บทที่ 39 - การปะทะคารมที่ฝ่ายการแพทย์

บทที่ 39 - การปะทะคารมที่ฝ่ายการแพทย์

"เป็นอะไรไป? ได้กลับไปทำงานแล้ว คุณยังไม่ดีใจอีกเหรอ?"

หวงโหรวเจียเห็นสีหน้าซูหยางไม่ดี จึงถามด้วยความสงสัย

"คำสั่งลงโทษถูกยกเลิกแล้ว แต่ตอนนี้แผนกฉุกเฉินลบชื่อผมออก ผมต้องหาแผนกที่ยอมรับผมเข้าทำงาน ผมถึงจะทำงานในโรงพยาบาลต่อได้"

ซูหยางระงับความโกรธแทบไม่อยู่ ทำไมกัน?

"ทำไมทำแบบนี้? ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย เพื่อตำแหน่งรองผู้อำนวยการ เหอเจี้ยนหมิงถึงกับบ้าไปแล้วเหรอ ไอ้ยิ้มซ่อนมีดเอ๊ย"

หวงโหรวเจียรู้ตื้นลึกหนาบางดี การที่ซูหยางโดนพักงาน ก็เป็นฝีมือของเหอเจี้ยนหมิง

"ตำแหน่งรองผู้อำนวยการ มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอครับ? ถึงขนาดทำให้เขาเหยียบย่ำคนอื่นได้ตามอำเภอใจ?"

ซูหยางที่ว่าอารมณ์ดี ตอนนี้ก็อดโกรธไม่ได้

เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าการได้เลื่อนตำแหน่ง มันสำคัญขนาดนั้นเชียวเหรอ?

"คงเป็นเพราะพอคุณโดนพักงาน เขาก็ลบชื่อคุณออกเลย เพื่อลดผลกระทบต่อตัวเขาให้น้อยที่สุด คุณไม่เข้าใจหรอก พอได้เป็นรองผู้อำนวยการ ก็จะเข้าสู่ระดับแกนนำของโรงพยาบาล หลายๆ อย่างมันจะเปลี่ยนไปมาก"

หวงโหรวเจียรู้เรื่องวงในมากกว่า เธอพูดอย่างปลงๆ

"ไม่ต้องห่วงนะ พอถึงเวลาลองยื่นเรื่องดู ด้วยความสามารถของคุณ ต้องมีแผนกรับคุณแน่"

ตอนนี้หวงโหรวเจียทำได้แค่ปลอบใจซูหยาง การจะรับคนเข้าแผนก ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของหัวหน้าแผนกแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งหัวหน้าแผนกแต่ละคนก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในสาขานั้นๆ เรื่องนี้ซูหยางต้องพึ่งตัวเองแล้ว

"ผมรู้ครับ ผมเชื่อว่าตัวเองก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น"

ซูหยางฝืนยิ้ม

ในใจเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความผิดหวัง

หลังจากทานมื้อเช้ากับหวงโหรวเจีย ซูหยางก็เดินทางไปโรงพยาบาลคนเดียว ถึงวันนี้หวงโหรวเจียจะหยุด แต่เธอก็มีธุระของเธอ และสองวันมานี้ ซูหยางรู้สึกว่ารบกวนเธอมามากพอแล้ว

ถึงโรงพยาบาล ซูหยางไม่ได้ไปแผนกฉุกเฉิน ไม่ได้ไปถามหาเหอเจี้ยนหมิง หรือเจียงเสี่ยวฉี เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไร

ไม่นาน ซูหยางก็มาถึงฝ่ายการแพทย์ด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ ในห้องทำงานฝ่ายการแพทย์ มีมนุษย์ป้าวัยกลางคนสองคนนั่งอยู่ ดูเหมือนกำลังไถ TIKTOK (โต่ยวิน) แถมยังเปิดเสียงออกลำโพงด้วย

คนของแผนกนี้ เป็นที่เกลียดชังของบุคลากรทางการแพทย์ทั้งโรงพยาบาล

ในสายตาของหมอและพยาบาล คนพวกนี้เอะอะก็ประเมิน ตัดคะแนน ลงโทษ ดังนั้นจึงไม่มีใครชอบหน้าพวกข้าราชการเช้าชามเย็นชามพวกนี้

"สวัสดีครับอาจารย์ ผมซูหยางจากแผนกฉุกเฉิน ผมอยากสอบถามว่าจะยื่นคำร้องขอย้ายแผนกยังไงครับ?"

ซูหยางพูดจบ มนุษย์ป้าทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงใช้นิ้วเลื่อนดูคลิปสั้น หัวเราะคิกคัก

"อาจารย์ครับ?"

ซูหยางถามเสียงดังขึ้น

"มีอะไร?"

ป้าถึงได้เงยหน้าขึ้นมาอย่างรำคาญ ถามห้วนๆ

"อาจารย์ครับ ผมชื่อซูหยาง เมื่อเช้ามีอาจารย์จากฝ่ายการแพทย์แจ้งให้ผมกลับมาทำงาน ให้มายื่นคำร้องขอย้ายแผนกครับ"

ซูหยางยังคงอดทนพูดต่อ

"อ้อ? ที่แท้เธอก็คือซูหยางนี่เอง"

ป้าเลิกคิ้วขึ้น มองซูหยางแวบหนึ่ง

"กรอกซะ"

ป้ายื่นแบบฟอร์มใบหนึ่งบนโต๊ะให้ซูหยาง

ซูหยางหยิบแบบฟอร์มขึ้นมาดู แต่หัวกระดาษกลับเขียนว่า 'แบบฟอร์มขอลาออกจากการหมุนเวียนโดยสมัครใจ'!

"อาจารย์ครับ หยิบผิดหรือเปล่าครับ ผมจะกรอกคำร้องขอย้ายแผนก แต่อาจารย์ให้ใบลาออกจากการหมุนเวียนมา"

ซูหยางข่มอารมณ์พูด

"ยังคิดจะย้ายแผนกอีกเหรอ กรอกใบลาออกโดยสมัครใจใบนี้ซะ จากไปอย่างมีศักดิ์ศรีหน่อย เธอรู้ไหมว่าพฤติกรรมของเธอสร้างความเสียหายให้ชื่อเสียงโรงพยาบาลขนาดไหน?"

ป้ามองซูหยางด้วยสายตาเหยียดหยาม

"อาจารย์ครับ ผมจะอยู่หรือจะไป คงไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของอาจารย์มั้งครับ"

ซูหยางทนไม่ไหวแล้ว นี่มันรังแกกันเกินไป

ต้องมีใครสั่งมาแน่ๆ ถึงได้พยายามจะไล่เขาออกจากโรงพยาบาลให้ได้ มีความแค้นอะไรกันนักหนา ถึงต้องทำกันขนาดนี้?

มองดูคนที่ยิ้มแย้มท่าทางใจดี ทำไมจิตใจถึงได้คับแคบนักนะ?

ซูหยางยังคงไม่เข้าใจ

"แกเป็นแค่แพทย์หมุนเวียน ไม่ใช่พนักงานประจำด้วยซ้ำ ยังกล้ามาสงสัยการตัดสินใจของโรงพยาบาล ฉันเตือนแกนะ รู้จักเจียมตัวแล้วออกไปเองดีกว่า อย่ามาขายขี้หน้าอยู่ที่นี่เลย"

ป้าพูดแดกดัน สีหน้าดูถูกเหยียดหยาม

ซูหยางฟิวส์ขาด เตรียมจะเถียงกับยัยป้าอ้วนนี่สักตั้ง

ทันใดนั้น มีคนเดินเข้ามา ป้าพอเห็นคนคนนี้ ก็รีบลุกขึ้นทันที ยิ้มหน้าบาน เดินเข้าไปต้อนรับ พูดจาประจบประแจงว่า "ผอ.เหอ มาด้วยตัวเองทำไมคะ มีอะไรโทรบอกคำเดียวก็ได้ค่ะ"

ซูหยางหันไปดู คือเหอเจี้ยนหมิง

เหอเจี้ยนหมิงยังคงยิ้มแย้ม เขาหัวเราะแหะๆ พูดว่า "นี่ก็เตรียมเอกสารสมัครรับเลือกตั้งน่ะสิ ผมมาดูว่าห้องเก็บเอกสารฝ่ายการแพทย์มีข้อมูลประวัติโรงพยาบาลไหม จะมาหาข้อมูลหน่อย"

ซูหยางกำลังจะทักทาย แต่ดูท่าทางเหอเจี้ยนหมิงแล้ว เหมือนจะมองไม่เห็นซูหยาง

ป้ากับเหอเจี้ยนหมิงยืนคุยกันโดยไม่สนใจใคร ป้าส่งเอกสารบางอย่างให้เหอเจี้ยนหมิง ก่อนจะเดินออกไป เหอเจี้ยนหมิงเพิ่งจะแกล้งทำเป็นเห็นซูหยาง แล้วพูดว่า "เสี่ยวซู กลับมาทำงานก็ไม่บอก ผมจะได้จัดการให้ เพื่อนร่วมงานในแผนกรอนายกลับมาอยู่นะ!"

เหอะๆ!

ถ้าผมไม่รู้ว่าคนที่เสนอให้พักงานผมคือคุณ ผมคงเชื่อไปแล้ว

"ผอ. ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ยังไงคุณก็ต้องลงสมัครรองผู้อำนวยการ คงยุ่งน่าดู"

ซูหยางพูดประชด

ได้ยินซูหยางพูดแบบนั้น เหอเจี้ยนหมิงก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เขาพูดอย่างไม่พอใจว่า "เสี่ยวซู ที่ให้พักงานก่อนหน้านี้ เป็นการตัดสินใจของคณะผู้บริหาร ในแผนกประชุมกันแล้ว ทุกคนเห็นตรงกันว่าพฤติกรรมบางอย่างของนายไม่เหมาะสมจริงๆ นายลองยื่นเรื่องไปแผนกอื่นดูเถอะ แต่แผนกที่รับคนง่ายอย่างฉุกเฉิน นายยังปรับตัวไม่ได้ ผมว่าแผนกอื่นก็คงยาก นายวางใจเถอะ ผมคุยกับหัวหน้าแผนกอื่นไว้ให้แล้ว ถ้านายทำตัวดีๆ เดี๋ยวก็มีคนเห็นค่าเอง"

คำพูดของเหอเจี้ยนหมิง แฝงนัยว่าให้ซูหยางถอยไปซะดีกว่า ที่เขาไปคุยไว้ คงไม่ได้ไปคุยให้หัวหน้าแผนกอื่นรับซูหยางแน่ๆ

แถมโอกาสที่เขาจะได้เป็นรองผู้อำนวยการก็สูงมาก หัวหน้าแผนกอื่นคงไม่หักหน้าเขาเพื่อแพทย์หมุนเวียนคนหนึ่งหรอก

ซูหยางได้ยินแล้ว แม้จะโกรธมาก แต่ตอนนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้

หรือว่าจะต้องออกจากโรงพยาบาลนี้ไปอย่างผู้พ่ายแพ้จริงๆ?