บทที่ 37

บทที่ 37 - จอมโจรน้อย-2

༺༻

ไดอาน่ารอหน้าคลังสมบัติอยู่พักใหญ่จนเริ่มเบื่อ

'ไปดูหน่อยดีกว่าว่าเขาเอายาอะไรไปบ้าง เดี๋ยวจะได้สั่งคนมาเติมทีหลัง' เธอคิดและตัดสินใจเข้าไปเช็กคลังยา เธอจำจำนวนและตำแหน่งของยาแต่ละขวดได้แม่นยำ

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเดินผ่านประตูหยกขาวเข้าไป ทันทีที่เข้าไป เธอเซถลาเกือบหน้าทิ่ม ดวงตาเบิกโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อขณะกวาดสายตาไปทั่วคลัง

ไม่มีโอสถวิญญาณเหลืออยู่เลยสักขวดเดียว ชั้นวางว่างเปล่าโล่งโจ้ง

และยาอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็ถูกเขากวาดไปเรียบ เขายังเหลือยาที่ไม่ค่อยถูกใจทิ้งไว้เยอะอยู่ แต่กว่าครึ่งของยาในคลังหายวับไปกับตา

"ไ- ไหนบอกว่าเอาไปแค่นิดเดียวไง? นี่เหรอความหมายของคำว่า 'นิดเดียว' ของเขา?" ไดอาน่ารู้สึกปวดหัวจี๊ด นี่มันปล้นกันชัดๆ เธอจะอธิบายกับคนอื่นยังไงดี?

นี่มันคลังสมบัติของราชวงศ์เชียวนะ ต่อให้พวกเขาเคารพเธอ ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงเธอจะป่นปี้ แต่ใครจะรู้—ราชาอาจจะขอให้คนจากภาคีทั้งเก้ามาทำให้เธอหายสาบสูญไปก็ได้

"อ๊ะ!! อ- อาวุธ..." ตาของไดอาน่าเบิกกว้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เจ้าหัวขโมยเข้าไปในห้องสมบัติอีกห้องแล้ว เธอรีบพุ่งตัวออกไปและไม่สนใจทหารยาม วิ่งทะลุผ่านประตูสีแดงเข้าไป (หมายเหตุ: ต้นฉบับภาษาอังกฤษใช้ red door ในบทนี้ แต่บทก่อนหน้าบอกเป็น black door ผู้แปลขอแปลตามต้นฉบับบทนี้ว่าเป็นประตูแดง หรืออาจหมายถึงประตูดำที่มีแสงสีแดงหรือเป็นประตูถัดไป)

"!!!" เป็นไปตามคาด อาวุธกว่าครึ่งหายเกลี้ยง เธอสูดหายใจยาวที่หนาวเหน็บ รู้สึกแข้งขาอ่อนแรง จากนั้นสายตาก็พุ่งไปที่เจ้าหัวขโมย ที่กำลังสาละวนกับการหลอมรวมอาวุธหรือยัดมันเข้าช่องเก็บของอย่างเร่งรีบ

"ห- หยุดนะ วริตรา!!" ไดอาน่าตะโกนและถลันเข้าไปหาเขา เธอจับมือเขาไว้และมองด้วยสายตาวิงวอน

"เจ้าจะเอาไปหมดไม่ได้นะ แบบนี้แม้แต่ข้าก็ไม่รอดหรอก แล้วใครจะปกป้องแม่ของเจ้าล่ะ?" ไดอาน่าพูด เธอรู้ดีว่าในเมื่อเขาจะออกไปข้างนอก หน้าที่ดูแลความปลอดภัยของวาเนสซ่าก็ต้องตกเป็นของเธอ

"อืม เธอก็พูดถูก" วริตราข่มความบ้าคลั่งและความโลภลงอย่างยากลำบากขณะครุ่นคิด

"งั้นเรามาจัดฉากว่ามีคนขโมยไปดีไหม?" เขาเสนอ

"งั้นทหารยามที่ยืนอยู่ข้างนอกและครอบครัวของพวกเขาก็ต้องถูกฆ่าหมดสิ เจ้าเอาพวกมันกลับไปวางเถอะ เลือกเฉพาะที่ชอบจริงๆ สักสองสามชิ้น—แค่ทีละสองสามชิ้นพอนะ" ไดอาน่าพูดอย่างระมัดระวัง เธอเชื่อว่าเขาเก็บมันเข้าช่องเก็บของไปหมดแล้ว

"เหอะ เดี๋ยวนี้ห่วงชีวิตคนอื่นเป็นด้วยเหรอ?" เขาพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยัน แต่รู้ว่าต้องแก้ปัญหาเล็กๆ ที่เขาก่อขึ้นนี้

วริตราเหลือบมองขวานที่ส่องประกายในมือ มันกลืนกินอาวุธไปเยอะมากแล้ว และเขาไม่คิดจะคืนสิ่งที่เอาไปแล้วด้วย

"เอาแบบนี้แล้วกัน..." หลังจากคิดสักพัก เขาเริ่มอธิบายแผนการให้เทพธิดาฟัง ซึ่งเธอก็ฟังด้วยสีหน้าตะลึงงัน

"ตกลง นั่นเป็นทางเดียวที่จะป้ายความผิดให้คนอื่น" ไดอาน่าพยักหน้า เธอกระพริบตางามๆ ปริบๆ จู่ๆ ก็นึกสงสัยว่าตัวเองกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับเขาไปได้ยังไง

"ในเมื่อจัดการเรื่องนั้นแล้ว งั้นขอหยิบอาวุธเพิ่มอีกหน่อยนะ ยังไงมันก็เข้ากับแผนของเราอยู่แล้ว" วริตราพูดแล้วเดินหน้าปล้นต่อ

ผ่านไปกว่ายี่สิบนาที วริตราและไดอาน่าเดินออกมาจากประตูแดง และเข้าไปในประตูหยกขาวอีกครั้ง เธอหยิบยาที่เหลือออกมาขณะที่พวกเขาจัดฉาก

จากนั้นวริตราก็เก็บเซนกิส เพื่อนยากกลับเข้าช่องเก็บของ ทั้งสองแยกย้ายกันไปราวกับไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น และทหารยามก็ไม่สังเกตเห็นอะไรเลย

ก่อนแยกกัน วริตราสั่งไดอาน่าให้ดูแลแม่ของเขาอย่างดีที่สุด ห้ามให้เธอลำบากแม้แต่นิดเดียวและต้องหาทุกอย่างที่เธอต้องการมาให้ เขาถึงขั้นสั่งให้เธอพาปีศาจที่ร่อแร่มาที่ปราสาทเยอะๆ เพื่อให้วาเนสซ่าได้ฆ่าปิดฉากและเลเวลอัพ

หลังจากเคลียร์กฎทุกข้อ วริตราก็กลับไปที่ห้องแม่ที่กำลังรอเขาอยู่ เธอเตรียมมื้อเย็นไว้รอแล้ว

ช่วงเวลาที่เหลือของวันผ่านไปอย่างเงียบสงบ สองแม่ลูกใช้เวลาคุยกันตลอด มันนานมากแล้วที่ไม่ได้คุยกันแบบนี้

เมื่อราตรีมาเยือน วริตราก็นอนหลับข้างๆ แม่ของเขา

เช้าตรู่ วริตราเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง เขาบอกลาแม่และกำชับให้เธออยู่ในห้องไปก่อน วาเนสซ่าดูเศร้าสร้อยเพราะต้องห่างกันอีกเป็นเดือน

แต่เธอไม่พยายามรั้งเขาไว้อีก หลังจากออกจากปราสาท วริตรามุ่งหน้าตรงไปที่วิหารซึ่งไดอาน่ารอเขาอยู่แล้ว เธอยืนอยู่อย่างสงบและสง่างามที่หน้าวิหาร

แต่ข้างในใจ เธอกำลังกระวนกระวาย วริตราเล่นกวาดคลังสมบัติใหญ่ที่สุดของราชวงศ์เกลี้ยงเลยนะ

"มาแล้วสินะ" พอไดอาน่าเห็นเขาเดินมา เธอก็ยิ้มและทำท่าทางเป็นมิตร ทั้งที่ในใจโกรธเขาแทบบ้า ทั้งสองคุยกันปกติและเดินไปที่ประตูเมืองด้วยกัน

ทหารยามและผู้คนที่เดินผ่านต่างมองมาและทักทายเทพธิดาอย่างนอบน้อม วริตรากับไดอาน่าแค่เล่นละครตบตาเพื่อให้ทุกคนจำได้ว่าวริตราออกจากเมืองหลวงไปแต่เช้าตรู่ ยิ่งมีพยานมากยิ่งดี จะได้ไม่เชื่อมโยงเขากับเหตุโจรกรรมที่จะเกิดขึ้นในวันนี้

ไดอาน่ามาส่งวริตราที่ประตูเมืองและกล่าวลา

"ขอให้การเดินทางครั้งนี้ราบรื่นนะ" เธอพูด

'ขอให้ไปติดกับดักที่ไหนสักที่เถอะ' เธอคิด

"กลับมาอย่างปลอดภัยและแข็งแกร่งกว่าเดิมล่ะ" เธอพูด

'อย่าได้กลับมาอีกเลย ขอให้ข้าได้อยู่สงบๆ เถอะ ข้าจะดูแลแม่เจ้าให้อย่างปลอดภัย เพราะงั้นไปหาที่อันตรายๆ ข้างนอกแล้วนอนพักผ่อนที่นั่นชั่วนิรันดร์ซะ' เธอคิด

วริตรายิ้มและพยักหน้า "ไม่ต้องห่วง ท่านเทพธิดา ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด และฉันจะเอานมที่เธอชอบมาฝากด้วย"

แคก แคก

ขณะที่ไดอาน่าทำท่าลุกลี้ลุกลน วริตราก็หันหลังเดินออกจากปราสาทโดยไม่เหลียวหลังกลับ ตอนนี้จุดหมายต่อไปคือเขาวงกตพร้อมเป้าหมายหลายอย่างที่ต้องทำให้สำเร็จ ซึ่งล้วนนำไปสู่ความแข็งแกร่ง

'คราวนี้เตรียมของที่จำเป็นมาครบแล้ว' วริตราคิด ไดอาน่าถึงกับแพ็คกล่องอาหารมาให้หลายกล่อง และแม้แต่นมที่ทำพิเศษนั่น—นมลึกลับแต่อร่อยเหาะอีกหลายขวด

น้ำและอาหารเพียบ เขาถึงขั้นพกเตียงมาด้วย ดูเหมือนจะไม่มีขีดจำกัดเรื่องขนาดของสิ่งของที่เก็บในช่องเก็บของได้

เขาเดินมาได้กว่าสิบนาที เสียงของยาสมินก็ดังขึ้นในหัว

"ฉันสัมผัสได้ว่ามีคนกลุ่มหนึ่งตามเรามา"

'อืม ฉันก็พอจะรู้สึกได้เหมือนกัน ไม่แปลกใจหรอก ฉันมั่นใจว่าหนึ่งในนั้นต้องเป็นผู้บัญชาการที่อยากฆ่าฉันและบังคับให้ฉันกระโดดลงกับดักนั่น พอฉันรอดกลับมา แน่นอนว่าพวกมันต้องสงสัย' วริตราตอบในใจ แต่ทำเหมือนไม่รู้อีโหน่อีเหน่

༺༻