บทที่ 20 - การอนุมาน : บำเพ็ญร้อยปีสู่ร่างฮุย

บทที่ 20 - การอนุมาน : บำเพ็ญร้อยปีสู่ร่างฮุย

"เอาตรงนี้แหละ"

ครู่ต่อมา หลิวเซิ่งบินวนดูเหนือป่าผืนหนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีอันตราย ก็โฉบลงไป

หมอกขาวจางหาย ร่างมนุษย์ปรากฏขึ้น

ยิ่งใช้บ่อย เขาก็ยิ่งชำนาญการแปลงร่าง

เขานั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้ เรียกหน้าต่างข้อมูล ทบทวนแผนการในหัว แล้วสั่งการในใจ

"ใช้ไอวิญญาณทั้งหมดที่มี อนุมานงูเกล็ดเหล็ก..."

ชั่วพริบตา ตัวอักษรหมึกบนหน้าต่างข้อมูลก็ไหลลงมาราวกับน้ำตก

แสงเงาวูบไหว จิตวิญญาณของเขา... ราวกับถูกดูดเข้าไป อยู่ในเหตุการณ์จริง——

[ปีที่หนึ่ง คุณเกิดในถ้ำงู......]

[ปีที่สอง คุณได้กลายเป็นจ้าวแห่งถ้ำงู ล้างแค้นให้พ่อแม่และพี่น้องแล้ว

เริ่มวางแผนสังหารและกินงูพิษในถ้ำอย่างเป็นระบบ...]

[ปีที่สาม งูสาวแสนสวยหลายตัวเข้ามาคลอเคลีย คุณฆ่าพวกมัน และกินเสีย...]

[ปีที่สี่ คุณกินงู...]

[ปีที่ห้า คุณกินงู...]

...

[ปีที่สิบห้า งูในถ้ำถูกคุณกินจนเกลี้ยง งูพิษที่ถูกโยนลงมาจากปากรูด้านบนมีจำนวนมากขึ้นทุกปี แต่ก็ถูกคุณฟาดเรียบ

คุณเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย เกล็ดแข็งขึ้น แรงเยอะขึ้น เร็วขึ้น พิษร้ายแรงขึ้น และทนหิวทนกระหายได้นานขึ้น

คุณเริ่มลอกคราบ...]

...

[ปีที่ยี่สิบสี่ คุณฆ่างูพิษตัวสุดท้ายที่ถูกโยนลงมาในปีนี้

หลายปีมานี้ งูพิษที่ถูกโยนลงมามีเยอะขึ้นเรื่อยๆ และเก่งขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีตัวไหนสู้คุณได้...

กลายเป็นอาหารของคุณหมด

คุณไม่ผสมพันธุ์ ไม่เล่นสนุก ไม่จำศีล วันๆ ถ้าไม่ฆ่างู ก็กินงู

คุณคือเครื่องจักรสังหารเลือดเย็น

คุณเริ่มลอกคราบครั้งที่เก้า......]

[ปีที่ยี่สิบห้า หลังลอกคราบครั้งที่เก้า คุณตัวยาวสองวา (ประมาณ 6-7 เมตร) ตัวเท่าแขนคน เกล็ดเหล็กดำทะมึน เขี้ยวพิษแหลมคม

งูพิษที่ถูกโยนลงมาปีนี้ ล้วนเป็นระดับ "ราชางู" ทั้งนั้น แต่ละตัวใหญ่ยักษ์ ดุร้าย มีพิษ...

ถ้าเป็นคุณตอนเพิ่งเริ่มลอกคราบ คงสู้ไม่ได้

แต่ตอนนี้ พวกมันทำได้แค่ร้องโหยหวน หนีหัวซุกหัวซุน และกลายเป็นอาหารในท้องคุณ

กระแสลมปราณลึกลับสายหนึ่ง ก่อตัวขึ้นในร่างคุณอย่างเงียบเชียบ หล่อเลี้ยงเกล็ด กล้ามเนื้อ กระดูก และเขี้ยวพิษ...

ลางสังหรณ์บอกคุณว่า หากลมปราณนี้เติมเต็มทั่วร่าง คุณจะเกิดการเปลี่ยนแปลงทางสายเลือดครั้งใหญ่...]

[ปีที่ยี่สิบหก คุณพบว่าลมปราณลึกลับในกาย จะเติบโตขึ้นตามการกินงูพิษ...

คุณต้องการงูพิษมากกว่านี้ แต่จำนวนที่โยนลงมาในแต่ละปี มันไม่พอ

เป็นครั้งแรกที่คุณรู้สึกว่า ถ้ำงูแห่งนี้คือพันธนาการที่ขัดขวางการวิวัฒนาการของคุณ

คุณหงุดหงิดงุ่นง่าน ฟาดหางใส่ผนังถ้ำหินแข็งจนแตกกระจายไปทีละชั้น...

ไม่ส่งงูมาให้ข้ากิน ก็ปล่อยข้าออกไป!]

[ปีที่ยี่สิบเจ็ด ปีนี้มีงูพิษถูกโยนลงมาแค่ตัวเดียว

เกล็ดสีน้ำเงินเขียว รูปร่างปราดเปรียว ยาวกว่าคุณสองสามเท่า เท่มาก...

หอมมาก!

มันดูไม่เหมือนงูอื่น มันแลบลิ้นทักทายคุณ...

นี่คืองูที่บำเพ็ญเพียรจนเป็น "ภูต"!

มันบอกว่า งูมีสายเลือดสูงส่ง ไม่ยอมเป็นทาสใคร ขอให้คุณช่วยส่งเสริมมัน ให้มันได้วิวัฒนาการ เพื่อแหกคุกถ้ำงูนี้ออกไป

คุณถามว่า จะช่วยยังไง

มันน้ำตาไหลพราก อ้าปากกว้าง บอกให้คุณเลื้อยเข้าไปในปากมัน...

คุณก้มหัวลง ค่อยๆ เลื้อยไปที่ปากมัน แล้วฉวยโอกาสกัดเข้าที่จุดเจ็ดนิ้ว ปล่อยพิษร้ายแรงเข้าไป บดขยี้กระดูกสันหลังมันจนแหลก

ก่อนตาย มันแลบลิ้นร้องอย่างไม่อยากเชื่อ...

คุณเป็นแค่งูวิเศษ จะฆ่ามันที่เป็นภูตงูได้ยังไง!

ภูตงูงั้นเหรอ?

รสชาติเยี่ยมยอดจริงๆ!]

[ปีที่ยี่สิบแปด ปีที่คุณกินภูตงูสีน้ำเงินเขียว คุณไม่รู้สึกหิวเลยตลอดทั้งปี

ความแข็งแกร่งของคุณเพิ่มขึ้นอีก จนสามารถฆ่าภูตงูระดับนั้นได้ซึ่งหน้า

ลมปราณลึกลับในกายขยายใหญ่ขึ้นมาก แต่ยังห่างไกลจากคำว่าเต็มเปี่ยม

คุณรู้สึกสับสน...

ดังนั้น ในวินาทีที่ฝาปิดปากรูเปิดออกอีกครั้ง คุณดีดตัวพุ่งขึ้นไป มุดออกทางปากรู

ฝ่ามือทรงพลังข้างหนึ่งคว้าจับคุณไว้

คุณรัดพันแขนนั้น อ้าปากกัด เขี้ยวพิษเจาะทะลุชั้นลมปราณบางๆ ที่มองไม่เห็น ฝังลงในเนื้อ ฉีดพิษเข้าไป...

คุณหนีออกจากถ้ำนรกนั่นได้สำเร็จ!]

[ปีที่ยี่สิบเก้า คุณผ่านความยากลำบากมากมาย จนมาพบหุบเขาแห่งหนึ่ง

ที่นี่คือสวรรค์ของงูพิษ มีนับหมื่นตัว...

คุณมีความสุขสุดๆ!]

[ปีที่สามสิบ ปีนี้คุณกินงูพิษไปพันกว่าตัว ลมปราณลึกลับเติบโตขึ้นอีกขั้น

แต่คุณพบว่า ขืนกินแบบนี้ต่อไป ไม่นานงูในหุบเขาคงหมดเกลี้ยง

คุณเกิดปัญญา นึกถึงภาพที่เคยเห็นระหว่างทาง——

พวกสัตว์สองขา หว่านเมล็ดข้าวลงดินในฤดูใบไม้ผลิ พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็ได้ข้าวกลับมานับหมื่นเมล็ด...

ดังนั้น คุณจึงตัดสินใจ "ปลูกงู"]

[ปีที่สามสิบเอ็ด แผนการของคุณสำเร็จ

คุณควบคุมปริมาณการกินงูในแต่ละปี และฆ่าเหยี่ยวที่มาจับงูไปสิบกว่าตัว จำนวนงูในหุบเขาเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

คุณมองเห็นความหวังที่จะกลายเป็นภูต]

...

[ปีที่ห้าสิบ คุณขดตัวอยู่บนยอดหินสูงสุดในหุบเขา

มองดูฝูงงูที่เลื้อยยั้วเยี้ยเต็มภูเขา ด้วยความพึงพอใจ

ยี่สิบปีผ่านไป จำนวนงูพิษเพิ่มขึ้นเกือบสิบเท่า

คุณแอบเพิ่มปริมาณอาหารเป็นปีละสองพันตัว แต่ลมปราณลึกลับในกาย ก็เพิ่งจะเติมเต็มได้แค่สามส่วน

หลายปีมานี้ ในฝูงงูเริ่มมีงูวิเศษที่กลายเป็นภูต มาท้าทายอำนาจคุณ

คุณค้นพบว่า กินภูตงูหนึ่งตัว ได้ผลดีกว่ากินงูธรรมดาสามพันตัว

ดังนั้น คุณจึงเริ่มเพาะเลี้ยงภูตงู

คุณออกไปหาสมุนไพรวิเศษผลไม้แปลกๆ มาให้ฝูงงูกิน

ผสมพันธุ์กับแม่งูนับพัน เพื่อให้กำเนิดงูที่มีสายเลือดของคุณ

คุณดูแลพวกมันให้เติบโต ปล่อยให้พวกมันมาท้าทายอำนาจ...

แล้วก็กลายเป็นอาหารอันโอชะของคุณ]

...

[ปีที่หกสิบ ตอนที่คุณออกไปหาสมุนไพร คุณจับสัตว์สองขาที่หลงทางมาได้คนหนึ่ง

สัตว์สองขาคนนี้ชื่อ "ลู่เซิง" บอกว่าจะไปสอบจอหงวนที่เมืองหลวง โม้ว่าจะปกครองบ้านเมืองให้สงบสุข

แต่พอมาถึงหุบเขางู กลับกลัวจนสลบ ขี้แตกใส่กางเกง

ที่แท้การปกครองบ้านเมือง...

ก็คือการขี้ใส่กางเกงนี่เอง

สัตว์สองขาตัวนี้น่าสนใจดี คุณเลยตัดสินใจเลี้ยงไว้ดูเล่น ให้เล่านิทานให้ฟังแก้เบื่อ]

...

[ปีที่เจ็ดสิบ ลู่เซิงบอกว่าคุณคือสายเลือดมังกร

คุณถามว่าอะไรคือสายเลือดมังกร?

เขาตอบว่า คือลูกผสมที่เกิดจากมังกรแท้ไปไข่ทิ้งไว้มั่วซั่ว

คุณรู้สึกเหมือนโดนด่า เลยเอาหางฟาดเขาลงไปในดงงู

ให้แม่งูตัวใหญ่ยาวสิบตัวรุม... ผสมพันธุ์กับเขา

น่าเสียดาย ที่ไม่สำเร็จ

เขาบอกคุณว่า เคยอ่านเจอในตำราโบราณ——

โลกนี้มีงูวิเศษสายเลือดมังกร อาศัยในป่าลึกลำเนาไพร บำเพ็ญเพียรพันปี กลืนกินแสงจันทร์น้ำค้าง ครบหนึ่งร้อยปีลอกคราบ หัวงอกลายมังกร เรียกว่า "ฮุย"

ฮุยบำเพ็ญห้าร้อยปีเป็น "มังกรวารี" อาศัยในบึงลึกแม่น้ำใหญ่ หัวงอกเขาเนื้อ เรียกฝนเรียกลมได้...

คุณปักใจเชื่อ]

...

[ปีที่เก้าสิบ ลู่เซิงตายแล้ว

เขาบอกว่าในโลกของเขา อายุเจ็ดสิบก็ถือว่าอายุยืนแล้ว เขาอยู่มาคุ้มแล้ว

เสียดายอย่างเดียว คือไม่ได้เห็นคุณลอกคราบเป็น "ฮุย"

ก่อนตาย เขาลูบเกล็ดคุณ บอกว่าอยากกลับไปฝังที่บ้านเกิด และบอกที่อยู่ให้คุณรู้...

หากอีกสิบปีข้างหน้าคุณผ่านด่านเคราะห์กลายเป็นฮุยได้ ขอให้ช่วยพาศพเขาไปส่งบ้านด้วย

คุณพูดไม่ได้ ได้แต่พยักหน้า]

...

[ปีที่หนึ่งร้อย สิบปีหลังจากลู่เซิงตาย คุณรู้สึกเหงาเป็นครั้งแรก

ทั้งที่ลูกหลานงูของคุณมีอยู่เต็มภูเขา...

แต่คุณกลับรู้สึกเบื่อหน่ายพวกมัน

คุณมักจะเลื้อยไปวนเวียนอยู่รอบเนินดินข้างก้อนหินใหญ่...

นั่นคือหลุมศพของลู่เซิง

โชคดีที่หลายสิบปีมานี้ คุณกินภูตงูไปนับพันตัว ลมปราณลึกลับในกายเติมเต็มจนสมบูรณ์

ในคืนที่พายุฝนกระหน่ำ คุณรู้สึกถึงสัญญาณเตือน จึงแอบหนีออกจากฝูงงู

ทางทิศใต้ของหุบเขางู ในพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีไอพิษปกคลุม คุณมุดลงไปใต้ดินร้อยวา เริ่มการลอกคราบครั้งที่สิบ...

เกล็ดแตกเลือดสาด กะโหลกศีรษะแยกออก ปฐพีธาตุกลายเป็นไฟโลกันตร์ เผาผลาญจากหางขึ้นมา

ด่านนี้ หากผ่านได้จะลอกคราบกระดูกเป็น "ฮุย" หน้าผากเกิดลายมังกร หากพลาด...

กระดูกเนื้อกลายเป็นเถ้าถ่าน ความเพียรหนึ่งร้อยปีสูญเปล่า]

[ปีที่หนึ่งร้อยสาม วันตื่นจากจำศีล (จิงเจ๋อ) สรรพสิ่งฟื้นตื่น คุณตื่นขึ้นจากกองเถ้าถ่าน...

ลืมตาขึ้นมา!]

[จบแล้ว]