บทที่ 58 - เย่ไป๋อี้ผู้ไม่ยอมแพ้

บทที่ 58 - เย่ไป๋อี้ผู้ไม่ยอมแพ้

ตระกูลเย่ ณ หอประชุม

เย่เจิ้นเทียน ประมุขตระกูลเย่ นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลนั่งเรียงราย

ผู้คุ้มกันระดับสร้างรากฐานทั้งสามที่บาดเจ็บ กลับมานั่งที่ท้ายแถวหลังจากทำแผลเสร็จ

ส่วนเย่ไป๋อี้ไม่อยู่ที่นี่ ตั้งแต่กลับมาเขาก็เก็บตัวเงียบ

"พวกท่านคงทราบเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วใช่ไหม?" เย่เจิ้นเทียนกวาดสายตามองไปรอบห้อง

"ผู้อาวุโสทั้งสาม ท่านได้ประมือกับนางมาแล้ว พอมองออกไหมว่านางเป็นใครมาจากไหน?"

ผู้คุ้มกันทั้งสามลุกขึ้นยืน แต่ต่างก็นิ่งเงียบ

แม้จะได้ประมือ แต่ก็แพ้ในกระบวนท่าเดียว

รู้แค่ว่านางอยู่ระดับสร้างรากฐาน และใช้กระบี่ระดับลึกลับขั้นสูง

ส่วนเพลงกระบี่ที่ใช้นั้น ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน รู้แต่ว่าร้ายกาจมาก

เงียบไปครู่หนึ่ง ผู้คุ้มกันคนที่แพ้คนแรกก็ก้าวออกมา สีหน้าลังเล

"ท่านประมุข เรื่องนี้ตระกูลเย่เราเป็นฝ่ายผิด และดูจากระดับพลังกับอาวุธของนางแล้ว ไม่น่าใช่คนธรรมดา ขอท่านประมุขโปรดไตร่ตรองให้รอบคอบ"

พูดจบ เขาก็โค้งคำนับค้างไว้อย่างนั้น

ความหมายชัดเจน นางมีเบื้องหลังแน่ๆ

เขาอยากให้เย่เจิ้นเทียนคิดให้ดี อย่าไปตามล้างแค้นเลย เดี๋ยวจะนำภัยมาสู่ตระกูล

ผู้คุ้มกันอีกสองคนก็ก้าวออกมาแสดงจุดยืนเดียวกัน

"ท่านประมุข โปรดไตร่ตรองด้วย!"

พวกเขารู้นิสัยเย่เจิ้นเทียนดี ต้องกัดไม่ปล่อยแน่

พวกเขาในตระกูลเย่ไม่ได้มีอำนาจอะไรมาก แค่เพราะอยู่ระดับสร้างรากฐานถึงได้ตำแหน่งผู้อาวุโสปลายแถว

หน้าที่หลักคือคุ้มกันเย่ไป๋อี้เท่านั้น

เย่เจิ้นเทียนตบโต๊ะปัง "ฮึ! ตระกูลเย่เคยกลัวใครที่ไหน?"

"นางก็แค่ระดับสร้างรากฐาน ต่อให้มีคนหนุนหลัง แต่กล้ามาหยามตระกูลเย่ถึงขนาดนี้ ข้าไม่ยอมจบง่ายๆ แน่

เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงอีก

พวกท่านบาดเจ็บหนัก กลับไปพักผ่อนเถอะ

เรื่องความปลอดภัยของไป๋อี้ ข้าจะจัดการเอง"

"ท่านประมุข..."

ผู้คุ้มกันทั้งสามอยากจะแย้ง แต่เจอสายตาพิฆาตของเย่เจิ้นเทียนเข้าไป ก็ต้องเงียบปาก

"เฮ้อ!"

ทั้งสามถอนหายใจ เดินคอตกออกไป

พวกเขารู้ดีว่า ตั้งแต่วันนี้ไป พวกเขาจะถูกลดความสำคัญลง

หลังจากทั้งสามออกไป

เย่เจิ้นเทียนเอ่ยเสียงเรียบ "ให้เย่หย่งชางกับอีกสองคนรักษาตัวให้หาย แล้วส่งไปเฝ้าเหมืองแร่เหล็กนิล ถึงเวลาผลัดเปลี่ยนเวรพอดี"

ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ

ทุกคนรู้ดีว่าเย่เจิ้นเทียนไม่พอใจคำพูดของสามคนนั้น

เย่เจิ้นเทียนเห็นไม่มีใครคัดค้าน ก็พูดต่อ "พวกท่านมีความเห็นอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับไป๋อี้?"

"ท่านประมุข ไป๋อี้เป็นอย่างไรบ้าง?" ผู้อาวุโสสามถาม

"ไม่เป็นไรมาก แค่บาดเจ็บเล็กน้อย"

"ท่านประมุข ในเมื่อไป๋อี้ปลอดภัยดี และนางก็ยั้งมือไว้ ไม่ได้เอาถึงตาย

แสดงว่านางยังเกรงใจตระกูลเย่เราอยู่บ้าง

เราควรสืบประวัติของนางให้แน่ชัดก่อนค่อยตัดสินใจ

ตอนนี้ตระกูลเย่กำลังอยู่ในช่วงขยายอิทธิพล ไม่ควรสร้างศัตรูเพิ่ม"

คำพูดของผู้อาวุโสสามได้รับการสนับสนุนจากหลายคน

ตระกูลเย่เป็นที่หนึ่งแค่ในเมืองวั่นหนาน นอกเมืองนั้นยังเทียบใครไม่ได้

อีกอย่าง หลายคนในที่นี้ก็เอือมระอาเย่ไป๋อี้เต็มทน

ส่วนใหญ่นั่งนิ่ง ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ธุระไม่ใช่

หนักสุดคือผู้อาวุโสห้า นั่งสัปหงกไปแล้ว

เย่เจิ้นเทียนเห็นปฏิกิริยาของทุกคน ก็ได้แต่เจ็บใจ

เขาดูออกว่า ระดับสร้างรากฐานที่มีอาวุธระดับลึกลับ ทำให้พวกนี้กลัวหัวหด

ระดับพลังไม่เท่าไร แต่อาวุธระดับลึกลับขั้นสูงนี่สิ ที่ทำให้อกสั่นขวัญแขวน

ตระกูลเย่ทั้งตระกูลมีอาวุธระดับลึกลับแค่สามชิ้น ขั้นกลางหนึ่ง ขั้นต่ำสอง

คนที่มีอาวุธระดับลึกลับขั้นสูงติดตัว ย่อมไม่ธรรมดา

ลองคิดดู ถ้าพวกเขาต้องเจอกับจ้าวหลิงเอ๋อร์ตัวต่อตัว ก็คงเอาไม่อยู่เหมือนกัน

ระดับพลังอาจจะสูงกว่านางแค่นิดหน่อย แต่ความห่างชั้นของอาวุธมันมากเกินไป

"เอาตามที่ผู้อาวุโสสามว่า สืบประวัตินางให้รู้เรื่องก่อน

เรื่องนี้มอบให้ท่านจัดการ จะใช้ทรัพยากรอะไรของตระกูลก็เบิกได้เลย ให้ผู้อาวุโสท่านอื่นให้ความร่วมมือด้วย"

"รับทราบ" ผู้อาวุโสสามรับคำสั่ง

คนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นรับทราบ

ทุกคนเข้าใจความหมายแฝงของเย่เจิ้นเทียน

เย่เจิ้นเทียนยอมถอยก้าวหนึ่ง

แต่การให้อำนาจผู้อาวุโสสามเต็มที่ ก็น่าคิด

เย่เจิ้นเทียนในฐานะพ่อ ย่อมต้องทวงคืนศักดิ์ศรีให้ลูกชาย

และในฐานะประมุข ก็ต้องแสดงให้เห็นว่าใครใหญ่ที่สุด

"เอาล่ะ แยกย้ายกันได้"

เย่เจิ้นเทียนส่งสายตาให้ผู้อาวุโสสอง

ผู้อาวุโสสองรู้หน้าที่ นั่งรอจนคนอื่นออกไปหมด

"ท่านประมุข" ผู้อาวุโสสองลุกขึ้น

"พี่รอง วันนี้ไป๋อี้เสียขวัญมาก กลับมาก็ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง

ข้ากลัวเขาจะคิดสั้น รบกวนท่านช่วยดูแลเขาหน่อย"

ในตระกูลเย่ นอกจากบรรพบุรุษและเย่เจิ้นเทียน ก็มีผู้อาวุโสสองที่มีระดับพลังสูงสุด

คือสร้างรากฐานชั้นที่ 9 เท่ากับเย่เจิ้นเทียน

เย่เจิ้นเทียนงานรัดตัว ดูแลลูกชายตลอดเวลาไม่ได้

จึงต้องฝากฝังให้ผู้อาวุโสสองช่วยดู

"วางใจเถอะ ท่านประมุข" ผู้อาวุโสสองพูดน้อยต่อยหนัก

ผู้อาวุโสสองจากไปทำหน้าที่

เหลือเพียงเย่เจิ้นเทียนนั่งอยู่ลำพัง

"ดูเหมือนจะมีบางคนเริ่มกระด้างกระเดื่อง หึๆ ตระกูลเย่ต้องเป็นหนึ่งเดียว" แววตาของเย่เจิ้นเทียนฉายแววอำมหิต พลังกดดันแผ่ออกมารอบตัว

ทางด้านเย่ไป๋อี้ ขังตัวเองอยู่ในห้อง

สั่งให้บ่าวไพร่เตรียมน้ำอาบและชุดใหม่

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ มองดูกองเสื้อผ้าเปื้อนฉี่บนพื้นด้วยสายตาเคียดแค้น ภาพจ้าวหลิงเอ๋อร์ลอยเข้ามาในหัว

เขาปาลูกไฟใส่กองผ้า เผามันจนเป็นเถ้าถ่าน

"ข้าจะต้องได้ตัวเจ้ามา แล้วจะย่ำยีให้สาสม"

เย่ไป๋อี้พึมพำด้วยความแค้นแทบกระอักเลือด

เขาไม่เคยถูกหยามเกียรติขนาดนี้มาก่อน มันเจ็บปวดยิ่งกว่าความตาย

เย่ไป๋อี้เดินกระแทกเท้าออกจากห้อง

"นายน้อย"

บ่าวรับใช้ร้องเรียก

"ไสหัวไป!" เย่ไป๋อี้ถีบบ่าวรับใช้จนกระเด็น

เดินดุ่มๆ เข้าไปในส่วนลึกของจวน

ผู้อาวุโสสองที่แอบตามมาดูอยู่เงียบๆ ถึงกับงง

"จะไปไหนของมัน...?"