาทีนั้น ซูชิงเฉิงและซูเย่ว์ฉานหน้าเปลี่ยนสี ร่างกายเกร็งไปหมด นี่มัน...
เย่ชิงหักพวงมาลัยเข้าสู่เส้นทางลัดบนเขา ทางนี้เป็นทางที่ใกล้บ้านที่สุด แต่ค่อนข้างคดเคี้ยวและแคบ เกิดอุบัติเหตุง่าย เลยไม่ค่อยมีคนใช้ ยิ่งเป็นตอนกลางคืน รถยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่
เย่ชิงเห็นว่าถนนโล่งไม่มีกล้องตรวจจับความเร็ว ก็กดคันเร่งจมมิด ความเร็วของรถเต่าพุ่งทะยานขึ้นฉับพลัน ในพริบตา รถเต่าสีชมพูหวานแหววก็กลายร่างเป็นตุ๊กตาบาร์บี้จอมพลัง ระเบิดสมรรถนะออกมาเต็มพิกัด
"กรี๊ดดด! น้าเล็ก! พอแล้ว! นี่มันทางบนเขานะน้า! น้าเล็ก!!!" ซูชิงเฉิงตาสว่างในบัดดล ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง ตะโกนลั่นรถ
แล้วปากของเธอก็ถูกมือข้างหนึ่งปิดไว้
เวลานี้ เย่ชิงใช้มือข้างเดียวบังคับพวงมาลัย ส่วนมืออีกข้างปิดปากซูชิงเฉิงไว้ เท้ายังคงกดคันเร่งไม่ยั้ง ความเร็วของรถยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
"อื้อๆๆ!" ซูชิงเฉิงเห็นเย่ชิงขับรถมือเดียว หน้าถอดสีไปแล้ว ไม่ใช่แค่เธอ ซูเย่ว์ฉานที่นั่งข้างหลังก็กลืนน้ำลายเอือกใหญ่ รีบเอามือปิดปากน้องสาวตัวเอง "น้าเล็ก น้าเล็ก หนูปิดปากยัยนี่ให้เอง น้าช่วยกลับมาขับสองมือเถอะนะ พลีสสส"
ซูชิงเฉิง: "..." อื้อๆๆ???
"จริงๆ น้าขับมือเดียวคล่องกว่านะ" เย่ชิงพูดจบก็เห็นโค้งหักศอกอยู่ข้างหน้า เขาดึงเบรกมืออย่างแรง หักพวงมาลัยรวดเร็ว เสียงล้อรถบดถนนดังสนั่น ตัวรถเหวี่ยงจนซูเย่ว์ฉานรู้สึกเหมือนล้อรถฝั่งเธอลอยคว้างกลางอากาศ
ทำเอาทั้งสองสาวขวัญหนีดีฝ่อ
"กรี๊ดดดด!!!"
เสียงกรีดร้องในรถดังแสบแก้วหูยิ่งกว่าเสียงยางรถบดถนนเสียอีก
ดริฟต์เข้าโค้ง!
พอล้อรถฝั่งนั้นแตะพื้น ทั้งคันก็พุ่งทะยานสู่โค้งต่อไปอย่างบ้าคลั่ง