บทที่ 37 ผู้ตรวจการลำดับที่หนึ่ง จอมยุทธ์วายุ!

"หมายความว่ายังไงครับ?"

น้ำเสียงของหลี่ซีเฟิงแฝงไปด้วยความร้อนรน

จ้าวเสวียนถิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า: "แม้พิษกัดกร่อนใจจะถูกสะกดไว้ได้ชั่วคราว แต่สารพิษได้แทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูกแล้ว มันสามารถกำเริบขึ้นมาได้ทุกเมื่อ"

หลี่ซีเฟิงรูม่านตาหดเกร็ง นิ้วมือขยำผ้าปูเตียงแน่นโดยไม่รู้ตัว: "งั้น... มีวิธีถอนพิษให้หายขาดไหมครับ?"

จ้าวเสวียนถิงขมวดคิ้วแน่นพลางส่ายหน้า: "ผู้เชี่ยวชาญของโรงพยาบาลเราพยายามอย่างเต็มที่แล้ว นอกเสียจากว่า..."

"นอกเสียจากว่าอะไรครับ?" หลี่ซีเฟิงเงยหน้าขึ้นทันที ในดวงตาฉายแววแห่งความหวังออกมาวูบหนึ่ง

"นอกเสียจากว่าจะหายาแก้พิษพบ" เสี่ยวเทียนหานเอ่ยเสียงเย็น

"พิษกัดกร่อนใจเป็นพิษร้ายแรงที่หลิวย่าวหยางปรุงขึ้นมาเองหลังจากเขามีชื่อเสียง เพื่อเอาไว้ใช้ลอบสังหารขุมกำลังที่เป็นศัตรูกับเขาโดยเฉพาะ"

"หากต้องการช่วยน้องสาวนาย บางทีอาจจะต้องเริ่มจัดการจากตัวเขา"

"แต่หลิวย่าวหยางตายไปแล้ว!" หลี่ซีเฟิงเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา "แล้วผมจะไปหายาแก้พิษจากที่ไหนกัน?!"

ภายในห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง

เสี่ยวเทียนหานนิ่งคิดไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาว่า: "ถึงหลิวย่าวหยางจะตายไปแล้ว แต่ตระกูลหลิวยังอยู่"

หลี่ซีเฟิงเงยหน้าขึ้นทันที: "คุณจะบอกว่า..."

"รังใหญ่ของตระกูลหลิวอยู่ที่เมืองฐานชางหลัน" แววตาของเสี่ยวเทียนหานวาบแสงเย็นเยียบ "ในเมื่อมันเป็นคนปรุงพิษกัดกร่อนใจขึ้นมาได้ มันก็ต้องมีสูตรยาแก้พิษ หรือไม่ก็... ยาแก้พิษที่ปรุงเสร็จแล้วแน่นอน"

แววตาของหลี่ซีเฟิงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเฉียบคม เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดเพราะแรงบีบ

"เมืองฐานชางหลัน... ตระกูลหลิว..."

เขายกศีรษะขึ้น ในดวงตาประทุด้วยเพลิงโทสะที่เย็นเยียบ

ทว่าในตอนนั้นเอง จ้าวเสวียนถิงที่นิ่งเงียบมาตลอดก็ตวาดขึ้นมาเสียงดังว่า: "ไม่ได้เด็ดขาด!"

อากาศภายในห้องผู้ป่วยพลันแข็งตัวขึ้นมาทันที

หลี่ซีเฟิงและเสี่ยวเทียนหานหันไปมองพร้อมกัน เห็นเพียงใบหน้าของจ้าวเสวียนถิงที่เคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน: "หลิวย่าวหยางไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้นำตระกูลหลิว หนึ่งในสามขุมกำลังใหญ่ของเมืองฐานชางหลันเท่านั้น แต่เขายังเป็นผู้ตรวจการลำดับที่สองของเมืองฐานชางหลันด้วย! หากพวกนายบุ่มบ่ามไปแตะต้องครอบครัวของเขา ก็เท่ากับตั้งตัวเป็นศัตรูกับต้าเซี่ย!"

"ผู้ตรวจการ?" หลี่ซีเฟิงรูม่านตาหดเล็กลง เขายิ่งกำหมัดแน่นกว่าเดิม

จ้าวเสวียนถิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า: "ที่ฉันมาที่นี่เดิมทีก็ตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับนายนั่นแหละ ถึงหลิวย่าวหยางจะตายไปแล้ว แต่ฐานะของเขาไม่ใช่เรื่องเล่นๆ"

"ตามกฎหมายของต้าเซี่ย ผู้ตรวจการทุกคนต้องผ่านการพิจารณาคดีจากสภาสูงสุดก่อนจึงจะตัดสินโทษได้ ต่อให้เขาจะทำผิดมหันต์เพียงใด แต่ตราบใดที่ยังไม่จบกระบวนการ ครอบครัวของเขาก็ยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของต้าเซี่ย"

แววตาของหลี่ซีเฟิงวาบแสงเย็นเยียบ: "งั้นความหมายของคุณอาจ้าวคือ จะให้ผมทนดูน้องสาวตัวเองถูกพิษกำเริบจนตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นเหรอครับ?"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" จ้าวเสวียนถิงส่ายหน้า "แต่ถ้าพวกนายบุ่มบ่ามบุกไปที่ตระกูลหลิว นอกจากจะช่วยคนไม่ได้แล้ว ยังจะพาตัวเองไปเดือดร้อนด้วย"

"ต้าเซี่ยมีบทลงโทษสถานหนักสำหรับการลอบสังหารครอบครัวของผู้ตรวจการ อย่างเบาก็คือถูกทำลายรากฐานนักรบ อย่างหนักก็คือ..." เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ถูกประกาศจับไปทั่วประเทศ และถูกไล่ล่าจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง"

ห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ในดวงตาของหลี่ซีเฟิงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

หมัดที่กำแน่นทั้งสองข้าง ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกเลยแม้แต่น้อย

อุตส่าห์รับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะปกป้อง 'บ้าน' หลังนี้ให้ดี แต่ทว่าเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่นานแท้ๆ......

ในเวลานี้ เขารู้สึกกระหายในความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

หากได้เป็นที่หนึ่งของโลก ใครหน้าไหนก็ไม่กล้ามาตอแย ใครหน้าไหนก็ไม่กล้ามาข่มเหง!

แต่นี่เป็นเพียงความเพ้อฝันของเขาเท่านั้น ในเมื่อตอนนี้แม้แต่พิษในตัวน้องสาวเขายังแก้ไม่ได้ แล้วยังจะหวังเป็นที่หนึ่งอะไรกัน?

ผ่านไปครู่ใหญ่

หลี่ซีเฟิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เพลิงศักดิ์สิทธิ์วูบไหวในดวงตา "แล้วบทลงโทษที่เบื้องบนของต้าเซี่ยจะมีต่อผมคืออะไรล่ะครับ? จะทำลายวรยุทธ์ของผมงั้นเหรอ? หรือว่าจะฆ่าผมทิ้งไปเลย......"

ตามที่จ้าวเสวียนถิงพูดมาเมื่อครู่

การที่เขาสังหารผู้ตรวจการของต้าเซี่ย ก็เท่ากับว่าเขาได้ละเมิดกฎของต้าเซี่ยไปแล้วไม่ใช่เหรอ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเสวียนถิงก็ขมวดคิ้วแน่น

เดิมทีเขาไม่อยากบอกเรื่องนี้กับหลี่ซีเฟิงเลย

เพราะมันคือการทรมานหลี่ซีเฟิงทางอ้อมอย่างหนึ่ง

ในขณะที่น้องสาวกำลังทุกข์ทรมานจากพิษร้าย แต่ตัวเขากลับอาจจะต้องมารับโทษทัณฑ์จากเบื้องบนของต้าเซี่ยอีก

แต่ช่วยไม่ได้ เส้นตายของกฎเกณฑ์ในต้าเซี่ย ไม่มีใครสามารถล่วงละเมิดได้

เขาถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า แล้วหยิบเอกสารขอบทองออกมาจากอกเสื้อ "ฉันได้ส่งรายงานเหตุการณ์ทั้งหมดไปยังสภาสูงสุดแล้ว ส่วนผลการตัดสิน... คงจะออกมาภายในวันสองวันนี้แหละ"

จากนั้น เขาก็เบนสายตาไปมองเสี่ยวเทียนหานที่อยู่ข้างๆ

"รวมถึงนายด้วย—ฐานะที่ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของผู้ตรวจการ จนทำให้เกิดเหตุการณ์ต่อเนื่องทั้งหมดนี้ขึ้น"

เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวเทียนหานก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่ใส่ใจ "ในเมื่อล้างแค้นได้สำเร็จแล้ว ในใจฉันก็ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงอีก ฉันนึกเสียดายเพียงอย่างเดียวที่ไม่ได้ฆ่าล้างบางคนในตระกูลหลิวย่าวหยางให้หมด!"

สิ้นเสียงพูด ทันใดนั้นก็มีน้ำเสียงทุ้มต่ำดังแว่วมาจากนอกประตู: "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จงตามฉันไปสักเที่ยวเถอะ"

ทุกคนรีบหันขวับไปมอง เห็นเพียงที่ประตูห้องผู้ป่วยมีร่างที่ดูสง่างามร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ผู้มาใหม่สวมเสื้อโค้ทกันลมสีเขียว คิ้วคมเข้มดุจกระบี่ แววตาเป็นประกายดั่งดวงดาว ใบหน้าดูแข็งแกร่งและมั่นคง ดูไปแล้วอายุประมาณสี่สิบต้นๆ แต่กลับให้ความรู้สึกที่ลึกลับจนยากจะหยั่งถึง

"จอมยุทธ์วายุ?!" จ้าวเสวียนถิงอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ท่าน... ท่านออกจากด่านแล้วเหรอครับ?"

หลี่ซีเฟิงมีสีหน้าสงสัย ในขณะที่เสี่ยวเทียนหานที่อยู่ข้างๆ รูม่านตาหดเกร็งกะทันหัน เหงื่อเย็นผุดซึมออกมาตามขมับในทันที: "ที่แท้ก็คือเขานี่เอง!"

จอมยุทธ์วายุก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างเนิบนาบ ทุกย่างก้าวของเขาราวกับเหยียบลงบนจุดเชื่อมต่อของมิติ ทำให้อากาศภายในห้องทั้งหมดเริ่มจับตัวแข็ง

เขาพยักหน้าให้จ้าวเสวียนถิงเบาๆ ก่อนจะเบนสายตาไปหยุดที่เสี่ยวเทียนหาน

"วูบ!"

แรงกดดันที่มองไม่เห็นสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่กะทันหัน เสี่ยวเทียนหานส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาคำหนึ่ง ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นและงอลงเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุม

เขากัดฟันแน่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง: "ไอ้หมอนี่แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว!"

แม้แต่หลี่ซีเฟิงเองก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน ราวกับมีขุนเขาที่มองไม่เห็นกดทับลงบนบ่า

เพลิงศักดิ์สิทธิ์ภายในร่างกายเริ่มทำงานตามสัญชาตญาณ เขาจึงพอจะยืนหยัดอยู่ได้อย่างมั่นคง

"คนๆ นี้คือใครกันแน่?" เขาแอบรู้สึกตระหนกในใจ "ให้ความรู้สึกที่แข็งแกร่งกว่ายอดฝีมือระดับเสี่ยวเทียนหานพวกนี้ไปมากโขเลย!"

จอมยุทธ์วายุเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ: "เสี่ยวเทียนหาน นายละเมิดกฎของต้าเซี่ย นายถูกจับกุมแล้ว" เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมว่า: "แต่เห็นแก่ที่นายเคยเฝ้าชายแดนเพื่อต้าเซี่ยมาก่อน ฉันจะไม่ลำบากนายนายมากนัก เดี๋ยวก็ตามฉันไปก็แล้วกัน"

พูดจบ เขาก็เบนสายตาคมกริบมาทางหลี่ซีเฟิง: "นายคือผู้สืบทอดพลังแห่งเทวะที่สังหารหลิวย่าวหยางได้ในหนึ่งกระบวนท่าคนนั้นสินะ?"

หลี่ซีเฟิงพยายามฝืนทนต่อแรงกดดัน พลางประสานมือทำความเคารพ: "ไม่กล้ารับคำครับ ผมก็แค่เป็นนักรบธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยก็พลันเปลี่ยนเป็นประหลาดทันที

จ้าวเสวียนถิงมุมปากกระตุก พลางบ่นอุบในใจว่า:

นักรบธรรมดา?

นักรบธรรมดาที่ฆ่ายอดฝีมือระดับภัยพิบัติขั้นที่หกได้ในพริบตาเดียวเนี่ยนะ?

ไอ้เด็กนี่คงจะเข้าใจคำว่าธรรมดาผิดไปไกลโขเลยล่ะ!

ส่วนเสี่ยวเทียนหานถึงกับกลอกตาพลางแอบค่อนขอดในใจว่า:

เจ้าเด็กนี่แกล้งทำเป็นไขสือได้เนียนจริงๆ... ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ใครจะไปนึกว่าในตัวมันจะซ่อนพลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนั้นเอาไว้?

จอมยุทธ์วายุมองสำรวจหลี่ซีเฟิงด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม: "น่าสนใจดี นักรบธรรมดาที่สามารถสังหารผู้ตรวจการข้ามระดับไปถึงสามขั้น..."

แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมากไปกว่านั้น

เขายืนเอามือไพล่หลัง เสื้อผ้าพริ้วไหวเองทั้งที่ไม่มีลม กลิ่นอายที่กว้างใหญ่ไพศาลดั่งเหวลึกแผ่ซ่านไปทั่วห้องผู้ป่วย

เขาค่อยๆ เอ่ยปาก: "ต่อไปมาคุยเรื่องสำคัญกันเถอะ"

"ฉันมีนามว่าเฟิงเฉิน ผู้ตรวจการลำดับที่หนึ่งแห่งเมืองฐานเฟิงเทียน ประเทศต้าเซี่ย นักรบระดับอาณาเขต—ขั้นที่เจ็ดตอนปลาย"

สิ้นเสียงพูด อากาศภายในห้องผู้ป่วยราวกับหยุดนิ่งไปในทันที หลี่ซีเฟิงรูม่านตาหดเกร็ง ในใจเกิดระลอกคลื่นแห่งความตกตะลึงอย่างรุนแรง:

ขั้นที่เจ็ดตอนปลาย?!

มิน่าล่ะแรงกดดันถึงได้น่ากลัวขนาดนี้!

ยอดฝีมือระดับนี้ เกรงว่าแค่ความคิดเดียวก็สามารถทำให้ฉันสลายกลายเป็นผงคลีได้แล้ว!

เฟิงเฉินมีแววตาเฉียบคมดุจสายฟ้า กวาดมองไปยังทุกคนในที่นั้น: "ที่ฉันมาในวันนี้ คือมาประกาศผลการตัดสินจากสภาสูงสุด"

(จบบท)