บทที่ 31

บทที่ 31 - การออกเดินทาง (1)

༺༻

หลังจากผ่านความเจ็บปวดเจียนบ้าคลั่งมาประมาณ 10-20 นาที เขาไม่แน่ใจว่านานแค่ไหน แต่มันรู้สึกเหมือนยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์

พ่อบ้านรีบยื่นโพชั่นให้เขา ซึ่งเขากรอกลงคอราวกับคนที่เดินฝ่าทะเลทรายมาแรมวัน

ความเจ็บปวดค่อยๆ ทุเลาลง ร่างกายและผิวหนังของเขาสมานตัวกลับมาดังเดิม

แม้แต่จิตใจของเขาก็สงบลง

เขาอดคิดไม่ได้ว่าโพชั่นของพ่อนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ

เท่าที่เขารู้ พ่อของเขาปรุงโพชั่นจำนวนมากและกักตุนเอาไว้

ทุกคนในอาณาจักรรู้เพียงว่า แดเนียล นอมราด สูญเสียความสามารถในการปรุงยาและโพชั่นเล่นแร่แปรธาตุชั้นเลิศไปเพราะบาดแผลทางใจหลังจากที่แดเมียน นอมราด ผู้เป็นพ่อหายตัวไป และยิ่งแย่ลงไปอีกหลังจากอุบัติเหตุที่คร่าชีวิตภรรยาและทำให้ลูกชายตกอยู่ในอาการโคม่า

ซึ่งไม่เป็นความจริงเลย

เขาเพียงแค่ซื้อเวลาเพื่อรอจังหวะที่เหมาะสม

พ่อบ้านเอ่ยขึ้นซึ่งดึงเขาออกจากห้วงความคิด "เชิญลุกขึ้นเถอะครับนายน้อย แล้วบอกทีว่าท่านรู้สึกยังไงบ้าง"

แอ็กเซลพยายามจะลุกขึ้น แต่มันกลับกลายเป็นว่าเขากระโดดตัวลอยด้วยขาข้างเดียว

เขาอดไม่ได้ที่จะสบถ "เชี่ยอะไรเนี่ย?"

ตอนนั้นเองที่เขาหันมาสนใจร่างกายตัวเอง

เขารู้สึกเบา เบาหวิวอย่างเหลือเชื่อ

แม้แต่การขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็ดูรุนแรงเหมือนการโจมตี

ราวกับว่าเขาเป็นหุ่นยนต์ที่ไม่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวหรือกะแรงที่จะใช้ในแต่ละท่วงท่าได้

"นายน้อย มีเพียงการต่อสู้ที่ดีเท่านั้นที่จะช่วยให้ท่านควบคุมร่างกายได้ดีขึ้นในตอนนี้ ร่างกายของท่านชินกับน้ำหนักถ่วงไปแล้ว ตอนนี้มันต้องปรับตัวกลับมาเป็นปกติ" พ่อบ้านกล่าวและส่งสัญญาณให้แอ็กเซลเข้ามาหา

"อย่าออมแรงหมัดนะครับ" ชายชราเสริม

แอ็กเซลยิ้มออกมา พื้นแทบจะแตกเป็นรอยร้าวเพียงแค่การกระทืบเท้าส่งแรงขณะที่เขาพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่เทียบไม่ติด

แอ็กเซลปล่อยหมัดใส่พ่อบ้าน

แต่เขาเสียหลักเล็กน้อยเพราะควบคุมแรงไม่ได้

พ่อบ้านก้าวเข้ามาและป้องกันหมัดของเขาได้อย่างใจเย็น จากนั้นก็ผลักเขากระเด็นถอยหลังไปและพูดเสียงดัง "อีกที....."

แอ็กเซลระดมบุกโจมตีซึ่งหน้าด้วยหมัดและเท้าอย่างต่อเนื่อง ขณะที่เขาเริ่มคุ้นเคยกับพละกำลังที่เพิ่มขึ้น

การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มขัดเกลาและเฉียบคมขึ้นเรื่อยๆ เหมือนที่เคยเป็น

เขาใช้เทคนิคการเคลื่อนไหว แม้กระทั่งการหลอกล่อเพื่อให้ชายชราสับสน

ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้ผล

แต่เขาก็ยังคงบุกต่อไปไม่หยุด

ในที่สุด เขาก็ใช้พละกำลังที่เพิ่มขึ้นเพื่อเร่งความเร็วในการเคลื่อนที่ผ่านเทคนิคเฉพาะที่พ่อบ้านเฒ่าเคยสอน

เขาเริ่มโจมตีจากด้านหน้า ด้านบน ด้านหลัง หรือด้านข้าง

การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มกลายเป็นภาพติดตาขณะที่ความว่องไวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มีความเหนื่อยล้าปรากฏบนใบหน้า

มีเพียงความปิติยินดีอย่างล้นพ้น พละกำลังที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือดทำให้เขารู้สึกถึงความสุขที่ท่วมท้นจนยากจะบรรยาย

ความรู้สึกที่แข็งแกร่งขึ้นมันช่างวิเศษเหลือเกิน

แม้แต่พ่อบ้านยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า เขาไม่อยากจะเชื่อเลย

อย่างแรก การฝึกถ่วงน้ำหนักที่เขาให้นายน้อยทำนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง

เท่าที่เขารู้ ไม่มีมนุษย์คนไหนเคยชินกับน้ำหนักเพิ่ม 15 กิโลกรัมที่แขนขาทั้ง 4 ข้างพร้อมกันในเวลาสั้นๆ ขนาดนี้

มีเพียงนายน้อยที่เป็นมนุษย์คนแรกที่ทำได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าแอ็กเซลสามารถต่อสู้ได้โดยไม่ติดขัดแม้จะมีน้ำหนักถ่วงเหล่านั้น

ตอนนี้ผลลัพธ์กำลังแสดงออกมาแล้ว เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะชนะทั้งออร์คและการต่อสู้แบบวงกลมได้หากไม่มีน้ำหนักถ่วงพวกนั้น

จู่ๆ พ่อบ้านก็ส่งสัญญาณให้เขาหยุด แล้วยื่นดาบเล่มหนึ่งให้แอ็กเซล

ในขณะที่ชายชรายังคงมือเปล่า

พ่อบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงลึกซึ้ง

"ทำให้ข้าเลือดออกให้ได้แล้วท่านจะชนะ อย่างน้อยข้าก็หวังว่าท่านจะทำได้แค่นี้แลกกับที่ข้าอัดท่านไปนับครั้งไม่ถ้วน"

แอ็กเซลฉุนเฉียวกับคำเยาะเย้ยนั้นและตอบรับด้วยความยินดี

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะทำให้แกเลือดออกแน่" แอ็กเซลกล่าวด้วยน้ำเสียงคุกคาม

เขาสูดหายใจลึก สงบจิตใจ และเพ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การต่อสู้

ด้วยเป้าหมายที่จะทำให้คู่ต่อสู้หลั่งเลือด

โถงฝึกซ้อมใต้ดินที่พวกเขาอยู่นั้นกว้างขวางมาก

กว้างพอที่จะไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหวในการต่อสู้

แอ็กเซลพุ่งไปข้างหน้าและกระโดดขึ้นสูงกลางอากาศ ด้วยแรงทั้งหมดที่มี เขาฟันดาบลงมาในแนวตั้งตรงไปที่ศีรษะของพ่อบ้านเฒ่า

เขาแผ่จิตสังหารออกมาด้วยซ้ำ

เขากะเอาให้ตาย ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

พ่อบ้านไม่ขยับจากจุดเดิมและเพียงแค่ยิ้มให้กับจิตสังหารของเขา

วินาทีที่ปลายดาบกำลังจะถึงศีรษะของพ่อบ้าน

เขาขยับมือและใช้เพียงสองนิ้วรับคมดาบไว้ แต่พลังที่แฝงมานั้นมหาศาลจนเกิดคลื่นกระแทกที่ทำให้เกิดลมกรรโชกแรงแผ่ขยายไปทั่ว

วูมมมมม!!

ทว่า พ่อบ้านไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว

เขาตกตะลึง แน่นอนเขารู้ว่าความแตกต่างระหว่างมนุษย์ปกติกับผู้แสวงหาระดับ 2 นั้นห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว

แต่ถึงอย่างนั้น การรับการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของเขาด้วยเพียงสองนิ้ว โดยที่มือของชายชราไม่สั่นแม้แต่น้อย

เขาพยายามดึงดาบกลับ แต่ชายชราไม่ยอมปล่อยนิ้วที่คีบดาบไว้ เขาขยับมือและเหวี่ยงแอ็กเซลกระเด็นไปพร้อมกับดาบ

แอ็กเซลกระแทกเข้ากับกำแพงและกระอักเลือดออกมาคำโตเพราะแรงเหวี่ยงมหาศาล ทั้งหมดนั้นทำด้วยเพียงสองนิ้วของพ่อบ้าน

แต่น่าแปลกที่แอ็กเซลไม่บ่นสักคำ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นและจ้องตาพ่อบ้านเขม็งพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานฉันจะแข็งแกร่งขึ้นแน่"

"ถึงตอนนั้น เมื่อฉันกลับมาจากสถาบัน ฉันอาจจะชนะแกก็ได้"

ชายชราเพียงแค่ยิ้มและพูดว่า "แล้วเราจะได้เห็นกัน"

แอ็กเซลเดินออกจากห้องไป ในขณะที่พ่อบ้านเฒ่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งไขว้หลัง

เลือดหยดเล็กๆ สองสามหยดไหลรินจากสองนิ้วที่เขาใช้รับการโจมตีจากแอ็กเซล

เขาซ่อนมันไว้ข้างหลัง

เขาถอนหายใจและสำรวจนิ้วที่ถูกบาดจากการโจมตีของแอ็กเซล เขากล่าว

"เจ้าโง่ ท่านไม่แม้แต่จะถามว่าข้าได้แผลหรือเปล่า"

ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

"ท่านเชื่อเรื่องนี้ไหม แดเนียล มนุษย์ธรรมดาที่ยังไม่ตื่นรู้ สามารถสร้างบาดแผลให้คนที่มีพลังกึ่งระดับ 3 ได้?"

"ลูกชายของท่านเป็นตัวตนระดับไหนกันแน่?"

จากในเงามืด ชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างสมบูรณ์แข็งแรงค่อยๆ เผยตัวออกมา

เขามีดวงตาสีฟ้าและผมสีดำ ใบหน้าของเขาดูคล้ายคลึงกับแอ็กเซลเล็กน้อย

บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้งขึ้นทันทีที่เขาปรากฏตัว

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"รักษามือและลบร่องรอยเลือดของนายให้หมด อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้ วาร์กัส"

พ่อบ้านมองผู้นำตระกูลครู่หนึ่ง แล้วกล่าว "แล้วท่านล่ะ ทำไมถึงยิ้มชั่วร้ายแบบนั้น?"

"หือ ข้ายิ้มเหรอ?" แดเนียลจับหน้าตัวเองและรู้ตัวว่าเขากำลังยิ้มเหมือนคนโรคจิตมาตลอดเวลาที่เห็นความสามารถอันมหึมาของลูกชาย

แต่แล้วแดเนียลก็สวนกลับเพื่อนของเขา "นายรู้ตัวไหมว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น? ตัวตนที่ยังไม่มีระดับเพิ่งจะทำร้ายคนที่มีพลังใกล้เคียงระดับ 3 ได้"

พ่อบ้านพยักหน้าและถอนหายใจอย่างยอมจำนน "ไม่มีใครทำอะไรแผลงๆ ได้ในขณะที่เขาอยู่ในกำแพงสถาบัน แต่เรื่องราวจะบานปลายเมื่อเขาออกมาและโลกรู้เรื่องนี้"

"เราต้องเร่งแผนการของเราให้เร็วขึ้น"

"รอหน่อยนะ ยอดรักของข้า รออีกแค่นิดเดียว เจ้าจะได้รับการแก้แค้นในเร็ววัน" แดเนียลกล่าวด้วยความเคียดแค้นไร้ที่สิ้นสุด

แอ็กเซลย่อมไม่รู้บทสนทนาระหว่างพ่อและพ่อบ้าน

ตอนนี้การฝึกของเขาจบลงแล้ว เขาต้องเตรียมตัวสำหรับสถาบัน

เขาต้องออกเดินทางไปเมืองหลวงพรุ่งนี้ เขามีเวลาแค่คืนนี้ที่จะนอนในคฤหาสน์นี้

คงอีกนานกว่าจะได้กลับมา

ทุกคนสามารถพาคนรับใช้ไปได้หนึ่งคน สาวใช้คลาร่าของเขายืนกรานจะไปด้วยหลายครั้งและถึงขั้นพาสาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้มคนอื่นๆ มาให้เลือก การที่จู่ๆ เธอก็พาพวกสาวสวยมาทำให้เขาอึ้งไปเลย

ไอ้มังกรน้อยที่ควบคุมไม่ได้ของเขาก็ไม่ช่วยอะไรในสถานการณ์นี้เลย

แค่มองพวกเธอแต่ละคนก็เพียงพอที่จะปลุกเร้าอารมณ์เขาแล้ว

สายตาของเขาสแกนไปทั่วเรือนร่างของพวกเธอโดยไม่รู้ตัว สาวใช้ทุกคนหน้าแดงก่ำ

แอ็กเซลเองก็หล่อเหลาเอาการ

พวกสาวใช้มักจะแอบมองเขาเป็นระยะ และพวกเธอจะเข้ามาใกล้เขาด้วยข้ออ้างต่างๆ นานา และแอ็กเซลก็ไม่เคยปฏิบัติกับพวกเธอแย่ๆ หากพวกเธอพยายามคุยกับเขา

ในบรรดาสาวใช้ 12 คน ยกเว้นคลาร่า มีคนหนึ่งที่สะดุดตาเขา

เธอดูคล้ายคลึงกับคลาร่ามาก แต่เขาก็ส่ายหน้า

ขณะที่เขากำลังจะบอกให้พวกเธอกลับไป สาวใช้ของเขาก็กระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหู

"นายน้อย มีข่าวลือว่าบางทีนายน้อยอาจจะไม่ชอบผู้หญิง"

"และนายน้อยอาจจะเป็นเก....."

เธอพูดไม่ทันจบ เพราะแอ็กเซลถลึงตาใส่ด้วยความโกรธ

เธอกระซิบกับเขาอีกครั้งด้วยความลังเล

"อย่าให้ข่าวลือแบบนั้นแพร่กระจายไปดีกว่าค่ะ ดิฉันจะฝากน้องสาวไว้ในความดูแลของท่าน โปรดทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงด้วยเถอะค่ะ"

แอ็กเซลตะลึงเมื่อได้ยินว่าสาวใช้คนนั้นคือน้องสาวของคลาร่า และเขาอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเธอ

จิตใจของเขาถูกครอบงำด้วยความปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่จะครอบครองน้องสาวของคลาร่า ซึ่งน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขา

༺༻