บทที่ 10 - หลั่งเลือดครั้งแรก
บทที่ 10 - หลั่งเลือดครั้งแรก
บทที่ 10 - หลั่งเลือดครั้งแรก
เจ้านี่มาไม่ดีแน่!
หลิวเซิ่งนัยน์ตาฉายประกายแสงสีเขียว ภาพตรงหน้าขยายชัดราวกับใช้แว่นขยาย รายละเอียดทุกอย่างของอีกฝ่ายปรากฏชัดเจน
หนังตากระตุก ลมหายใจถี่กระชั้น กล้ามเนื้อฝ่ามือเกร็งตัว ดันผิวหนังจนตึงเปรี๊ยะ...
หลิวเซิ่งเหลือบตามอง ขยับเท้าถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างแนบเนียน หลบฝ่ามือที่พ่อบ้านเฉิงตบลงมาได้อย่างเฉียดฉิว ปากก็พูดว่า
"เรื่องดีๆ เหรอครับ? ไหนลองว่ามาซิ"
พ่อบ้านเฉิงตบพลาด รูม่านตาหดวูบ ในใจยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง
ต้องรู้ก่อนนะว่า เขาเป็นถึงผู้ฝึกยุทธขอบเขตเลือดลมขั้นความสำเร็จเล็ก ฝ่ามือที่ดูเหมือนตบเล่นๆ เมื่อกี้ แฝงกระบวนท่าต่อเนื่องไว้หลายตลบ
อย่าว่าแต่คนธรรมดาเลย ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธระดับเดียวกัน ถ้าไม่ทันตั้งตัว ก็ยากที่จะหลบพ้น
แต่เด็กหนุ่มตรงหน้า แค่ถอยหลังก้าวเดียวง่ายๆ กลับทำลายกระบวนท่าต่อเนื่องของเขาจนหมดสิ้น...
ไอ้หมอนี่ ได้วาสนามาครองแน่นอน!
ต้องหลอกมันกลับไป เค้นความลับ...
วาสนานี้ ต้องตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!
พอนึกถึงตรงนี้ ลมหายใจเขาก็หอบถี่ขึ้น แววตาที่มองหลิวเซิ่งร้อนแรงขึ้นมาทันที
"ก็เนี่ย ใกล้จะถึงกำหนดจ่ายภาษีฤดูร้อนแล้ว นายท่านของข้านึกถึงพี่น้องชาวบ้าน เลยส่งข้ามาถามไถ่ ว่าใครต้องการยืมเงินไปหมุนก่อนไหม นอกจากนี้ นายท่านยังใจดี เตรียมจะคัดเลือกชาวบ้านที่มีแวว ไปถ่ายทอดวรยุทธให้...
ข้าเห็นน้องเซิ่งหน่วยก้านดี น่าลองไปดูหน่อยนะ"
เฒ่าทงจอมขูดรีดจะใจดีขนาดนั้นเชียว?
แม่หมูคงปีนต้นไม้ได้แล้วมั้ง!
อีกอย่าง ไม่มีธุระใครจะมาเอาใจ ผีเข้าหรือไง
สองตระกูลเดิมทีก็ไม่ถูกกัน โดยเฉพาะปู่ของเจ้าของร่างเดิม สมัยยังมีชีวิตเคยใช้วุฒิบัณฑิตด่าหน้าเฒ่าทงกลางตลาด...
หลายปีมานี้ ตระกูลหลิวตกต่ำลงเรื่อยๆ ต้องขายที่นา ส่วนหนึ่งก็คงเป็นแผนการของตระกูลทงนั่นแหละ
ช่วงก่อน เฒ่าทงก็เพิ่งบีบย่าจนต้องคุกเข่าขอขมา บังคับซื้อที่นาผืนสุดท้ายไปในราคาถูกแสนถูก...
แค้นนี้สะสมมาทีละเรื่องสองเรื่อง แม้จะไม่ถึงขั้นฆ่าแกงกัน แต่ก็ใกล้เคียงเต็มที
แล้วเจ้าขี้ข้าตระกูลทงคนนี้ มาคะยั้นคะยอขนาดนี้ คงไม่ได้หวังดีแน่!
หลิวเซิ่งพยักหน้าให้ย่าหลิวที่ทำหน้ากังวล สงบใจลง แล้วเอ่ยปากปฏิเสธ
"ไม่ล่ะครับ ธรณีประตูบ้านตระกูลทงสูงเกินไป ผมก้าวข้ามไม่ไหวหรอก"
"ดูเหมือนน้องเซิ่งจะเข้าใจนายท่านผิดไปกันใหญ่..."
พ่อบ้านเฉิงเห็นว่าหลอกไม่ได้ผล สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา ตัดสินใจใช้ไม้แข็ง
"ความแค้นควรแก้ไม่ควรผูก ข้าจะพาเจ้าไปบ้านตระกูลทง ให้นายท่านอธิบายให้เจ้าฟังด้วยตัวเอง จะได้ปรับความเข้าใจกัน..."
พูดไม่ทันขาดคำ เขาก็พุ่งตัวเข้ามา กางนิ้วทั้งห้าราวกับกรงเล็บเหยี่ยว ฝ่ามือแดงก่ำขยายใหญ่ เส้นเลือดปูดโปน ลมพัดวูบ...
ตะปบเข้าใส่หน้าหลิวเซิ่ง!
นี่คือไม่แอ๊บแล้ว กะจะฉุดกันดื้อๆ เลยใช่ไหม?
หลิวเซิ่งมีพรสวรรค์ [เนตรวิหค] ท่าทางของอีกฝ่ายเหมือนภาพสโลว์โมชั่น ถูกเขาจับวิถีการเคลื่อนไหวได้หมด...
ดังนั้น เขาจึงไม่ถอยแต่กลับพุ่งสวน ก้าวเท้า แกว่งแขน ใช้นิ้วจิ้มสวนออกไป!
วินาทีต่อมา พ่อบ้านเฉิงคว้าพลาด ร่างถลารีบยั้งตัว แต่กลายเป็นเหมือนยื่นคอหอยเข้าไปหานิ้วของหลิวเซิ่งเอง
"อึก... แค่กๆ!"
เขารู้สึกเหมือนกระดูกคอจะหลุด ลมหายใจติดขัด พลังเลือดลมในกายแตกซ่านทันที
"เมื่อกี้ถ้าเปลี่ยนจากนิ้วเป็นมีดบิน เจ้านี่คงไปเฝ้ายมบาลแล้ว แต่ทว่า..."
หลิวเซิ่งเหลือบมองย่าหลิวที่หน้าซีดเผือด ก็ได้สติกลับมา
เจ้านี่ จะให้มาตายในบ้านไม่ได้ ไม่อย่างนั้นย่าจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
แววตาเขาไหววูบ ก้าวไปข้างหน้า จ้องตาพ่อบ้านเฉิงที่กำลังตื่นตระหนก
"ตระกูลหลิวของเราไม่ก่อเรื่อง แต่ก็ไม่กลัวเรื่อง ถ้าแกคิดว่าพวกเรารังแกง่าย ก็ลองกลับไปขนพวกมาดูสิ"
ไอ้เด็กนี่ฝึกยุทธมาเหรอ? แถมฝีมือ...
ยังเหนือกว่าข้าอีก!
ดูท่าลำพังตัวข้าคนเดียว คงกินไม่ลง
ต้องกลับไปเรียกเจ้ารองมาด้วย วันนี้ต้องจับมันให้ได้ ต้องแย่งวาสนามาให้ได้!
ขืนรอให้เจ้านายรู้เข้า...
คงไม่มีส่วนแบ่งถึงมือตระกูลเฉิงเราแน่
งั้นคงต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน...
คิดได้ดังนั้น พ่อบ้านเฉิงก็ประสานมือคารวะหลิวเซิ่ง ยิ้มเฝื่อนๆ
"เป็นข้าเองที่รักคนเก่งจนใจร้อน ทำให้น้องเซิ่งเข้าใจผิด
ข้าจะกลับไปเตรียมของขวัญเล็กน้อย พรุ่งนี้จะมาขอขมาถึงบ้าน"
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
"ฉีกหน้ากันขนาดนี้แล้ว..."
ตอนนั้นเอง ย่าหลิวพูดเสียงเบา แววตาฉายแววอำมหิต คว้ามีดพร้าข้างตัวยื่นให้หลิวเซิ่ง
"จะปล่อยมันไปไม่ได้"
หลิวเซิ่งสะดุ้งโหยง มองมีดพร้าที่ยื่นมาตรงหน้า กลืนน้ำลายเอือกใหญ่
ไม่ใช่สิ ย่าโหดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
เมื่อก่อนดูไม่ออกเลยนะเนี่ย!
แต่เจ้านี่จะให้มาตายแถวบ้านไม่ได้จริงๆ ไม่งั้นเรื่องยาว
"ย่าครับ เราเป็นชาวบ้านตาดำๆ ทำมาหากินสุจริต จะไปฆ่าแกงกันได้ยังไง"
หลิวเซิ่งแววตาเป็นประกาย ชี้มือขึ้นฟ้า พูดเสียงเข้ม
"ไม่ต้องห่วง คนชั่วฟ้าดินลงโทษ เจ้านั่นมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานหรอกครับ"
ย่าหลิวตาโต จ้องหลิวเซิ่งเขม็ง บ่นพึมพำอะไรสักอย่าง แล้วหันไปง่วนอยู่หน้าเตาไฟ
"รีบกลับมานะ จะรอทานข้าว"
หลิวเซิ่งรับคำ แล้วเดินออกจากบ้าน
"สุดท้ายก็เป็นเพราะสูตรโกงของข้ามันเทพเกินไป ทำให้แผลที่คนอื่นต้องรักษากันเป็นเดือน หายสนิทได้ในไม่กี่วัน จนมันจับสังเกตได้..."
เขาถอนหายใจในใจ หามุมปลอดคน สบัดตัวเปลี่ยนร่างเป็นแสงสีเขียวพุ่งทะยานออกไป
คนชั่ว วันนี้ยมทูตมาตามตัวแกแล้ว!
——
"นายท่านช่วงนี้หัวหมุนอยู่กับเรื่องเสืออาละวาด ไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น สวรรค์เข้าข้างข้าแท้ๆ..."
พ่อบ้านเฉิงเดินจ้ำอ้าว แต่ในใจกลับเร่าร้อน
ตามป่าเขาแบบนี้ มักจะมีเรื่องปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเสมอ
แค่ได้สมุนไพรวิเศษสักต้น หรือมรดกตกทอดจากยอดคนสักชิ้น ก็เปลี่ยนชะตาชีวิตได้แล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก คนอย่างพ่อบ้านเฉิงจะยอมก้มหัว...
เป็นวัวเป็นม้าให้ตระกูลทงทำไม?
พองานสำเร็จ สองย่าหลานตระกูลหลิวก็เก็บไว้ไม่ได้...
เดี๋ยวความลับรั่วไหล!
พ่อบ้านเฉิงลูบคอที่ยังเจ็บแปลบ
แต่พอนึกถึงว่าหลิวเซิ่งโดนเขาหลอกจนหัวหมุน ยอมปล่อยเขาออกมาง่ายๆ...
เขาก็อดหัวเราะไม่ได้
พวกบ้านนอกก็คือพวกบ้านนอก ต่อให้ได้ของวิเศษมา ก็ยังเป็นแค่คนบ้านนอกอยู่ดี
แม้แต่วิธีฆ่าปิดปากง่ายๆ ก็ยังไม่รู้เรื่อง
สมควรแล้วที่พวกแกจะต้องซวย!
"พ่อบ้านเฉิงรีบร้อนขนาดนี้ นายท่านทงมีคำสั่งด่วนเหรอจ๊ะ?"
"ดูหน้าบานเชียว สงสัยสบช่องหาเศษหาเลยจากเรื่องเสือบุกหมู่บ้านได้ล่ะสิท่า!"
"อีกไม่กี่วันต้องจ่ายภาษีฤดูร้อนแล้ว ไม่รู้ว่านายท่านทงมีมาตรการยังไงบ้าง?"
ระหว่างทาง ชาวบ้านบางคนเห็นพ่อบ้านเฉิง ก็เข้ามาทักทายบ้าง ตีสนิทบ้าง ซุบซิบกันบ้าง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ว่าใครทัก เขาก็จะหยุดคุย วางท่าเสวยสุขกับคำเยินยอและความอิจฉาริษยาของชาวบ้าน
แต่วันนี้เขามีเรื่องในใจ อยากรีบกลับไปตามน้องชายมาช่วยกันจับคน เลยไม่ได้สนใจใคร
ทันใดนั้น...
ข้างหูเขาก็ได้ยินเสียงนกร้องสองครั้ง ดังใสกังวาน ราวกับเสียงดาบออกจากฝัก
เสียงแรกยังอยู่ไกล เสียงหลังดังอยู่ตรงหน้า
เขาหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นแสงสีเขียวขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับประกายดาบพาดผ่านลำคอ เร็วเกินจินตนาการ!
"ฉัวะ—!!"
หัวหลุด เลือดพุ่ง
หัวกะโหลกตกลงบนพื้นฝุ่น กลิ้งหลุนๆ ไปหลายตลบ ถึงได้หงายหน้าหยุดนิ่ง
ใบหน้ายังคงฉายแววสงสัย นัยน์ตาสะท้อนภาพ...
เงาของนกตัวหนึ่งที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า
ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่รอบๆ ตะลึงงัน พอโดนเลือดสาดใส่หน้า ก็กรีดร้องเสียงหลงราวกับหมูโดนเชือด——
"ฆ่าคน! ฆ่าคนแล้ว!"
......
ชายป่าหลังหมู่บ้าน
หลิวเซิ่งเทของออกจากถุงผ้าไหมลายดอก ภายในมีเศษเงินสี่ตำลึงกว่า กับตั๋วเงินอีกยี่สิบตำลึง!
"เงินตั้งยี่สิบกว่าตำลึง...
แค่พ่อบ้านคนเดียว ยังรวยกว่าคนทั้งหมู่บ้านรวมกันซะอีก..."
เขาเก็บตั๋วเงินกับเศษเงิน ฝังถุงผ้าลงดิน กระทืบเท้ากลบดินจนแน่น แล้วถอนหายใจยาว
เรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้ ไม่ใช่เจตนาของเขาเลย
คนตระกูลหลิวอย่างพวกเรา...
รักสงบ ไม่ชอบการฆ่าฟัน อยากแค่ใช้ชีวิตเรียบง่าย
แต่เจ้าพ่อบ้านเฉิงดันคิดร้าย จะเอาชีวิตข้า ไม่ให้ทางรอด...
เพื่อความอยู่รอด เพื่อย่า เพื่อความสงบสุขในวันหน้า ข้าเลยจำต้องเก็บชีวิตมัน
ถูกบีบให้ฆ่าคน ความจนใจนี้ ใครจะเข้าใจ?
คงทำได้แค่รับเงินยี่สิบสี่ตำลึงนี้ไว้ทั้งน้ำตา เพื่อปลอบประโลมจิตใจอันบอบช้ำของตัวเอง
กำลังจะเข้าเมืองพอดี จะไปเลือกเป้าหมายร่างจำแลงใหม่...
ได้เงินทำขวัญจากพ่อบ้านเฉิงมา แบบนี้ก็ยกระดับจัดตัวโหดๆ ได้เลยสิ?
[จบแล้ว]