บทที่ 47 - การผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกต้นขาทั้งท่อนด้วยไทเทเนียมอัลลอยด์ ครั้งแรกของโลก!

บทที่ 47 - การผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกต้นขาทั้งท่อนด้วยไทเทเนียมอัลลอยด์ ครั้งแรกของโลก!

เวลา 3 ทุ่ม

ห้องผ่าตัดที่ 1

ภายในห้องผ่าตัด ทุกคนเตรียมพร้อมกันอย่างเคร่งเครียด การผ่าตัดครั้งนี้ หลินเฟิงและผอ.ลี่จากแผนกศัลยกรรมกระดูกจะลงมือร่วมกัน โดยมีซูหยางเป็นผู้ช่วยมือหนึ่ง

เดิมทีตำแหน่งผู้ช่วยมือสองต้องเป็นของหยางลี่แน่ๆ แต่พฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเขาเข้าหูหลินเฟิงเข้า ตำแหน่งผู้ช่วยมือสองเลยตกเป็นของคนที่ถูกเรียกตัวมาชั่วคราวจากแผนกฉุกเฉิน ซึ่งซูหยางก็คุ้นเคยดี นั่นคือ หวงโหรวเจีย

การผ่าตัดที่เป็นเคสแรกของโลกแบบนี้ สำคัญต่อประวัติการทำงานของหมอมาก การได้บันทึกว่าเคยร่วมการผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกต้นขาทั้งท่อนด้วยไทเทเนียมอัลลอยด์ครั้งแรกของโลก ลงในประวัติการทำงาน ถือว่าเป็นใบเบิกทางเข้าสู่วงการแพทย์ระดับสูงได้เลย

"ตาแก่หลิน ถ้าการผ่าตัดครั้งนี้สำเร็จ แผนกกระดูกของเราคงได้อานิสงส์จากนายไปด้วย"

ผอ.ลี่ แผนกศัลยกรรมกระดูกพูดอย่างจริงจัง การผ่าตัดระดับโลกที่เป็นเคสแรก โดยเฉพาะที่เป็นของแผนกกระดูก จะช่วยยกระดับมาตรฐานวิชาชีพและชื่อเสียงของแผนกได้อย่างมหาศาล

"ไอเดียนี้เสี่ยวซูเป็นคนเสนอ ฉันก็แค่ช่วยคุมให้"

หลินเฟิงพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก ประวัติของเขารุ่งโรจน์พอแล้ว ไม่ขาดเคสนี้หรอก

"คุณคือซูหยางสินะ ช่วงนี้ดังใหญ่นะเรา ดูท่าตาแก่หลินดึงตัวคุณมาอยู่ศัลยกรรมทั่วไป จะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องมาก"

ผอ.ลี่พูดอย่างชื่นชม หลินเฟิงเป็นคนทำงานดุดันเข้มงวดกับลูกน้องมาก หมอหนุ่มที่เพิ่งมาหมุนเวียนคนนี้ได้รับความยอมรับจากเขา ไม่ธรรมดาจริงๆ

"ต้องขอบคุณหัวหน้าที่สนับสนุนครับ"

ซูหยางเริ่มรู้จักพูดจาเป็นงานเป็นการ แต่เขาก็พูดจากใจจริง ถ้าไม่ใช่หลินเฟิง เขาจะได้อยู่โรงพยาบาลซื่ออีต่อหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

"เอาล่ะ เริ่มผ่าตัดกันเถอะ การผ่าตัดครั้งนี้ยากมากและไม่มีกรณีศึกษามาก่อน ทุกคนต้องตื่นตัวเต็มร้อยนะ"

ได้ยินหลินเฟิงพูด ทุกคนก็สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น การได้ร่วมผ่าตัดระดับนี้ ทุกคนต่างรู้สึกเป็นเกียรติ

"เริ่มการผ่าตัดได้!"

สิ้นเสียงหลินเฟิง การผ่าตัดครั้งแรกของโลกก็เริ่มขึ้น!

"รายงานสัญญาณชีพคนไข้"

"ความดันและอัตราการเต้นของหัวใจปกติ!"

"ค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนปกติ!"

"ค่าคาร์บอนไดออกไซด์ปกติ!"

หลินเฟิงและผอ.ลี่มองหน้ากัน แล้วพยักหน้า

"ตาแก่หลิน นายเคลียร์เนื้อเยื่อที่ตายแล้ว ฉันจะเอาเศษกระดูกออก"

ผอ.ลี่แบ่งงานอย่างละเอียดรอบคอบ

"ได้ เสี่ยวซู คุณไปช่วยผอ.ลี่ เสี่ยวหวง คุณมาช่วยผม"

การเอากระดูกออกเป็นงานใช้แรง ก็ต้องให้ซูหยางไปช่วย

การเอาเศษกระดูกออกในที่นี้ ไม่ใช่แค่เอาเครื่องมือไปงัดๆ แงะๆ ออกมาก็จบ

ต้องรู้ว่าบนกระดูกมีเส้นเลือดและเส้นประสาทเกาะอยู่มากมาย รวมถึงเยื่อหุ้มกระดูก ซึ่งต้องเลาะออกมาให้สมบูรณ์ทีละส่วน แล้วค่อยนำไปติดที่ผิวของกระดูกไทเทเนียมเทียม

ซูหยางเดินไปข้างผอ.ลี่ เริ่มทำหน้าที่ผู้ช่วย

"Periosteal Elevator (ที่แซะเยื่อหุ้มกระดูก)"

สิ้นเสียงผอ.ลี่ ซูหยางก็หยิบที่แซะเยื่อหุ้มกระดูกส่งให้ทันที

ผอ.ลี่รับเครื่องมือไป เริ่มเลาะเยื่อหุ้มกระดูกที่ยังสมบูรณ์รอบๆ หัวกระดูกต้นขา

แต่เพียงครู่เดียว เขาก็ขมวดคิ้ว ไม่ถูกสิ สีของเยื่อหุ้มกระดูกดูแปลกๆ!

เยื่อหุ้มกระดูกปกติควรจะเป็นสีขาวอมเทา แต่ที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้ สีมันเข้มกว่าปกติ

เขาค่อยๆ เลาะเยื่อหุ้มกระดูกและเส้นเลือดที่เกาะอยู่ออกจนหมด แล้วเอาหัวกระดูกและเศษกระดูกที่ติดอยู่ออกมาได้อย่างสมบูรณ์

"เสี่ยวซู เอาไปผ่า แล้วทำสเมียร์ไขกระดูก เดี๋ยวนี้"

ผอ.ลี่สั่งเสียงเครียด

"ตาแก่ลี่ มีอะไรเหรอ?"

หลินเฟิงได้ยินผอ.ลี่พูด ก็ถามด้วยความสงสัย

"ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ ทำสเมียร์ไขกระดูกก่อนค่อยว่ากัน"

ผอ.ลี่สีหน้าเคร่งเครียด ส่งกระดูกให้ซูหยางที่อยู่ข้างๆ ซูหยางรีบรับกระดูกมา วางบนโต๊ะทำงานข้างๆ

"หมออวิ๋น รบกวนเตรียมเลื่อยตัดกระดูกให้ผมหน่อยครับ"

อวิ๋นเฟยพยักหน้า

สักพัก ซูหยางรับเลื่อยตัดกระดูกมาจากอวิ๋นเฟย กดสวิตช์ ใบเลื่อยโลหะฟันหยักหมุนด้วยความเร็วสูง 3,000 รอบต่อวินาที สั่นสะเทือนอากาศจนเกิดเสียง "วื้ดๆๆ"

ซูหยางถือเลื่อยไฟฟ้า ค่อยๆ จ่อใบเลื่อยเข้าหากระดูก เดิมทีเขาเตรียมออกแรงไว้แล้ว เพราะกระดูกนั้นแข็งมาก ต่อให้ใช้เลื่อยไฟฟ้าก็ต้องออกแรงกดหน่อยถึงจะตัดผ่านเนื้อกระดูกแข็งๆ ได้ แต่ตอนนี้แค่เอาเลื่อยไปแตะเบาๆ กระดูกก็ขาดออกจากกันแล้ว

ผิดปกติ!

เนื้อกระดูกพรุนเกินไป เมื่อกี้หญิงสาวบอกว่าชายหนุ่มชอบออกกำลังกาย คนที่ชอบออกกำลังกาย กระดูกไม่มีทางพรุนขนาดนี้แน่ ต้องมีปัญหาแล้ว!

ซูหยางสีหน้าเคร่งเครียด ถือเลื่อยค่อยๆ ตัดกระดูกออกจนเห็นไขกระดูกสีเหลืองเข้มข้างใน ซูหยางเคยร่วมผ่าตัดกระดูกมาก่อน ปกติไขกระดูกจะเป็นสีเหลืองอ่อน แต่ที่เขาเห็นตอนนี้ สีมันเข้ม ดูไม่ค่อยสดเท่าไหร่

"แผ่นสไลด์!"

ซูหยางพูดเสียงเข้ม

อวิ๋นเฟยรีบส่งแผ่นสไลด์ให้ ซูหยางป้ายไขกระดูกลงบนแผ่นแก้วอย่างสม่ำเสมอ แล้วปิดด้วยแผ่นแก้วบางๆ อีกแผ่น ใส่ลงในจานแก้ว

"ส่งตรวจ!"

ซูหยางส่งสเมียร์ไขกระดูกให้พยาบาลห้องผ่าตัดที่เตรียมรออยู่แล้ว พูดเสียงหนักแน่น

บนเตียงผ่าตัด ผอ.ทั้งสองยังคงมือไม่หยุด ขณะที่ค่อยๆ ตัดและแยกเนื้อเยื่อที่ตายออก หลินเฟิงก็ถามขึ้นว่า "เสี่ยวซู สถานการณ์เป็นไง?"

"พูดยากครับ สถานการณ์ไม่ค่อยดี"

ซูหยางตอบเสียงเครียด

"ตั้งใจผ่าตัดเคสนี้ให้เสร็จก่อน"

ผอ.ลี่พูดอย่างจริงจัง

เรื่องไขกระดูก เป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาหลังผ่าตัด

สามชั่วโมงต่อมา

เมื่อเห็นกระดูกต้นขาไทเทเนียมอัลลอยด์อันใหม่เอี่ยม ถูกยึดตรึงอยู่ระหว่างข้อสะโพกและข้อเข่าของชายหนุ่ม ทุกคนในห้องผ่าตัดก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก การผ่าตัดดำเนินมาถึงตรงนี้ ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

"เปิดการไหลเวียนเลือด!"

หลินเฟิงสั่งเสียงดัง

ซูหยางปลดคลิปหนีบเส้นเลือดออก เลือดที่ถูกกั้นไว้ทั้งฝั่งเส้นเลือดแดงและดำ ก็ไหลเวียนทันที

หนึ่งนาที!

สองนาที!

"หัวหน้าครับ เลือดไหลเวียนดี"

"สัญญาณชีพคนไข้เป็นไง?"

หลินเฟิงถามต่อ

"หัวหน้า สัญญาณชีพคงที่ครับ!"

วิสัญญีแพทย์ตอบ

"ดีมาก เย็บปิดแผลได้ เสี่ยวซู เสี่ยวหวง ฝากพวกคุณด้วย ผมกับผอ.ลี่จะออกไปคุยธุระกันหน่อย"

หลินเฟิงถอดถุงมือ พูดสั่งงาน

ในที่สุด การผ่าตัดก็มาถึงขั้นตอนสุดท้าย แค่เย็บกล้ามเนื้อ พังผืด และผิวหนังเข้าด้วยกันทีละชั้น ก็ถือว่าเสร็จสมบูรณ์

ขั้นตอนหลังจากนี้ ไม่ต้องถึงมือระดับผอ.แล้ว แค่ซูหยางกับหวงโหรวเจียช่วยกันก็พอ

"ครับ/ค่ะ"

ซูหยางและหวงโหรวเจียรับคำพร้อมกัน

หลินเฟิงและผอ.ลี่เดินออกจากห้องผ่าตัดไป ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของซูหยางและหวงโหรวเจียที่จะร่วมมือกันทำงานให้จบ