บทที่ 57 - แค่ตระกูลเย่ สับมันทิ้งซะ

บทที่ 57 - แค่ตระกูลเย่ สับมันทิ้งซะ

"มานี่มา เล่ามาซิเกิดอะไรขึ้น?" เฉินเจ๋อกวักมือเรียกจ้าวหลิงเอ๋อร์ที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย

จ้าวหลิงเอ๋อร์เดินเข้ามาหาอย่างว่านอนสอนง่าย แต่ท่าทางยังดูหวาดกลัว

เห็นสภาพจ้าวหลิงเอ๋อร์แล้ว เฉินเจ๋อก็ของขึ้น "ใครรังแกเจ้า? บอกมา ข้าจะไปสับมันให้เละ"

เฉินเจ๋อไม่เข้าใจ จ้าวหลิงเอ๋อร์แค่ไปทำธุระ กลับมาทำไมถึงมีสภาพแบบนี้

ถ้าบอกว่าไม่มีใครรังแกนาง เขาไม่เชื่อเด็ดขาด

"นายท่าน ข้าก่อเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ" จ้าวหลิงเอ๋อร์ยังคงสะอึกสะอื้น ก้มหน้าจนคางชิดอก

"ไม่เป็นไร ก่อเรื่องแล้วไง เจ้าหนีเข้ามิติสรรพสิ่งมา ใครจะตามเจอ?

อย่าว่าแต่ก่อเรื่องเลย ต่อให้ไปเผาบ้านใครมา ข้าก็ไม่กลัว ไปสับมันให้เละก็จบ"

เฉินเจ๋อรู้ว่าถามตอนนี้คงไม่ได้ความ ต้องปลอบใจให้นางสงบลงก่อน

"จริงหรือเจ้าคะ?" จ้าวหลิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเฉินเจ๋อ

"จริงสิ มานั่งลง ค่อยๆ เล่า เจ้าไปก่อเรื่องอะไรมา" เฉินเจ๋อเห็นท่าทางของนางก็อดขำไม่ได้

จากนั้น จ้าวหลิงเอ๋อร์ก็เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากจวนให้เฉินเจ๋อฟังอย่างละเอียด

ระหว่างฟัง เฉินเจ๋อถึงกับของขึ้นหลายรอบ อยากจะชักกระบี่ออกไปลุย แต่ก็ถูกจ้าวหลิงเอ๋อร์ห้ามไว้

จนกระทั่งเล่าจบ

เฉินเจ๋อลุกขึ้นตบโต๊ะวางขนมจนแหลกเป็นผุยผง

โต๊ะน้อยผู้โชคร้ายต้องมารับกรรมแทน

"กล้าดียังไงมาแตะต้องคนของข้า ตระกูลเย่คงเบื่อชีวิตแล้วสินะ ตระกูลนี้มันสมควรตายจริงๆ"

"นายท่าน ตระกูลเย่มีระดับแก่นทองคำนะเจ้าคะ" จ้าวหลิงเอ๋อร์พูดเสียงอ่อย

"ข้ามีระบบ"

"ตระกูลเย่คนเยอะนะเจ้าคะ"

"ข้ามีร่างแยก ตายแล้วฟื้นได้ด้วย"

"คิกคิก!" จ้าวหลิงเอ๋อร์หลุดขำออกมา ในที่สุดเฉินเจ๋อก็ทำให้นางยิ้มได้

นั่นสิ! จะกลัวอะไร

นางก็เป็นร่างแยก เป็นอมตะ ถึงเวลาบุกตระกูลเย่ นางขอเป็นทัพหน้าเอง

"หยุดร้องแล้วนะ?"

"เจ้าค่ะ!" จ้าวหลิงเอ๋อร์พยักหน้าหงึกๆ

"นายท่าน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเปิดศึกกับตระกูลเย่เจ้าค่ะ" จ้าวหลิงเอ๋อร์คนเก่งกลับมาแล้ว

"อีกอย่าง พวกเขาไม่รู้หรอกว่าข้าเป็นใคร"

แต่เฉินเจ๋อส่ายหน้า "ตระกูลเย่หาเราเจอแน่ แค่ช้าหรือเร็ว ด้วยอิทธิพลของตระกูลเย่ในเมืองวั่นหนาน การตามหาคนคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องยาก

เจ้าแม้จะออกไปไม่บ่อย แต่ก็เคยไปกับข้าหลายครั้ง ต้องมีคนจำได้บ้าง

แถมเรายังมีร้านค้าในเมือง ถ้าสืบสาวราวเรื่องมา อีกไม่นานคงตามมาถึงจวนนี้แน่"

"แล้วจะทำยังไงดีเจ้าคะ?" จ้าวหลิงเอ๋อร์เริ่มลนลาน

"อย่าตื่นตูมไป ใกล้ๆ มีเฉินฝานที่สำนักเมฆาล่อง ไกลออกไปมีจ้าวอวิ๋นที่ชายแดน อยากหนีเมื่อไรก็ไปได้ทันที

ไม่ต้องกลัว รอให้ข้าถึงระดับแก่นทองคำก่อน เราจะกลับมาถล่มตระกูลเย่ให้ราบคาบ"

ตระกูลเย่ ไม่เคยอยู่ในสายตาเฉินเจ๋อ

จ้าวอวิ๋นกับเฉินฝานเป็นแค่หมากที่วางไว้เผื่อเหลือเผื่อขาด

"คิกคิก นายท่านวางแผนไว้หมดแล้วจริงๆ" จ้าวหลิงเอ๋อร์ยิ้มร่า

"แต่ครั้งนี้ตระกูลเย่มาหาเรื่องข้าเอง ไม่ใช่เจ้าก่อเรื่อง แต่เป็นไอ้เย่ไป๋อี้ที่นำภัยมาสู่ตระกูลเย่"

ใครกล้าแหยมกับจ้าวหลิงเอ๋อร์ เท่ากับแหยมกับเฉินเจ๋อ เขาไม่ปล่อยตระกูลเย่ไว้แน่

"ทำไมเจ้าไม่ฟันเย่ไป๋อี้ทิ้งไปซะ แค่ขู่ให้กลัวทำไม?" เฉินเจ๋อถาม

"หา?" จ้าวหลิงเอ๋อร์หน้าแดง

"ข้า... ข้า..." นางอึกอัก นางเป็นแค่ร่างแยก แถมยังเป็นสาวน้อยบริสุทธิ์ จะให้พูดเรื่องแบบนั้นได้ไง

เฉินเจ๋อเห็นท่าทางของนางก็หัวเราะลั่น "ฮ่าๆ ไม่แกล้งแล้ว แต่คราวหน้าถ้าเจอคนแบบนี้อีก ไม่ต้องยั้งมือ ตัด... ฉับ!"

เฉินเจ๋อทำท่าปาดคอประกอบ

จ้าวหลิงเอ๋อร์ตาโต "จริงหรือเจ้าคะ?"

"จริงสิ คนเลวๆ แบบนั้น เก็บไว้ก็รกโลก ตัดทิ้งซะถือว่าทำบุญให้สาวๆ ทั่วหล้า"

จ้าวหลิงเอ๋อร์พยักหน้ามุ่งมั่น "ได้เจ้าค่ะ ครั้งหน้าข้าจะตัดให้ขาดเลย"

แม้จะเป็นคนสอนเอง แต่พอได้ยินจ้าวหลิงเอ๋อร์พูดแบบนั้น เฉินเจ๋อก็รู้สึกเสียววาบที่หว่างขาขึ้นมาทันที

"เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ช่วงนี้เจ้าเก็บตัวอยู่ในจวนไปก่อน

ตระกูลเย่คงยังตามมาไม่ถึงง่ายๆ หรอก

ถึงเจอ พวกเขาก็ต้องชั่งใจ

อายุแค่นี้ ระดับพลังขนาดนี้ แถมยังมีกระบี่เมฆา พวกเขาต้องระแวงว่าเจ้ามีเบื้องหลังที่น่ากลัว

คงไม่กล้าบุ่มบ่าม"

"เจ้าค่ะ" จ้าวหลิงเอ๋อร์รับคำ ต่อไปนางจะไม่ดื้อออกไปคนเดียวอีกแล้ว

"แต่ว่า ร้านชำสารพัดนึกคงต้องเลื่อนเปิดไปก่อน"

ร้านใกล้จะเสร็จแล้วแต่ต้องมาปิดไว้เฉยๆ เฉินเจ๋อก็อดเสียดายไม่ได้

ทันใดนั้น จ้าวหลิงเอ๋อร์ก็ปิ๊งไอเดีย "นายท่าน ให้ร่างแยกไปเฝ้าร้านแทนสิเจ้าคะ!"

เฉินเจ๋อตบขาฉาด "เอ้อจริง! ข้าลืมไปได้ไง ร่างแยกเปิดร้านกับข้าเปิดร้านก็เหมือนกัน

แค่โอนชื่อร้านให้ร่างแยก ใครจะเถียงได้

แล้วข้าก็ใช้วิธีสิงร่างร่างแยกเอา จะเป็นข้าหรือร่างแยกก็ไม่ต่างกัน

แถมร่างแยกยังปลอดภัยกว่าด้วย ตายก็ไม่เป็นไร"

"คิกคิก นายท่านฉลาดที่สุด"

เห็นจ้าวหลิงเอ๋อร์ยิ้มได้ ไม่กังวลเรื่องเย่ไป๋อี้แล้ว เฉินเจ๋อก็ลูบหัวนางอย่างเอ็นดู

"แต่ต้องหาร่างแยกที่หน้าตาไม่คุ้นเคยหน่อย

ร่างแยกในเหมืองส่วนใหญ่หน้าตาเหมือนคนตระกูลเย่"

พูดถึงตรงนี้ เฉินเจ๋อก็ชะงัก เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ พึมพำกับตัวเอง "คนตระกูลเย่... คนตระกูลเย่..."

จู่ๆ เฉินเจ๋อก็ตะโกนลั่น "หลิงเอ๋อร์ ข้าคิดแผนเด็ดที่จะเล่นงานตระกูลเย่ได้แล้ว!"

"แผนอะไรเจ้าคะ?" จ้าวหลิงเอ๋อร์ได้ยินว่าจะเล่นงานตระกูลเย่ ก็หูผึ่ง รีบขยับเข้ามาใกล้

"แผนยังไม่ค่อยเข้าที่เท่าไร ข้าจะเล่าให้ฟัง เจ้าช่วยข้าเกลาหน่อย"

เฉินเจ๋อเชื่อมั่นในมันสมองของจ้าวหลิงเอ๋อร์ แม้บางทีจะดีเลย์ไปบ้าง

"ได้เจ้าค่ะ นายท่านว่ามาเลย"

แล้วเฉินเจ๋อก็เริ่มร่ายยาวแผนการอันชั่วร้าย

ทั้งสองปรึกษากันอย่างออกรส

เสียงหัวเราะคิกคักดังออกมาเป็นระยะ