บทที่ 26 กล้าดียังไงถึงพูดกับฉันแบบนั้น!
บทที่ 26 กล้าดียังไงถึงพูดกับฉันแบบนั้น!
ลีออน สุขภาพของนายไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ
ไม่แข็งแรงเท่าเมื่อก่อนแล้ว~
ไม่แข็งแรงเท่าเมื่อก่อนแล้ว~
เมื่อก่อน~——
“อ๊ะ—!”
ลีออนสะดุ้งเฮือก พลันตื่นจากความฝัน
เขาหอบหายใจแรง ตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
หลังจากนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเพื่อสงบสติอารมณ์ เขาก็เอนตัวพิงหัวเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง
เขาเหลือบมองไปที่หน้าต่าง แสงจันทร์นุ่มนวลสาดส่องเข้ามา เสียงจักจั่นร้องระงมไม่ขาดสาย
ลีออนกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ยกมือขึ้นกุมหน้าอกที่ยังเต้นรัว หลับตาลง แล้วเริ่มทบทวนความฝันเมื่อครู่
จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ฝันร้าย
แทบจะเรียกว่า “ความฝัน” ไม่ได้ด้วยซ้ำ
นั่นเป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำอันชัดเจนจากตอนกลางวัน ตอนที่เขาใช้เวลาอยู่กับรอสไวส์ในคลังเก็บของ
หลังจากพวกเขาร่วมรักกัน เขานั่งพูดคุยกับรอสไวส์บนพื้น
รอสไวส์พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ยหยันว่า สุขภาพของเขาไม่แข็งแรงเท่าเมื่อก่อนแล้ว…
ฮึ่ย—
ลีออนลืมตาขึ้นทันที ส่ายหน้าแรง ๆ พยายามสะบัดภาพน่าอายนี้ออกจากหัว
ดูเหมือนว่าคำพูดของรอสไวส์จะส่งผลกระทบต่อจิตใจเขาไม่น้อย
เมื่อก่อนเขาสะดุ้งตื่นเพราะหวาดผวาจากความฝัน แต่ตอนนี้ แค่นึกถึงก็อับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี
หลังจากนั่งสงบสติอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ลีออนก็ลุกไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นในห้องน้ำ
จากนั้นลากร่างอันหนักอึ้งกลับมาที่เตียง
ความอ่อนล้าถาโถมเข้าใส่ทันที ความง่วงซัดสาดเข้ามา ทำให้ลีออนจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว
ทว่าก่อนจะหลับสนิท เขาพึมพำกับตัวเองอย่างเลือนราง
“ยัยแม่มังกรร้ายนั่น… กล้าดียังไงถึงพูดกับฉันแบบนั้น…”
เช้าวันถัดมา เสียงเคาะประตูปลุกลีออนให้ตื่น
เขาสวมเสื้อผ้า แล้วเดินเอื่อย ๆ ไปเปิดประตู
คิดว่าเป็นมูน แต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นรอสไวส์กับโนอา
ลาดื้อ
กับลูกลาตัวดื้อของเธอ
“อรุณสวัสดิ์ ลีออน” รอสไวส์ทักทายอย่างสุภาพ
“อรุณสวัสดิ์”
ลีออนก้มมองโนอาอีกครั้ง “อรุณสวัสดิ์ โนอา”
“อืม…อรุณสวัสดิ์”
เมื่อเห็นว่าลูกสาวคนโตยังคงไม่คิดจะสนิทกับเขา ลีออนไม่อยากทำตัวขายหน้า เขามองรอสไวส์แล้วถามว่า “มีอะไรหรือเปล่า?”
“เมื่อไม่กี่วันก่อน โนอาบอกว่าจะเข้าเรียนหลักสูตรมังกรน้อยของสถาบันเซนต์ไฮส์ใช่ไหม การสอบเข้าที่นั่นเข้มงวดมาก ฉันหวังว่านายจะช่วยสอนวิชาพื้นฐานให้โนอาในช่วงเดือนนี้”
ได้ยินดังนั้น ใจของลีออนก็ไหววูบเล็กน้อย
เขาไม่ได้ตอบรอสไวส์ทันที แต่หันไปบอกโนอาว่า “พ่ออยากคุยกับแม่ตามลำพัง โนอาเข้าไปรอข้างในก่อนนะ โอเคไหม?”
โนอาพยักหน้า แล้วก้าวเข้าไปในบ้าน
“มีอะไร?” รอสไวส์ถาม
“ฉันสอนความรู้พื้นฐานให้โนอาได้ แต่ฉันต้องการสิ่งแลกเปลี่ยนที่มีมูลค่าเท่ากัน อย่างเช่น การเดินเล่นครั้งนั้นที่ฉันสอนมูนเขียนชื่อตัวเอง หรืออย่างอื่นก็ได้”
รอสไวส์เลิกคิ้ว “นายกำลังต่อรองกับฉันเหรอ?”
“ถ้าเธอไม่ตกลง ก็ไปหาคนอื่นมาสอนโนอาเถอะ ยังไงพวกเธอเผ่ามังกรก็เก่งกันอยู่แล้วนี่ มีพรสวรรค์เหนือมนุษย์ตั้งเยอะ~”
“ในฐานะพ่อ นายมีหน้าที่ต้องสอนลูก ลีออน”
ถึงอย่างนั้น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รอสไวส์ก็ยอมอ่อนข้อ “ฉันตกลงตามที่นายขอได้ แต่มันต้องสมเหตุสมผลด้วย”
“แน่นอน”
“ตกลงตามนั้น”
ลีออนกะพริบตา เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วหัวเราะเบา ๆ “โอ้ ตกลงตามนั้น? ฉันจำได้ว่าเมื่อสองวันก่อน มีใครบอกฉันว่า..ไม่จำเป็นต้องตกลงอะไรกับฉัน”
เมื่อเผชิญหน้ากับการหยอกเย้าของลีออน รอสไวส์เพียงยิ้มบาง ๆ แล้วปัดมันทิ้ง “ฉันกลัวว่าใครบางคนจะล้มป่วยอีกกะทันหัน เพียงเพื่อความสะใจชั่ววูบ แล้วโดนหมัดของฉันสลบไปสามวัน”
“ชิ ไม่ใช่เธอหรอกเหรอที่หงุดหงิดเรื่องอย่างว่า?”
“พอเถอะ ฉันไม่มีเวลามาเถียงกับนาย”
รอสไวส์ตัดบท “เดี๋ยวพวกคนรับใช้จะเอาหนังสือที่จำเป็นขึ้นมาให้ สอนลูกสาวนายให้ดี ๆ ล่ะ ฉันหวังว่านายจะทำได้”
“ทำได้แน่นอน”
“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะว่า—”
ราชินีก้มตาลง แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ เหลือบมองไปยังช่วงล่างของลีออน ก่อนจะพูดอย่างมีนัยยะว่า
“เพราะว่านายก็รู้นี่… ตอนนี้นายคงทำประโยชน์ด้านอื่นได้เท่านั้น”
พรวด—
คำพูดคมกริบราวกับมีด ทิ่มแทงหัวใจอันเปราะบางของลีออน
รอสไวส์ยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นเขาอยากด่าแต่ทำอะไรไม่ได้ “งั้นพวกเธอสองคน ตั้งใจสอนตั้งใจเรียนล่ะ ฉันไปก่อน”
พูดจบ รอสไวส์ก็หมุนตัวเดินไปตามทางเดินด้านหนึ่ง
ลีออนเองก็เตรียมจะปิดประตู
แต่ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท เขาได้ยินรอสไวส์ฝากคำพูดอีกประโยคจากไม่ไกล
“อ้อ แล้วก็ สามีที่รัก อย่าหักโหมเกินไปล่ะ”
เธอแสร้งทำเป็นห่วงใย พอพูดจบก็ยกมือขึ้นแตะแก้ม ขยับปลายนิ้วเล็กน้อย ราวกับโบกมือลาลีออน
ลีออน: “ยัยแม่มังกร เธอช่วยหยุดจะได้ไหม?!”
ปัง!
ลีออนปิดประตูเสียงดังสนั่น
“เกิดอะไรขึ้น? ทะเลาะกับแม่อีกแล้วเหรอ?” โนอาโผล่ศีรษะเล็ก ๆ ออกมาจากห้อง
“เปล่า แค่คุยกันธรรมดา พ่อ—เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้ลูกเรียกแม่ว่าอะไรนะ?”
“แม่ไง”
ดวงตาของลีออนเป็นประกาย เขารีบเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้าโนอาอย่างตื่นเต้น “แม่เธอให้เปลี่ยนคำเรียกเหรอ?”
“ใช่ บังเอิญเช้านี้ได้คุยกันพอดี แม่ก็เลยบอกให้เปลี่ยน”
ให้ตายเถอะ เรื่องที่ฉันเพิ่งจะพูดกับรอสไวส์เมื่อวาน เช้านี้เธอก็รีบให้โนอาเปลี่ยนคำเรียกเลยสินะ
ยัยแม่มังกรนี่ แม้จะเจ้าเล่ห์นิดหน่อย แต่ก็ทำงานไวจริง ๆ
ลีออนถามต่อด้วยความแปลกใจ
“โอ้~ แล้วลูกคิดว่า แบบเดิมกับแบบตอนนี้ แบบไหนดีกว่ากัน?”
โนอาครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนตอบว่า “แบบตอนนี้”
ไม่มีใครรู้จักลูกสาวดีเท่าพ่อ!
เห็นไหม ยัยแม่มังกร? นี่แหละสัญชาตญาณของคนเป็นพ่อ!
โนอามองลีออนที่อยู่ ๆ ก็อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แววตาแฝงความดูแคลนเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า
“นี่เราจะเริ่มเรียนกันเมื่อไหร่?”
ลีออนตั้งสติ “สาวรับใช้พวกนั้นบอกว่าจะเอาหนังสือขึ้นมาให้ทีหลัง แล้วพวกเรา—”
ก๊อก ก๊อก—
“ฝ่าบาท องค์หญิงโนอา พวกเรานำหนังสือมาแล้วค่ะ”
เสียงของแอนนา หัวหน้าสาวใช้ ดังมาจากหน้าประตู
ลีออนลุกไปเปิดประตูทันที
แอนนายื่นหนังสือหนาเตอะหลายเล่มมาให้
ลีออนรับมาไว้ในมือ
หนักใช้ได้เลยทีเดียว
“หนังสือพวกนี้ครอบคลุมทฤษฎีเวทพื้นฐาน ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เผ่ามังกร และรวมถึงความรู้สามัญบางส่วน ทั้งหมดเป็นเนื้อหาที่จะออกสอบเข้าสถาบันเซนต์ไฮส์ค่ะ” แอนนากล่าว
“โอเค เข้าใจแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น พวกเราจะไม่รบกวนการเรียนของฝ่าบาทแล้วค่ะ ขอตัวค่ะ”
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ลีออนก็เอ่ยขึ้น “เดี๋ยวก่อน แอนนา”
“มีอะไรเพิ่มเติมเหรอคะ ฝ่าบาท?”
“ช่วยเอาหนังสือเกี่ยวกับสมุนไพรมาให้ฉันอีกสองเล่มทีหลังด้วย”
ดวงตาแอนนาวูบไหวเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมลีออนถึงต้องการหนังสือสมุนไพร
การสอบเข้าสถาบันเซนต์ไฮส์ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องนี้
แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของสามีนายหญิง แอนนาก็จะปฏิบัติตามโดยไม่มีเงื่อนไข “ได้ค่ะ ฝ่าบาท จะรีบให้คนนำมาส่งเร็ว ๆ นี้”
“โอเค ขอบคุณมาก”
“ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ”
แอนนาโค้งเล็กน้อยก่อนจะจากไป
ลีออนหอบหนังสือกลับเข้าห้อง วางปึงลงบนโต๊ะ
เขาตบหนังสือเล่มบนสุดเบา ๆ แล้วมองโนอา
“เริ่มเลยไหม?”
“อืม”
เพราะรอสไวส์ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะให้ลีออนสอนโนอา และลีออนเองก็ไม่ได้เตรียมตัวไว้ เขาจึงทำได้แค่เริ่มอธิบายพื้นฐานบางอย่างก่อน
แต่เขาเปิดหนังสือชื่อ “สรีรวิทยาพื้นฐานของมังกร” พลิกดูอยู่พักใหญ่โดยไม่พูดอะไร
โนอาทนไม่ไหว เอ่ยถามว่า “ทำไมยังไม่เริ่มอีกล่ะ?”
หรือว่าหมอนี่จริง ๆ แล้วไม่เข้าใจเนื้อหาเลย แค่แกล้งทำเป็นรู้? โนอาคิด
“ถ้าไม่ได้จริง ๆ ฉันอ่านเองก็ได้” เธอพูด
สายตาของลีออนไม่ได้ละจากหนังสือ “ของพวกนี้มันง่ายเกินไปสำหรับเธอ กลับไปอ่านเองก็พอ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสอน”
เมื่อวาน ระหว่างเวลาว่าง รอสไวส์ได้คุยกับลีออนเรื่องโนอา เขารู้ว่าโนอาฉลาดมาก และมีความรู้ความเข้าใจสูง
ถ้าเอามูนเป็นมาตรฐาน เธอเก่งกว่ามูนมาก
ดังนั้น จึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอธิบายความรู้ระดับนี้
วิธีสอนที่ใช้กับมูน ใช้กับโนอาไม่ได้
พอได้ยินลีออนพูดแบบนั้น ใบหน้าที่ปกติเย็นชาของโนอาก็เผยแววประหลาดใจที่หาได้ยาก
นี่หมายความว่า เขากำลังยอมรับความสามารถของเธอ… และไม่ได้มองเธอเป็นเด็กเล็กงั้นเหรอ…?
โนอาเม้มปาก ก้มหน้าลง เล่นปลายหางตัวเองเบา ๆ ความรู้สึกในตอนนี้ยากจะอธิบาย
จริง ๆ แล้ว ก่อนจะมาที่นี่ เธอแทบไม่ได้คาดหวังอะไรจากลีออนเลย
พ่อบ้านว่างงานที่ดูเหมือนเลี้ยงลูกเป็นอย่างเดียว จะสอนอะไรเธอได้กัน?
แต่หลังจากได้อยู่กับเขาสองต่อสองใกล้ ๆ ในวันนี้ ลีออนก็เปลี่ยนภาพลักษณ์ในใจของโนอาไป
บางที… คาบเรียนพ่อลูกครั้งนี้ อาจทำให้โนอาได้รู้จักผู้ชายตรงหน้าเธอมากขึ้น
.
.
.