บทที่ 15

บทที่ 15 - ยกระดับ

༺༻

"แฮ่ก!...แฮ่ก...แฮ่ก.."

เด็กหนุ่มร่างผอมแต่หน้าตาหล่อเหลากำลังหอบหายใจหนักหน่วงขณะนอนทับร่างหญิงสาว ทั้งสองเปลือยเปล่า หญิงสาวเองก็มีรูปร่างระดับท็อปและใบหน้างดงาม รอยยิ้มหวานประดับอยู่บนใบหน้าอันน่าหลงใหล หญิงสาวเองก็หายใจหอบเล็กน้อย แต่ไม่เหมือนเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนหมดสภาพ ใช่แล้ว พวกเขาคือแม็กซ์และลิลลี่ที่เพิ่งเสร็จสิ้นกิจกรรมเข้าจังหวะรอบที่สองอันแสนเร่าร้อน

แม็กซ์ที่ร่างกายอ่อนแอ ฝืนสังขารตัวเองด้วยแรงราคะ แต่ตอนนี้กำลังจะสลบเหมือด

[ ติ๊ง +1000 แต้มราคะ ]

"ฮะๆ ผมชอบมากเลยลิลลี่ เธอรู้สึกด..." พูดยังไม่ทันจบประโยค เขาก็หมดสติไป

ลิลลี่จ้องมองรอยยิ้มเปี่ยมสุขของเขาและรู้สึกดีใจที่ทำให้เขามีความสุขได้ เธอปล่อยให้เขาหลับคาอกและโอบกอดเขาไว้ด้วยสองแขน

"ค่ะ ฉันก็ชอบเหมือนกัน นายน้อย! เหมือนที่ฉันชอบคุณ..." เธอกระซิบและหลับตาลง หัวใจเต้นรัวด้วยเหตุผลบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ และเธอมีความสุขอย่างแท้จริงในเวลานี้

......

หลังจากหลับไปนานกว่าสองชั่วโมง แม็กซ์ก็ตื่นขึ้น เขาตื่นมาในอ้อมกอดของสาวงาม เธอกำลังหลับสนิทพร้อมรอยยิ้มบนริมฝีปาก แม็กซ์จ้องมองใบหน้ายามหลับที่งดงามของเธออยู่ครู่หนึ่งและพึมพำกับตัวเอง "ถึงแม้เธอจะมีชีวิตที่เป็นทาสยิ่งกว่าสาวใช้ แต่ฉันจะดูแลเธอในฐานะผู้หญิงคนแรกของฉันในโลกนี้ ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอมีความสุข"

เขาขยับตัวออกมานอนข้างๆ และห่มผ้าให้เธอ

ฟู่ว!

เขาพ่นลมหายใจยาว หลังจากนอนนิ่งอยู่ครึ่งชั่วโมง เขาก็สงบจิตใจที่ตื่นเต้นลงได้ จากนั้นเขาก็เดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

พอเขาออกมา ลิลลี่ก็ตื่นแล้ว แม็กซ์ยิ้มให้และจูบเธอ "ไปอาบน้ำเถอะ ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว" แม็กซ์บอกและนั่งลงบนเตียง

ลิลลี่พยักหน้าและเดินขาสั่นพั่บๆ ไปที่ห้องน้ำ ดูเหมือนขาเธอจะอ่อนแรงหลังจากศึกหนัก

"มาดูกันสิว่าตอนนี้มีแต้มราคะเท่าไหร่แล้ว"

แม็กซ์เปิดหน้าต่างสถานะเพื่อเช็คแต้มราคะที่สะสมได้ แต้มราคะคือหนทางเดียวที่จะพัฒนาตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น เพราะเขาจะเกาะตระกูลกินไปตลอดไม่ได้

[ ชื่อ: แม็กซ์เวลล์ การ์ฟิลด์

อายุ: 18

พละกำลัง: 3

ความว่องไว: 1

ความอึด: 2

พลังชีวิต: 5

สติปัญญา: 15

มานา: 1

ธาตุ: ไฟ

แต้มราคะ: 3365 ]

"โอ้โห?" เขาประหลาดใจกับจำนวนแต้มราคะที่ได้

"จะแบ่งยังไงดีนะ?" เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเริ่มกดที่หน้าจอ แต้มราคะ 10 แต้ม สามารถเปลี่ยนเป็นค่าสถานะได้ 1 แต้ม จนกว่าจะถึงลิมิตสูงสุดที่ 10 แต้ม ดังนั้นเขาจึงอัปเกรดค่าสถานะทุกอย่างให้ถึง 10 ก่อน

[ ชื่อ: แม็กซ์เวลล์ การ์ฟิลด์

อายุ: 18

พละกำลัง: 10

ความว่องไว: 10

ความอึด: 10

พลังชีวิต: 10

สติปัญญา: 15

มานา: 10

ธาตุ: ไฟ

แต้มราคะ: 2985 ]

ทันทีที่เขาอัปทุกอย่างเป็น 10 เขาก็ได้ยินเสียงกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะ และความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ในไม่กี่วินาที เขาก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ

"อ๊ากกกกกก!" เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันเกินกว่าจะรับไหว เขาขบกรามแน่นจนรู้สึกเหมือนฟันจะแตกละเอียด

ผ่านไปไม่กี่วินาที ความเจ็บปวดก็ทุเลาลง และเขาก็หมดสติไปอีกครั้ง

......

เกือบ 20 นาทีต่อมา เขาลืมตาขึ้น ลิลลี่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเป็นกังวล เมื่อเขาลืมตา เธอถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"นายน้อยเป็นอะไรไหมคะ? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ ก็ร้องแล้วสลบไปอีกแล้ว? ให้ฉันไปเอายามาให้ไหมคะ?" เธอรัวคำถามใส่ในลมหายใจเดียวจนแม็กซ์ไม่รู้จะหายใจหรือตอบคำถามไหนก่อนดี

เขาโบกมือและลุกจากเตียง "ฉันสบายดี อันที่จริง ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย" แม็กซ์พูดพลางสำรวจร่างกาย ลิลลี่หน้าแดงเพราะคิดว่าเขาหมายถึงเรื่อง 'นั้น'

ร่างกายของเขาไม่ผอมแห้งอีกต่อไป และไม่รู้สึกอ่อนแออีกแล้ว เขาประเมินว่าตัวเองน่าจะเทียบเท่าคนปกติในวัยเดียวกัน ร่างกายเริ่มมีกล้ามเนื้อขึ้นมาบ้าง เขาดูหล่อเหลาและหุ่นดีขึ้น สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในตัว มันคือมานา

แม้ภายนอกจะดูไม่เปลี่ยนไปมากนักหากสวมเสื้อผ้าปิดบัง แต่เพราะเขายังเปลือยอยู่ ลิลลี่จึงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ชัดเจนและตกใจกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของเขา

"นี่มัน... นายน้อยเก่งขึ้นกะทันหันได้ยังไงคะ?" ลิลลี่อดถามไม่ได้ แม้จะมียาและเวทมนตร์ระดับสูงบางอย่างที่ช่วยพัฒนาคนได้ในเวลาอันสั้น แต่นายน้อยของเธอไม่ได้ใช้อะไรเลย มันจึงน่าฉงนใจอยู่บ้าง

"อ๋อ... นี่น่ะเหรอ?" แม็กซ์ไม่แน่ใจว่าจะบอกเธอเรื่องระบบดีไหม เลยแถไปเรื่อยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "นี่เป็นเพราะสิ่งที่เราเพิ่งทำไปไง มันให้ประโยชน์กับฉันเยอะเลย ฉันว่าเราน่าจะทำกันอีกนะ ฮิฮิ"

ลิลลี่ลนลานและรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "มะ-ไม่เอานะคะนายน้อย เราทำตอนนี้ไม่ได้ ได้เวลาอาหารเย็นของตระกูลแล้วค่ะ"

แม็กซ์หัวเราะร่า ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ความหมายแฝงในคำพูดของเธอด้วยซ้ำ แต่เขาก็ดีใจที่เธอทำตัวเหมือนเพื่อนกับเขามากขึ้น "รู้แล้วน่า! รู้แล้ว! ฉันจะไปโรงฝึกสักหน่อย เธอพักอยู่ที่นี่เถอะจนกว่าจะเดินไหวน่ะ ฮ่าๆ" แม็กซ์หัวเราะแล้วรีบแต่งตัวออกจากห้องไป

เขาอยากทดสอบและทำความคุ้นเคยกับพละกำลังใหม่สักหน่อย ไม่อย่างนั้นคงทำมีพิรุธจนคนสงสัยกันหมด

เขาเดินทอดน่องไปตามทางเดินโดยเอามือไพล่หลัง เขามีปัญหาในการเดินเล็กน้อยเพราะค่าสถานะที่พุ่งสูงขึ้นกะทันหัน เขาจึงพยายามปรับตัวให้ชิน

ความแข็งแกร่งเป็นสิ่งที่ต้องสั่งสมทีละน้อย ถ้าจู่ๆ มันพุ่งพรวดพราดเหมือนเขาตอนนี้ ก็มักจะสะดุดขาตัวเองล้มได้แม้แต่ตอนเดิน และคงทำกิจกรรมปกติไม่ได้แน่

༺༻