บทที่ 21 ตัดเศียร

ฉับ!

คมขวานสับเข้าที่ลำคอของซอมบี้ดำอย่างจัง เสียงกระดูกแตกหักดังสะท้อนก้องชัดเจนในป่าที่เงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่น

ทว่าซอมบี้กลับไร้ซึ่งความรู้สึกเจ็บปวด มันเอียงคอ ใช้ไหล่และใบหน้าซีกหนึ่งหนีบคมขวานไว้แน่นไม่ยอมให้ชักออก

ในเมื่อชักไม่ออกก็ไม่ต้องชัก หลี่อังปล่อยมือจากด้ามขวานทันที แล้วถีบเข้าที่หน้าอกของซอมบี้ดำเต็มแรง

ซอมบี้ดำที่แม้จะโดนปืนลูกซองจ่อขั้วหัวใจยังถอยไปเพียงไม่กี่ก้าว ร่างกายของมันแข็งแกร่งราวกับหล่อขึ้นจากเหล็กกล้า เมื่อโดนลูกเตะของหลี่อังเข้าไป มันจึงถอยร่นไปเพียงแค่ครึ่งก้าวเท่านั้น

แต่ครึ่งก้าวนั้นก็เพียงพอแล้ว

หลี่อังอาศัยแรงสะท้อนจากการถีบพุ่งถอยหลังไป มือขวาล้วงเอาขวดแก้วโคคา-โคล่าออกมาจากเป้

ขวดแก้วใบนั้นไม่ได้บรรจุน้ำดำรสซ่า แต่เป็นส่วนผสมของน้ำมันเชื้อเพลิงความเข้มข้นสูง ปากขวดปิดด้วยจุกยาง และที่ข้างขวดมีหลอดแก้วปิดผนึกบรรจุกรดซัลฟิวริกเข้มข้นติดอยู่สองหลอด

ขวดโค้กหมุนคว้างกลางอากาศ ร่อนไปปะทะเข้ากับหน้าผากสีดำทะมึนของซอมบี้ก่อนจะแตกกระจาย

โดยปกติแล้ว ระเบิดเพลิง 'โมโลตอฟค็อกเทล' ทั่วไปจะใช้ผ้าชุบสารไวไฟเป็นชนวน ซึ่งต้องใช้ไฟแช็กจุดก่อนขว้าง

แต่ระเบิดเพลิง 'สูตรโซเวียต' ที่หลี่อังประดิษฐ์ขึ้นนั้น อาศัยความร้อนจากการทำปฏิกิริยาเคมีเมื่อหลอดแก้วกรดซัลฟิวริกแตกออกเป็นตัวจุดชนวน นอกจากจะปลอดภัยกว่าแล้ว ยังลดขั้นตอนการควานหาไฟแช็กไปได้อีกด้วย

เศษแก้วกระจายว่อน ส่วนผสมน้ำมันกับกรดซัลฟิวริกราดรดไปทั่วร่างซอมบี้ดำ ส่งกลิ่นฉุนกึกที่รุนแรงจนกลบกลิ่นศพเน่าได้มิด

พริบตาเดียว พลังงานเคมีอันร้อนแรงก็จุดไฟให้ส่วนผสมน้ำมันลุกโชน ประกายไฟเพียงเล็กน้อยลุกลามราวกับไฟป่าที่เผาผลาญทุ่งหญ้า ชั่วเคี้ยวหมากแหลก ซอมบี้ดำก็กลายเป็นคบเพลิงมนุษย์

เปลวเพลิงพุ่งสูงขึ้นฟ้าส่องสว่างผืนป่าทึบจนเหมือนกลางวัน แมลงเม่าที่ไร้เดียงสาถูกแสงดึงดูด พากันบินวนรอบคบเพลิงมนุษย์นั้น

ชุดมงคลบนร่างซอมบี้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา แม้แต่ขนสีดำที่เคยกันได้แม้กระทั่งกระสุน ก็เริ่มหดกิ่วและม้วนงอภายใต้ความร้อนของเปลวไฟ

"แฮ่!!!"

ซอมบี้ดำอ้าปากกว้างราวกับงูพิษ แผดร้องโหยหวน ขวานที่ปักอยู่ที่คอร่วงหล่นลงพื้น

ปัง!

หลี่อังเหนี่ยวไกปืนลูกซอง ซอมบี้ดำที่โดนลูกเหล็กอัดเข้าไปตัวสั่นเทิ้มเหมือนโดนไฟช็อต

ปัง ปัง ปัง ปัง!

ปืนลูกซองแผดกึกก้องอย่างต่อเนื่อง ซอมบี้ดำก้าวถอยหลังไปทีละก้าว ของเหลวไวไฟที่หยดจากร่างของมันตกลงบนกองใบไม้แห้ง สร้างรอยเท้าที่ลุกเป็นไฟทิ้งไว้เป็นทาง

ขนดำถูกเผาจนเกือบเกลี้ยง เหลือเพียงความยาวประมาณข้อนิ้วเดียว หลี่อังบรรจุกระสุนสองนัดสุดท้ายลงในปืนลูกซอง ก่อนจะหยิบ 'เครื่องยิงตะปูไฟฟ้า' ออกมาจากเป้

เครื่องยิงตะปูเกรดอุตสาหกรรมรุ่นนี้มีกำลังไฟสูงสุดถึง 2,500 วัตต์ สามารถยิงตะปูเหล็กได้ 45 ตัวต่อนาที มีพลังทำลายล้างขนาดเจาะทะลุผนังคอนกรีตหนา 10-20 มิลลิเมตร หรือเหล็กรางน้ำได้สบาย ๆ

สำหรับเครื่องยิงตะปูตัวนี้ เนื้อและกระดูกมนุษย์ก็ไม่ต่างอะไรกับเต้าหู้แช่แข็ง

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เสียงเครื่องยิงตะปูดังแว่วในป่าทึบ เมื่อขนดำยาวถูกลดทอนประสิทธิภาพลง ตะปูเหล็กยาวแต่ละดอกก็พุ่งเข้าใส่หน้าผาก เบ้าตา ดั้งจมูก ริมฝีปาก กราม และลูกกระเดือกของซอมบี้ดำ ทะลวงผ่านผิวหนังและฝังลึกเข้าไปในเนื้อ

ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ บนใบหน้าของซอมบี้ดำก็เต็มไปด้วยหัวตะปูเหล็กที่เรียงรายกันถี่ยิบ ภาพที่ปรากฏสยดสยองจนอาจทำให้คนเป็นโรคกลัวรู กรีดร้องจนสลบได้

ตะปูพุ่งเข้าสู่สมอง บดขยี้สมองที่เน่าเฟะของซอมบี้ดำจนกลายเป็นวุ้น แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังไม่ยอมล้มลง

ท่ามกลางเงาไม้ที่ทับซ้อน ขนดำบนร่างซอมบี้ราวกับมีชีวิต พวกมันม้วนพันกันอย่างรวดเร็ว บิดตัวและถักทอเข้าด้วยกันจนกลายเป็นชั้นป้องกันที่เป็นรูพรุนคล้ายเสื้อเกล็ดโซ่ปกคลุมไปทั่วร่าง

เมื่อชั้นป้องกันถูกสร้างขึ้น เส้นขนที่เริ่มมีสีเขียวจางๆ เหล่านั้นก็เริ่มสูบฉีดของเหลวที่เหลืออยู่ในร่างซอมบี้ออกมา และหลั่งออกมาทาเคลือบทั้งด้านนอกและด้านในของเกราะขน เพื่ออุดรอยรูพรุนทั้งหมด

เมื่อรูพรุนถูกอุด เปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่ภายในก็ขาดออกซิเจนและดับลงทันที ส่วนไฟด้านนอกก็ถูกความชื้นจากเส้นขนขัดขวางจนค่อยๆ มอดมืดไป

กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วินาที เมื่อสูญเสียของเหลวในร่างกายไป กล้ามเนื้อที่เดิมทีก็แห้งกร้านอยู่แล้วของซอมบี้ดำก็ยิ่งฝ่อหดลงไปอีก มองจากระยะไกลมันดูเหมือนลิงสีดำที่ยืนสองขาได้ ทั้งตัวเล็กและผอมแห้ง ดูเหมือนจะไร้พิษสง

ซอมบี้ดำที่ซูบผอมโก่งหลังนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น หลี่อังเฝ้ามองอีกฝ่ายอย่างสงบ

พลางถอยหลังไปอย่างช้าๆ ขณะที่มือก็รีบเปลี่ยนตะปูชุดใหม่อย่างไม่หยุดหย่อน

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าหลี่อังก็วูบไหว ความเร็วของซอมบี้ดำเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว เพียงพริบตาเดียวมันก็ข้ามผ่านระยะทางหลายเมตรมาโผล่ตรงหน้าหลี่อัง!

กรงเล็บของซอมบี้ดำตวัดลงมาในแนวเฉียง หลี่อังรีบถอยฉากหลบ แต่ก็ยังไม่พ้นเล็บแหลมที่เกี่ยวเข้ากับเสื้อเวสยุทธวิธี CQB ของเขา

ชั้นป้องกันการแทงแบบอ่อนด้านนอกสุดของเสื้อเวส CQB ทำจากเส้นใยโพลีเอทิลีนความหนาแน่นสูง ซึ่งมีความแข็งแกร่งมากกว่าเส้นใยเคฟลาร์ชื่อดังถึง 40%

ทว่า ชั้นป้องกันที่สามารถทนแรงแทงจากมีดสั้นของชายฉกรรจ์ได้นับพันครั้งใบนี้ กลับทานทนเล็บของซอมบี้ดำได้ไม่ถึงครึ่งวินาที มันถูกฉีกกระชากจนขาดกระจุยเป็นเศษผ้าปลิวว่อน

กรงเล็บยังคงกรีดลงมาต่อ

ด้านในของเสื้อเวส CQB คือแผ่นเซรามิกกันกระสุน SAPI และเสื้อเกราะ OTV ที่ผ่านมาตรฐาน NIJ ระดับ 3 ของสถาบันยุติธรรมแห่งสหรัฐอเมริกา

แผ่นเหล็กกันกระสุนระดับ NIJ-III ใบนี้หนักถึง 1.8 กิโลกรัม ต่อให้เป็นกระสุนขนาด 7.62 มม. ยิงอัดใส่ตรงหน้าก็ยังเอาอยู่

กรงเล็บตะปบลง แผ่นเหล็กกันกระสุนเสียดสีกับเล็บซอมบี้ส่งเสียงกรีดแหลมแสบแก้วหู

เหล็กกล้าความแข็งแกร่งสูงที่ผลิตจากอุตสาหกรรมสมัยใหม่ กลับถูกปลายเล็บขูดจนกลายเป็นเส้นลวดม้วนงอ แผ่นเหล็กทั้งแผ่นถูกฉีกขาดออกจากกันเป็นสองซีก!

โชคยังดีที่กรงเล็บถูกเสื้อเกราะช่วยขวางไว้ได้ชั่วครู่ ทำให้มันเสียแรงส่งไปจนไม่สามารถฉีกกระชากเปิดหน้าท้องของหลี่อังได้

รอดหวุดหวิด หลี่อังที่เดินอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นและความตายยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง ก็เห็นซอมบี้ดำวาดกรงเล็บเข้ามาอีกครั้ง

เสียงกรงเล็บฉีกแหวกอากาศดังแสบแก้วหูข้างหู หลี่อังทำใจให้สงบนิ่งประดุจน้ำนิ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ เขาไม่ถอยแต่กลับพุ่งสวนเข้าไปในอ้อมกอดของซอมบี้ดำในจังหวะที่กรงเล็บยังตวัดลงมาไม่ถึง

ถอยไม่ได้ ก้าวพลาดเพียงครั้งเดียวคือความตาย ความคล่องแคล่วของซอมบี้ดำนั้นเหนือกว่าหลี่อังมาก หากถอยร่นไปเรื่อย ๆ อีกไม่นานเขาก็ต้องถูกการโจมตีที่บ้าคลั่งฉีกเป็นชิ้น ๆ

คนกับซอมบี้ขนาดตัวต่างกันลิบลับ การพุ่งเข้ากอดครั้งนี้เหมือนกับลิงกอริลลาหลังเงินสวมกอดลิงบาบูนจมูกแดง มันเป็นการล็อคไหล่ของซอมบี้ดำไว้ได้โดยตรง

ในท่าทางที่ดูน่าอึดอัดเหมือนการเต้นรำท่า 'แทงโก้' หลี่อังได้กลิ่นเน่าเหม็นรุนแรงปะทะจมูก กลิ่นคาวเลือดเน่าและศพนั้นรุนแรงพอจะทำลายระบบรับกลิ่นให้พังพินาศได้เลยทีเดียว

กลิ่นเหมือนศพขึ้นอืดที่แช่อยู่ในน้ำอุ่นมาสิบกว่าวันเป๊ะๆ...

อ่า กลิ่นอายความสดชื่นที่คุ้นเคย หลี่อังแอบสูดดมคิดในใจแบบกวนประสาท อย่างสำเริงอารมณ์

แกร๊ก! เสียงบรรจุตะปูเสร็จสิ้นดังกะหึ่ม หลี่อังที่กอดรัดซอมบี้ดำไว้แน่นใช้เครื่องยิงตะปูจ่อเข้าที่ท้ายทอยของมัน

ฉึกๆๆๆ!

ตะปูกว่าสิบดอกพุ่งเจาะเข้าไปในช่องว่างระหว่างกระดูกคอชิ้นที่หนึ่ง,สอง และสาม ฉีกกระชากเอ็นต้นคอ ทะลวงผ่านเยื่อหุ้มสมอง และทำลายกระดูกสันหลังส่วนคอของซอมบี้ดำจนขาดสะบั้น

หากเป็นคนปกติ บาดแผลระดับนี้คือตายคาที่อย่างไม่ต้องสงสัย อย่างน้อยที่สุดก็คือเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิต แต่ซอมบี้ดำกลับแค่คอพับไปข้างหนึ่ง หัวพาดอยู่ที่บ่า ขณะที่แขนข้างเดียวที่ยังขยับได้ก็ยังพยายามตวัดกลับมาจามใส่หลี่อัง

จังหวะนี้แหละ!

ดวงตาของหลี่อังที่ส่องประกายวาววับของ 'ลูกตาประหลาด' ในความมืด พลันระเบิดแสงสีสันสวยงามออกมา!

'วิชาลวงตา' เริ่มทำงาน

ในสมองของซอมบี้ดำ ปรากฏภาพนิมิตขึ้น: เด็กชายตัวน้อยที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าเหลืองตอบ ร่างกายผอมแห้งจนเห็นกระดูก มีน้ำมูกไหลย้อย เขากำลังอุ้มถังไม้พลางร้องไห้คร่ำครวญ...

"แม่ครับ! ผมหิว!"

คำพูดธรรมดาๆ คำเดียว กลับมีอำนาจราวกับมนตราที่สูบเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดของซอมบี้ดำไปจนสิ้น

กรงเล็บที่กำลังเงื้อมตะปบอยู่กลางอากาศเริ่มสั่นระริก และไม่อาจฟาดฟันลงมาได้อีกต่อไป

เศษเสี้ยวความทรงจำที่พร่าเลือนและสับสนในสมองที่เน่าเฟะเริ่มตกตะกอน และในที่สุดก็กลั่นตัวกลายเป็นหยดน้ำตาเลือด ไหลออกจากเบ้าตาและร่วงหล่นลงบนแก้มที่แห้งกร้าน

คนตายไปแล้วทุกอย่างย่อมจบสิ้น สิ่งที่อาศัยร่างเน่าเปื่อยกลับคืนสู่โลกมนุษย์ไม่ใช่หญิงชราคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็นสิ่งมีชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยความอาฆาต... มันคือซอมบี้ (เจียงซือ) สิ่งมีชีวิตที่ใช้แรงแค้นเป็นพลัง และใช้เลือดเนื้อเป็นอาหาร

มันไม่ควรหลงเหลืออารมณ์ความรู้สึกใด ๆ จากชาติปางก่อน ไม่ควรจะรู้สึกโศกเศร้าหรือเจ็บปวดเพราะเรื่องใดๆ ทั้งสิ้น

แต่ทำไมนะ... ทำไมในใจถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้?

"โฮก!!!"

ราวกับต้องการปฏิเสธภาพในอดีต ปฏิเสธความอ่อนแอที่ผุดขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ซอมบี้ดำกลับมาดุร้ายอีกครั้ง อารมณ์สุดท้ายที่เหลืออยู่มอดไหม้หายไปเหมือนหิมะโดนน้ำร้อน

หัวที่เอียงกระเท่เร่อ้าปากกว้างหมายจะขย้ำหลี่อัง ขณะเดียวกันแขนข้างเดียวก็เปลี่ยนจากการฟาดเป็นการตะปบ หมายจะฉีกกระดูกสันหลังของหลี่อังจากบนลงล่าง

หลี่อังอาศัยช่วงเวลาหนึ่งวินาทีที่ซอมบี้ดำลังเล เขาไหวไหล่ขึ้นอย่างแรง กระแทกหัวที่พุ่งเข้ามาของซอมบี้ให้เสยขึ้นไปด้านบน จากนั้นโน้มตัวไปข้างหน้าและยกขาขวาเตะสูงไปข้างหลังราวกับนักเต้นบัลเลต์ ใช้ปลายเท้าเตะเข้าที่ข้อมือของแขนซอมบี้ที่ตะปบลงมา ช่วยสกัดการโจมตีไว้ได้ทันควัน

หัวของซอมบี้ดำโดนหัวไหล่ของหลี่อังเสยเข้าอย่างจังจนสะบัดไปข้างหลัง ท้ายทอยกระแทกเข้ากับแผ่นหลังของตัวเอง คอทั้งคอเหลือเพียงเนื้อหนังบางส่วนที่ยึดติดไว้เท่านั้น!

ซอมบี้ที่เกิดจากแรงอาฆาตและไออัปมงคลต่อให้จะไม่สมเหตุสมผลทางวิทยาศาสตร์แค่ไหน แต่ร่างกายของมันก็ยังต้องการ 'กระดูกสันหลัง' ในการส่งแรงอยู่ดี บัดนี้กระดูกสันหลังเสียหาย แขนข้างเดียวของมันก็หลุดร่วงลงมาราวกับหุ่นเชิดที่สายขาด แม้แต่ขนดำที่ตั้งชันอยู่ทั่วร่างก็เริ่มหดคลายตัวลงจนไม่สามารถใช้ป้องกันได้อีก

หลี่อังนิ่งเงียบ เขาโอบกอดร่างซอมบี้ดำไว้อย่างแผ่วเบา ก่อนจะพุ่งตัวไปข้างหน้า ลากร่างซอมบี้กระแทกเข้ากับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ขนาดสองคนโอบอย่างแรง!

โครม!

ต้นไม้สั่นไหว กิ่งก้านสาขากระเพื่อม ใบไม้ร่วงพราย แสงจันทร์รำไรลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ส่องลงมายังผืนป่า

อาศัยแสงจันทร์ หลี่อังถอยฉากออกมา มือข้างหนึ่งดึงมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่บูทออกมา แล้วปักฉับเข้าที่ปากของซอมบี้ ตรึงร่างมันไว้กับต้นไม้เหมือนตอกตะปู

มืออีกข้างที่สวมถุงมือยุทธวิธีหยิบเอาขวานสนามที่ร่วงอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว

ซอมบี้ที่ถูกมีดสั้นปักคาต้นไม้หลงเหลือเพียงความแค้นอันบริสุทธิ์ต่อสิ่งมีชีวิตเท่านั้น ไม่มีความรู้สึกนึกคิดใดๆ หลงเหลืออยู่อีก

ช่างน่าสงสาร น่าเวทนา และน่าอนาถใจจริงๆ

คมขวานสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเย็นเยียบ

หลี่อังวาดวงสวิงขวานราวกับคนตัดไม้ในป่า จามเข้าที่ลำคอของซอมบี้ดำเต็มแรง

ดึ่ก!

ต้นไม้สั่นไหวอีกครั้ง

หัวกับตัวของซอมบี้ขาดออกจากกันโดยสิ้นเชิง

【สังหารซอมบี้หมู่บ้านอิ่นซานสำเร็จ 1/1】

【ภารกิจบทบาท "ขีดจำกัดความหิว" เสร็จสิ้น】

【กำลังสรุปรางวัล】

..........